II SA/Ol 950/17

Dnia 27 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 roku sprawy ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie warunków pełnienia służby - oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, k.p.a.) w związku z art. 169 ust. 4 i ust. 6 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.) zwanej dalej ustawa wprowadzającą, po rozpoznaniu wniosku funkcjonariusza D. K. z dnia 9 czerwca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. ponowne rozpatrzenie treści złożonej propozycji służby z dnia ‘[...]", tj. ponowne rozpatrzenie warunków złożonej propozycji w części określającej stanowisko służbowe poprzez jego zmianę na stanowisko eksperta Służby Celno-Skarbowej oraz zmianę uposażenia zasadniczego według mnożnika kwoty bazowej właściwego dla tego stanowiska służbowego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zakwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej złożył funkcjonariuszowi D. K., zgodnie z art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej, pisemną propozycję określającą nowe warunki pełnienia służby. Oświadczenie o przyjęciu propozycji służby w Izbie Administracji Skarbowej funkcjonariusz złożył w dniu 2 czerwca 2017 r. W dniu 13 czerwca 2017 r. do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wpłynął wniosek funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej D. K. z dnia 9 czerwca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnioskodawca zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej poprzez jej niewłaściwe zastosowanie i brak przedstawienia wnioskodawcy propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby z uwzględnieniem posiadanych kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej służby. Wskazując na powyższe wniósł o: - określenie stanowiska służbowego z uwagi na posiadane kwalifikacje zawodowe i dotychczasowy przebieg służby w kategorii eksperckich stanowisk służbowych funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, - określenie uposażenia zasadniczego w wysokości analogicznej do posiadanej przez przed złożeniem przedmiotowej propozycji. W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, przytaczając treść art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej podniósł, że pracodawca mając wyłączne prawo kształtowania stosunku służbowego złożył funkcjonariuszowi pisemną propozycję z dnia "[...]" określającą nowe warunki pełnienia służby w Służbie Celno- Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej uwzględniającą posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby. Nowe warunki pełnienia służby zgodnie z przedłożoną propozycją z dnia "[...]" przedstawiają się następująco: 1) Rodzaj służby - służba stała; 2) Stopień służbowy - nadkomisarz; 3) Stanowisko służbowe – starszy specjalista, zaliczane do kategorii specjalistycznych stanowisk służbowych funkcjonariuszy; 4) Jednostka organizacyjna KAS - Urząd Celno-Skarbowy; 5) Komórka organizacyjna - Pierwszy Referat Realizacji; 6) Miejsce pełnienia służby – "[...]"; 7) Uposażenie: - uposażenie zasadnicze według mnożnika 2,145 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej, - dodatek za stopień służbowy według mnożnika 0,625 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej, - dodatek za wieloletnią służbę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej poinformował, że przyjął za dowód w sprawie protokół z dniu 13 lipca 2017 r. Zespołu Wsparcia. Zakres zadań Zespołu Wsparcia w § 2 ust. 4 decyzji obejmował opiniowanie wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonych w trybie art. 169 ust. 4 ustawy wprowadzającej. Zespół Wsparcia zaopiniował wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez wnioskodawcę w tej indywidualnej i konkretnej sprawie. Dalej podniósł, że przedkładając propozycję służby wnioskodawcy wziął pod uwagę także rodzaj wykonywanych zadań służbowych w Pierwszym Referacie Realizacji, bowiem zgodnie z art. 148 ustawy wprowadzającej i na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 26 kwietnia 2017 r. w sprawie dodatku kontrolerskiego dla osób zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej oraz funkcjonariuszy Służby Celno- Skarbowej (Dz. U. z 2017 r., poz. 444), funkcjonariuszowi wykonującemu zadania kontrolne przysługuje dodatek kontrolerski w wysokości