II SA/Ol 951/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. i M.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 26 sierpnia 2010 r., nr Rep. "[...]" w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia 26 sierpnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta E. z dnia 28 grudnia 2009 r., którą cofnięto I. i M.F., prowadzącym działalność gospodarczą "[...]", zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5%, powyżej 4,5% do 18% oraz powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. Skargę na te decyzję wnieśli I. i M.F., zarzucając, że bezzasadnie cofnięto zezwolenia, gdyż zbyt głośne odtwarzanie muzyki nie stanowi, w ich ocenie, zakłócenia porządku publicznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Stosownie do art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zmianami, dalej jako p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku skargi przewodniczący wzywa wnoszącego do uiszczenia wpisu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia Zarządzeniem z dnia 3 listopada 2010 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 500 zł. Powyższe zarządzenie doręczono skarżącym dnia 5 listopada 2010 r. Termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął więc z dniem 12 listopada 2010 r. W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnili przedmiotowego braku formalnego wniesionej skargi, mimo pouczenia, iż spowoduje to odrzucenie skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 1 i § 3 powołanej wyżej ustawy, orzeczono jak w sentencji.