II SA/Ol 955/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi B. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę. Decyzją z dnia 3 grudnia 2013 r. Dyrektor Zespołu Ekonomicznej Obsługi Szkół i Przedszkoli w P. odmówił przyznania B.O., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika – "[...]" w zakresie przeuczenia do wykonywania określonej pracy w zawodzie piekarz - za okres od 24 listopada 2011 r. do 31 sierpnia 2012 r. Organ pierwszej instancji stwierdził, że pracodawca posiadała kwalifikacje wymagane dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, określone przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. Nr 244, poz. 1626), lecz w stanie faktycznym sprawy nie została spełniona druga przesłanka warunkująca dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego, dotycząca zdania egzaminu po zakończeniu przyuczenia do wykonywania określonej pracy przed komisją egzaminacyjną izby rzemieślniczej. Organ podał, że uczeń – zgodnie z zawartą w dniu 24 listopada 2011 r. umową - rozpoczął naukę przyuczenia do wykonywania określonej pracy w zawodzie piekarza. W trakcie nauki wypełniał obowiązek dokształcania teoretycznego w Gimnazjum "[...]". Z oświadczenia z OHP w P. z dnia 31 sierpnia 2012 r. wynika, że młodociany ukończył teoretyczną naukę dnia 29 czerwca 2012 r. Zgodnie z § 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz.U. Nr 60, poz. 278 z późn. zm.), przyuczenie młodocianego do wykonywania określonej pracy może trwać od 3 do 6 miesięcy, natomiast w odniesieniu do młodocianych uczestników OHP okres ten może być przedłużony do czasu ukończenia gimnazjum i trwać łącznie nie dłużej niż 22 miesiące. Z § 16 ust. 1 i 3 cytowanego rozporządzenia wynika ponadto, że przyuczenie do wykonywania określonej pracy kończy się egzaminem sprawdzającym, który młodociani zatrudnieni u pracodawców będących rzemieślnikami zdają przed komisją egzaminacyjną izby rzemieślniczej. Organ pierwszej instancji wywiódł z art. 2 ust. 1 i 4 oraz art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz.U. z 2002 r. Nr 112, poz. 979 z późn. zm.), że skoro pracodawca legitymowała się tytułem mistrza w zawodzie piekarz i wykonuje zawód zaliczony do rzemiosła, to zakończenie przyuczenia do wykonywania określonej pracy przez ucznia winno zakończyć się egzaminem złożonym przed komisją egzaminacyjną izby rzemieślniczej, a nie bezpośrednio u pracodawcy, jak to miało miejsce w stanie faktycznym sprawy. Tym samym, organ stwierdził, że przedłożone dokumenty nie wskazują na spełnienie ustawowych przesłanek, warunkujących przyznanie dofinansowania kosztów przyuczenia do wykonywania określonej pracy. W złożonym odwołaniu, B.O. zarzuciła, że powyższa decyzja została wydana z naruszeniem art. 70b ustawy o systemie oświaty oraz art. 8 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej powoływanej jako K.p.a. Odwołująca się podała, że prowadzona przez nią działalność gospodarcza polega na prowadzeniu piekarni – cukierni w P. i K., sklepów spożywczych i sklepu odzieżowego. Wobec powyższego, nie świadczy ona kwalifikowanej pracy bezpośrednio przy produkcji piekarniczo – cukierniczej, a jedynie posiadając uprawnienia mistrzowskie w zakresie piekarnictwa i przygotowanie pedagogiczne, zajmuje się w ramach piekarni kształceniem uczniów i zarządzaniem poszczególnymi zakładami. Odwołująca się podkreśliła, że w sprawie zastosowanie winny mieć przepisy prawa obowiązujące przed 1 września 2012 r., z którym to dniem weszły w życie zmiany dotyczące miedzy innymi przesłanek, które pracodawca winien spełnić, aby otrzymać dofinansowanie z tytułu kształcenia ucznia. Uczeń zakończył bowiem naukę w szkole i zdał egzamin sprawdzający przed dniem 1 września 2012 r., tak więc nowe przepisy nie mogą mieć w tym wypadku zastosowania. Wywiodła, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2009 r., sygn. I OSK 273/09, LEX nr 573267, że użyte w art. 70b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty sformułowanie zdania egzaminu "zgodnie z odrębnymi przepisami" odnosi się do wszystkich odrębnych przepisów, według których młodociany może zdać egzamin po ukończeniu nauki. Istotne jest zatem, aby egzamin ten został złożony z wynikiem pozytywnym, zgodnie z tymi przepisami. Skoro więc art. 70b ust. 1 pkt 2 powołuje się na przepisy odrębne, nie stawiając żadnych ograniczeń, to należy przez to rozumieć zarówno przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 12 października 2005 r. w sprawie egzaminów na tytuły czeladnika i mistrza w zawodzie przeprowadzanych przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych (Dz. U. Nr 215, poz. 1820) oraz z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych (Dz. U. Nr 83, poz. 562 z późn. zm.), jak również przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, z uwzględnieniem późniejszej regulacji ustawowej. Zdaniem odwołującej się, jeżeli młodociany ukończy naukę zawodu