od 2% do 50% uposażenia zasadniczego. W związku z tym, że zakres wykonywanych na zajmowanym stanowisku zadań służbowych znalazł się w katalogu zadań, za które przysługuje dodatek kontrolerski, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przyznał dodatek kontrolerski pismem z dnia 26 czerwca 2017 r., na czas wykonywania zadań określonych w art. 148 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, jako podstawowych zadań o charakterze ciągłym w wysokości 2% uposażenia zasadniczego, biorąc pod uwagę między innymi rodzaj, stopień złożoności i uciążliwość wykonywanych zadań. Wskazał również, że ustawa o Służbie Celnej oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie z dnia 8 kwietnia 2011 r. w sprawie warunków otrzymywania dodatków do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy celnych oraz wysokości tych dodatków (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 568) za zadania wykonywane do tej pory przez funkcjonariusza nie przewidywały wypłaty takiego składnika - dodatku kontrolerskiego. Zgodnie z rozporządzeniem z dnia 8 kwietnia 2011 r. warunkiem otrzymania dodatku za czynności kontrolne było wykonywanie zadań w zakresie kontroli przez funkcjonariusza w oddziale celnym granicznym. Oddział Celny w "[...]" nie był oddziałem celnym granicznym więc nie przysługiwał funkcjonariuszowi ww. dodatek. W związku z powyższym ogółem uposażenie brutto uwzględniające wszystkie składniki wynosi – "[...]" zł. Odnosząc się do podniesionego przez funkcjonariusza argumentu, że zaproponowanie mu stanowiska starszego specjalisty Służby Celno-Skarbowej jest niezasadne i merytorycznie niewłaściwe ze względu na posiadane kwalifikacje zawodowe oraz dotychczasowy przebieg służby i z uwagi na powyższe powinno mu zostać zaproponowane stanowisko z kategorii stanowisk eksperckich, organ wyjaśnił, że przy składaniu propozycji na stanowisko starszego specjalisty Służby Celno-Skarbowej uwzględnione zostały przepisy ustawowe wynikające z art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej, tj. posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby podniesione również przez funkcjonariusza. Nie można zgodzić zatem się z funkcjonariuszem, że poprzez zaproponowanie mu stanowiska starszego specjalisty Służby Celno-Skarbowej został mu odebrany dorobek zawodowy ponieważ od dnia 1 stycznia 2011 r. posiadał on stanowisko specjalisty Służby Celnej, stanowisko wyższe starszego specjalisty Służby Celno-Skarbowej zostało mu natomiast zaproponowane na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej. W skardze wywiedzionej do tut. Sadu na decyzję z dnia "[...]" D. K. wniósł o jej uchylenie w całości. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji, a mianowicie naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 11 i 77 § 1 k.p.a.; nieuzupełnienie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie objawiające się brakiem przygotowania uzasadnienia decyzji przez Zespół Wsparcia w przygotowaniu dla Dyrektora Izby Administracji Skarbowej propozycji pracy bądź służby dla podległych pracowników/funkcjonariuszy; odniesienie się do pełnionej przez skarżącego służby jedynie od 2011 r., w sytuacji gdy skarżący jest funkcjonariuszem celnym od 1986 r. - naruszenie art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej poprzez pominięcie przy składaniu propozycji służby posiadanych kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej służby. Podniósł, że w jego opinii prace Zespołu Wsparcia były jedynie iluzoryczne, a faktycznie polegały na wydaniu negatywnych rekomendacji bez podjęcia żadnych czynności w konkretnych i indywidualnych sprawach, co objawia się brakiem przygotowania uzasadnienia i nie przedstawienia żadnych motywów rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie. Organ wbrew przepisom postępowania nie odniósł się do całego materiału dowodowego w sprawie, w tym również do przedstawionych dowodów, tj. dyplomu magistra na kierunku administracja Uniwersytetu, aktu powołania na stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego oraz aktu powołania na stanowisko Kierownika Oddziału. Dodał, że decyzja podjęta na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej musi uwzględniać posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania Skarżącego, a co za tym idzie nie może być