II SA/Ol 952/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że po rozpatrzeniu wniosku E. i J. B. decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego i budowie zakładu stolarskiego na działce nr "[...]" położonej w obrębie "[...]" w gminie "[...]’. Odwołanie od ww. decyzji wniósł W. M. Wskazał w nim, że działalność powstającego w wyniku wydania decyzji o warunkach zabudowy zakładu stolarskiego powodować będzie dla niego i jego rodziny wiele uciążliwości. Tymczasem planuje on budowę budynku mieszkalnego na sąsiedniej działce nr "[...]’. Odwołujący stwierdził, że działka nr "[...]" była darowizną, którą poczynił na rzecz brata M. M.. Wskazał, że próbował ją cofnąć ale Sąd Rejonowy nie przychylił się do jego pozwu, przez co sprawa trafiła do Sądu Okręgowego, gdzie czeka na rozpoznanie. Odwołujący zarzucił, że Wójt Gminy nie wziął tego pod uwagę i postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji toczyło się z naruszeniem interesu osób trzecich. W. M. zwrócił uwagę, że przedmiotowa inwestycja narusza jego spokój i powoduje uciążliwości w postaci dymu i hałasu. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Kolegium podkreśliło, że w sprawie przeprowadzono niezbędną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr "[...]", obręb "[...]". Według organu wyniki analizy potwierdzają możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie na działce nr "[...]" jednorodzinnego budynku mieszkalnego oraz zakładu stolarskiego, przy zachowaniu odpowiednich i zastrzeżonych warunków wynikających z przeprowadzonych uzgodnień. Kolegium wskazało, że ustalenie warunków zabudowy ma charakter promesy uprawniającej do uzyskania pozwolenia na budowę na określonych w niej warunkach, a zakres ochrony interesów osób trzecich w tym postępowaniu nie może być szerszy niż przedmiot tego postępowania i zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia w decyzji końcowej. Podkreślono przy tym, że na budowę zakładu stolarskiego została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji z dnia "[...]", która nie została zaskarżona. Skargę na tą decyzję wywiódł W. M.. Podniósł, że działka nr "[...]", w stosunku do której wydano decyzję o warunkach zabudowy była darowizną dokonaną przez niego na rzecz brata, z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową. Działka została jednak sprzedana. Skarżący podniósł, że nie dokonałby darowizny mając wiedzę, że działka ta będzie sprzedana. Według niego istnieją przepisy, które umożliwiały mu prawo pierwokupu. Tymczasem nowy właściciel przedmiotowej działki dokonał na niej inwestycji w postaci stolarni, która powoduje liczne uciążliwości takie jak hałas czy nieprzyjemne zapachy. Skarżący podkreślił w skardze zły stan zdrowia swojej córki. Zażądał też przeprowadzenia wizji lokalnej na nieruchomości, której dotyczą ustalone warunki zabudowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem prawa. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W myśl zaś art. 59 ust. 1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 cytowanej ustawy, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Decyzyjne ustalenie warunków zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl zaś § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Na gruncie przedmiotowej sprawy obszar analizowanego oddziaływania inwestycji został w ocenie Sądu wyznaczony prawidłowo. Nie budzi wątpliwości, że projektowane na działce nr "[...]", obręb "[...]" w gminie A przedsięwzięcie spełnia wymogi art. 61 ust. 1 wspomnianej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W "Analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego" wskazanego terenu wykazano mianowicie, że sąsiadujące działki w strefie obszaru analizowanego są zabudowane naprzemiennie zabudową mieszkaniową jednorodzinną oraz magazynowo-usługową, w tym o zbliżonej do planowanej inwestycji funkcji. Z całą pewnością więc spełniona została przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 wspomnianej ustawy. Ponadto ze wskazanej analizy jednoznacznie wynika, że teren, którego dotyczy decyzja o warunkach zabudowy posiada dostęp do drogi publicznej. Jest to droga powiatowa. Wykazano również precyzyjnie, że teren przedmiotowej inwestycji znajduje się w zasięgu niezbędnej infrastruktury technicznej. Wprawdzie w "Analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego" przedmiotowej działki oraz w samej decyzji o warunkach zabudowy, przewidziano wymóg uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolne i nieleśne, to jednak biorąc pod uwagę dyspozycję art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004r., Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.) przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśnie wymagają grunty rolne stanowiące użytki rolne klas I-III, jeżeli ich obszar przekracza 0,5 ha. Do takich zaś gruntów nie należy przedmiotowa działka. Ponadto wskazać należy skarżącemu, że niepokojące go kwestie dotyczące emisji hałasu i wytwarzania odpadów przez zakład stolarski zostały uregulowane w decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]" o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji, która wydana została właśnie w stosunku do projektowanych przedsięwzięć na działce nr "[...]" w miejscowości A. Wynika z niej jednoznacznie, że wytwarzanie odpadów może następować po uregulowaniu strony formalnej w myśl ustawy o odpadach. Zobowiązano również inwestora we wspomnianej decyzji do odprowadzania ścieków sanitarnych do istniejącej kanalizacji sanitarnej. Ponadto ustalono dopuszczalny poziom hałasu na granicy terenu będącego własnością inwestora. Zobligowano go również do obsadzenia granicy terenu inwestycyjnego zielenią izolacyjną. Tak więc inwestorowi zostały ustalone warunki przedsięwzięcia na działce nr "[...]" w miejscowości A, które zostały ograniczone dodatkowymi obostrzeniami. W przypadku naruszenia dopuszczalnych norm hałasu lub innych niedopuszczalnych oddziaływań skarżący może ewentualne naruszenia zgłosić określonym organom środowiskowym, które są w stanie w ramach odrębnego postępowania dokonać stosownych pomiarów. Nie jest możliwe przeprowadzenie takich przedsięwzięć na obecnym etapie sprawy. W postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy organ przeprowadził bowiem wszystkie wymagane prawem działania i ustalił niezbędne warunki dla inwestycji. Zauważyć przy tym trzeba, że projektowany zakład stolarski już istnieje. Został utworzony na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia "[...]", od której skarżący – jak sam wyjaśnił na rozprawie – nie odwoływał się (akta sądowe, k. – 68, protokół rozprawy). Wyjaśnić należy również skarżącemu, że kwestie związane z darowizną przez skarżącego przedmiotowej działki są zagadnieniami z materii prawa cywilnego, wychodzącymi poza granice niniejszej sprawy. To co istotne dla sprawy, nie budzi wątpliwości. Z pewnością bowiem osoba występująca o ustalenie warunków zabudowy dla działki "[...]" w miejscowości A w momencie wydania takiej decyzji była uprawniona do dysponowania tą nieruchomością. Podkreślić należy, że zły stan zdrowia córki skarżącego jakkolwiek obiektywnie wymagający współczucia nie może mieć jednak wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i utrzymanego nią w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji. Wyjaśnić bowiem trzeba stronie skarżącej, że tut. Sąd orzeka w granicach sprawy i na podstawie przepisów prawa, badając zaskarżone rozstrzygnięcia w oparciu o kryterium legalności. Dlatego też biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 151 ppsa sąd skargę oddalił.