całkowicie dowolnie określona przez organ. Przedstawiona propozycja służby przede wszystkim zmniejszyła wysokość uposażenia zasadniczego skarżącego w stosunku do uprzednio posiadanego. Działanie takie jest niesprawiedliwe i nieuzasadnione, albowiem godzi w przebieg dotychczasowej służby i rozwój kariery zawodowej. Zgodnie z ustawą wprowadzającą służba w Służbie Celno-Skarbowej jest kontynuacją służby w Służbie Celnej, a zatem powinna respektować wynagrodzenie, pozycję zawodową, stanowisko i status w tamtej służbie. Sytuacja skarżącego nie powinna być pogarszana w stosunku do tej, jaką miał w Służbie Celnej, co jest konsekwencją skarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej zasad, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a - decyzji ją poprzedzającej, wykazała, że nie naruszają one prawa. Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie była decyzja Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, którą określono skarżącemu będącemu funkcjonariuszem nowe warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej. Warunki te były tożsame z warunkami wynikającymi z decyzji z dnia "[...]". Podstawę prawną decyzji pierwszoinstancyjnej stanowił art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej. Zgodnie z tym przepisem, dyrektor izby administracji skarbowej składa funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. W tej sprawie nie ulega wątpliwości, co wynika wprost z art. 169 ust. 4 ustawy wprowadzającej, że propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, o której mowa w przepisie art. 165 ust. 7 tej ustawy, stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby. Zatem, to ustawodawca w art. 169 ust. 4 ustawy wprowadzającej wskazał na formę decyzji administracyjnej w sprawie zaproponowania funkcjonariuszowi nowych warunków pełnienia służby. Stąd też, na zasadzie art. 169 ust. 6 ustawy wprowadzającej, do postępowań w przedmiocie propozycji składanej przez organ funkcjonariuszowi, ustalającej nowe warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, stosuje się przepisy k.p.a. Z przywołanych wyżej przepisów wynika więc, że właściwe organy administracji celno-skarbowej wyposażone zostały w kompetencje do władczego rozstrzygania o sytuacji prawnej funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej w zakresie zaproponowania funkcjonariuszowi pełnienia dalszej służby w służbie celno-skarbowej, ustalając nowe warunki pełnienia służby. Jeżeli funkcjonariusz otrzymał propozycję dalszej służby, ale przedłożona mu propozycja jest dla niego niesatysfakcjonująca, wówczas ma możliwość złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 169 ust. 4 zdanie drugie ustawy wprowadzającej), a po wyczerpaniu tego trybu - złożenia skargi do sądu administracyjnego (art. 169 ust. 7 ustawy wprowadzającej). Bezsprzecznie, w niniejszej sprawie powyższa procedura została zachowana, dlatego skutecznie wniesiona skarga podlegała rozpoznaniu. Jak wyżej wskazano podstawę materialnoprawną wydania decyzji pierwszoinstancyjnej stanowił art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej, w świetle którego, "dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania". Nie może przy tym budzić wątpliwości, że wymienione w tym przepisie kryteria – takie jak: posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania - odnoszą się nie tylko do etapu wyboru osób, którym organ przedstawia propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, ale także do etapu ustalenia nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby. W niniejszej sprawie, elementami nierozerwanie związanymi z przebiegiem dotychczasowej służby funkcjonariusza celnego są zaś warunki, na jakich dany funkcjonariusz pełnił dotychczas służbę. Na warunki te składają się nie tylko posiadany przez funkcjonariusza stopień służbowy i zajmowane przez niego stanowisko służbowe, ale także uposażenie zasadnicze i dodatki do tego uposażenia. Te elementy winny być więc także wzięte pod uwagę przez organ przy składaniu funkcjonariuszowi propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby. Wymaga bowiem podkreślenia, że stosunek służbowy funkcjonariuszy jest objęty dalej idącymi gwarancjami trwałości niż klasyczne reguły stabilizacji stosunku pracy. Zgodnie bowiem z art. 60 Konstytucji RP "obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach". W orzecznictwie TK przyjmuje się, że przepis ten obejmuje nie tylko etap naboru do służby publicznej, lecz również – co ważne w niniejszej sprawie - zasady wykonywania tej służby, a także zasady zwalniania ze służby publicznej (zob. np. wyrok TK z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt K 51/12, OTK 2014, nr 1, poz. 4). Należy także podkreślić, że do państwa jako pracodawcy zastosowanie znajdują odmienne standardy konstytucyjne niż w odniesieniu do pracodawców prywatnych. W tych relacjach konieczne jest bowiem respektowanie zasady zaufania osób pełniących służbę do państwa jako pracodawcy (art. 2 Konstytucji RP), jak też zasady działania organów państwa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, a więc z wyłączeniem arbitralności (art. 7 Konstytucji RP). Swoboda państwa w odniesieniu do "swoich" pracowników (funkcjonariuszy) jest zatem znacznie węższa, a tym samym ochrona stabilności stosunku służbowego osób pełniących służbę publiczną jest silniejsza, niż ma to miejsce w przypadku pracowników zatrudnionych u prywatnych pracodawców. Każda zatem zmiana warunków pełnienia służby, aby była dopuszczalna, musi być podyktowana obiektywnymi przyczynami. W przypadku zaś reorganizacji i zmiany warunków pełnienia służby na niekorzyść funkcjonariusza, z czym mamy do czynienia także w niniejszej sprawie w związku m.in. z obniżeniem skarżącemu wysokości uposażenia zasadniczego, konieczne jest także wykazanie, że istnienie tych konkretnych przyczyn tworzy w danej sprawie interes społeczny, któremu należy przyznać pierwszeństwo przed słusznym interesem funkcjonariusza. Taki obowiązek organu wynika bowiem z art. 7 in fine k.p.a., w świetle którego, "w toku postępowania organy administracji publicznej (...) podejmują wszelkie czynności niezbędne (...) do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". W ocenie składu orzekającego Sądu w tej indywidualnej sprawie, argumenty podniesione przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodzą, że organ ten, przy wydawaniu tej decyzji, uwzględnił zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego. W dostateczny sposób wykazał także istnienie przyczyn, które w tej konkretnej sprawie tworzą interes społeczny, któremu należy przyznać pierwszeństwo przed słusznym interesem skarżącego. Podane zaś przez organ kryteria, którymi kierował się ustalając wysokość uposażenia zasadniczego skarżącego, są obiektywne, co w tej sprawie wyklucza przypisanie organowi arbitralności w działaniu. Nie sposób bowiem odmówić obiektywizmu twierdzeniom organu, że przedkładając skarżącemu nowe warunki pełnienia służby miał na uwadze rodzaj wykonywanych zadań służbowych w Pierwszym Referacie Realizacji, to jest w komórce organizacyjnej, w której zgodnie z propozycją, skarżący miałby pełnić służbę. Zgodnie bowiem z art. 148 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej i na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 26 kwietnia 2017 r. w sprawie dodatku kontrolerskiego, funkcjonariuszowi wykonującemu zadania kontrolne przysługuje dodatek kontrolerski w wysokości od 2% do 50 % uposażenia zasadniczego. Jak wykazał zaś organ, w związku z tym, że zakres wykonywanych przez skarżącego na zajmowanym stanowisku zadań służbowych znalazł się w katalogu zadań, za które przysługuje dodatek kontrolerski, organ przyznał ten dodatek skarżącemu (pismem z dnia 26 czerwca 2017 r.) w wysokości 2 % uposażenia zasadniczego na czas wykonywania zadań określonych w art. 148 ust. 1 ustawy wprowadzającej, jako podstawowych zadań o charakterze ciągłym, biorąc pod uwagę m.in. rodzaj, stopień złożoności i uciążliwość wykonywanych zadań. Wymaga także podkreślenia, że zaproponowane skarżącemu uposażenie zasadnicze (według mnożnika 2,145 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej) mieści się w górnej granicy przedziału (1,991-2,151), jaki określono dla zaproponowanego skarżącemu stanowiska starszego specjalisty Służby Celno-Skarbowej w załączniku do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (Dz. U. poz. 446). Jak podał zaś organ, ustalając wysokość tego uposażenia uwzględnił indywidualną sytuację każdej osoby pod kątem przesłanek ustawowych, tj. posiadanych kwalifikacji, doświadczenia zawodowego i miejsca zamieszkania i pełnienia służby. Takie działanie organu pozostawało zaś w zgodzie z § 1 ust. 3 Porozumienia zawartego dnia 1 marca 2017 r. pomiędzy Szefem KAS a NSZZ Solidarność, w którym ustalono, że warunki wynagrodzenia przedstawione w propozycji mogą przewidywać wysokość wynagrodzenia lub uposażenia na poziomie niższym niż dotychczasowe, gdy uposażenie zasadnicze funkcjonariusza odbiega od uposażeń funkcjonariuszy pełniących służbę na takich samych stanowiskach. Należy przy tym wyjaśnić, że Porozumienie to nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego, a więc nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej do wydania decyzji określającej warunki pełnienia służby. Niemniej jednak uwzględnienie przez organ, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, postanowień tego Porozumienia, świadczy o realizacji przez ten organ, statuowanego w art. 7 k.p.a., obowiązku załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Dlatego też, za chybiony uznać należy pogląd skarżącego, że utracił uposażenie zasadnicze, na które zapracował dotychczasową służbą i podnoszeniem kwalifikacji zawodowych, bez jakiegokolwiek merytorycznego i obiektywnego uzasadnienia. Ocenić bowiem należy, że w tej konkretnej sprawie w warunkach przeprowadzanej gruntownej reformy Służby Celnej i Skarbowej interesem społecznym przemawiającym za ustaleniem skarżącemu uposażenia zasadniczego na niższym poziomie niż dotychczasowe jest dostosowanie wysokości tego uposażenia do tego, które otrzymują funkcjonariusze pełniący służbę na takich samych stanowiskach. Ponadto, na co również zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ zobligowany był do zapewnienia właściwej obsady kadrowej z uwzględnieniem także limitu etatów funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej i środków finansowych przeznaczonych na ich uposażenia. Nie sposób przy tym uznać za uprawniony zarzutu naruszenia przez organ art. 7 i art. 77 k.p.a., czego wyrazem miałoby być pominięcie przy wydaniu decyzji, opinii Zespołu Wsparcia. Organ nie narzucał Zespołowi Wsparcia reguł jakimi powinien się kierować przy rozpatrywaniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, ani jakim rozstrzygnięciem powinna zakończyć się ta procedura. Zespół Wsparcia po indywidualnej analizie poszczególnych wniosków sam decydował w jaki sposób będzie procedował. Podkreślenia również wymaga, że nie można zgodzić się ze skarżącym, że zaproponowane mu stanowisko starszego specjalisty jest niezasadne i merytorycznie niewłaściwe ponieważ od dnia 1 stycznia 2011 r. posiadał on stanowisko specjalisty, a stanowisko starszego specjalisty zostało mu natomiast zaproponowane na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej. Ta właśnie okoliczność pierwszoplanowo zdeterminowała kierunek rozstrzygnięcia, gdyż nie sposób zasadnie zarzucać, że przy składaniu pisemnej propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby organ naruszył statuowane przez art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej przesłanki rzeczonej propozycji, skoro niewątpliwie zmiana warunków pełnienia służby wiązała się z awansem służbowym skarżącego. Kwestia zaś uposażenia zasadniczego jest rzeczą wtórną wobec warunków pełnienia służby, przez które głównie należy rozumieć stanowisko służbowe i miejsce pełnienia służby. Nadto w przeciwieństwie do propozycji – ze swej istoty jednorazowego aktu - określającej nowe warunki pełnienia służby, wysokość uposażenia zasadniczego związanego z nowym stanowiskiem służbowym sama przez się nie jest wartością niezmienną, czego dowodem jest wspomniany załącznik do rozporządzenia w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy, a nadto ustalona w propozycji pełnienia służby wysokość podlega fluktuacjom, z reguły na korzyść pełniącego służbę, czego in casu niniejsza sprawa jest dowodem (oświadczenie pełnomocnika organu złożone na rozprawie). Uogólniając można postawić tezę, że, z zasady, nie sposób zarzucić organowi naruszenia dyrektyw z art. 1765 ust. 7 ustawy wprowadzającej, jeżeli propozycja określająca nowe pełnienia służby łączy się z awansem służbowym w dotychczasowym miejscu pełnienia służby, gdyż awans służbowy z natury rzeczy jest emanacją pozytywnie zweryfikowanych kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej służby. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.