złożeniem egzaminu na podstawie któregokolwiek z powołanych rozporządzeń, spełniony zostanie warunek do uzyskania przez pracodawcę dofinansowania, o którym mowa w art. 70b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty. Taki warunek został spełniony w niniejszej sprawie. Odwołująca się stwierdziła, że zarówno organ wydający zaskarżoną decyzję we wcześniejszym okresie, jak i inne organy z terenu województwa warmińsko - mazurskiego i podlaskiego uwzględniały wnioski o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego w podobnych sprawach i sytuacjach faktycznych. Wobec tego, wydanie przez ten sam organ władzy, odmiennej co istoty decyzji w podobnych sprawach naruszyło art. 8 K.p.a. Zarzuciła ponadto, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano - wbrew art. 107 § 3 K.p.a.- dlaczego nie uwzględniono przy wydaniu decyzji protokołu z egzaminu sprawdzającego uczestników Ochotniczego Hufca Pracy w P. z dnia 31 sierpnia 2012 r., potwierdzającego zdanie przez małoletniego egzaminu z wynikiem pozytywnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., decyzją z dnia 7 sierpnia 2013 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że w dniu 1 września 2012 r. weszła w życie nowelizacja m.in. art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty. Z akt sprawy wynikało natomiast, że wniosek w przedmiotowej sprawie wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu 23 października 2012 r. Wywiódł, że wobec powyższego sprawie zastosowanie mają przepisy w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 września 2012 r. Przepisy przejściowe nie przewidują bowiem dla stanów faktycznych zaistniałych przed wejściem w życie nowelizacji obowiązku stosowania przepisów w dotychczasowym brzmieniu. Kolegium zauważyło, że organ pierwszej instancji powołał w decyzji przepisy w brzmieniu sprzed nowelizacji, jednak rozstrzygnięcie oparł na regulacjach, do których wprost odsyła art. 70b ust. 1 w znowelizowanym brzmieniu. Kolegium stwierdziło ponadto, że prawidłowo organ pierwszej instancji ocenił, iż strona spełniła tylko warunki z art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty. Oceniając zaś spełnienie przesłanki ukończenia przyuczenia do wykonywania określonej pracy i zdanie egzaminu przez młodocianego, zauważyło, że kwestią zasadniczą było rozstrzygnięcie, czy odwołująca się jest pracodawcą będącym, czy też niebędącym rzemieślnikiem. Zgodnie bowiem z § 16 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, przyuczenie do wykonywania określonej pracy kończy się egzaminem sprawdzającym. Młodociani zatrudnieni u pracodawców niebędących rzemieślnikami składają egzamin, o którym mowa w ust. 1, bezpośrednio u swoich pracodawców, zaś młodociani zatrudnieni u pracodawców będących rzemieślnikami, składają egzamin przed komisją egzaminacyjną izby rzemieślniczej, na zasadach określonych przez Związek Rzemiosła Polskiego. Kolegium podkreśliło, że umowa z młodocianym została zawarta w celu przyuczenia do wykonywania pracy w zawodzie piekarza. Odwołująca się wykazała zaś, że przyuczenie do zawodu prowadziła osobiście, jako legitymująca się dyplomem mistrza w tym zawodzie. Wobec tego, zdaniem Kolegium, nie można było przyjąć, że podejmując się obowiązku przyuczenia do tego zawodu, a zatem zdobycia przez małoletniego określonych umiejętności praktycznych w zawodzie, nie było udziału kwalifikowanej pracy własnej strony. Młodociany nie był bowiem przygotowywany do pracy handlowca czy sprzedawcy. Wobec tego fakt, że zakres prowadzonej przez odwołującą się działalności jest szerszy od prowadzenia piekarni, nie wykluczał przyjęcia, że jest ona rzemieślnikiem w rozumieniu przepisów art. 1 i art. 2 ustawy o rzemiośle. Zdaniem Kolegium, podzielenie stanowiska odwołującej się, nakazywałoby przyjęcie, że w sprawie nie miało miejsca przyuczenie do wykonywania zawodu piekarza. Konkludując, Kolegium stwierdziło, że prawidłowo organ pierwszej instancji odmówił przyznania dofinansowania, skoro młodociany nie zdał egzaminu w trybie określonym w § 16 ust. 3 rozporządzenia. W skardze, złożonej do tut. Sądu, B.O. powtórzyła w całości argumentację zawartą w odwołaniu, dotyczącą stosowania art. 70b ustawy o systemie oświaty w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2013 r. i wykładni tego przepisu. Dodała, że nie mogła wcześniej złożyć wniosku, gdyż młodociany zdał egzamin dopiero w dniu 31 sierpnia 2012 r., a dokumenty potwierdzające tę okoliczność otrzymała później. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie może być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja - mimo częściowo błędnego uzasadnienia, pozostającego jednak bez wpływu na wynik sprawy - odpowiada prawu. Stan faktyczny sprawy nie jest kwestionowany. Skarżąca jest osobą fizyczną, prowadzącą działalność gospodarczą, której przedmiotem jest produkcja pieczywa i produkcja wyrobów ciastkarskich, a także działalność handlowa. Legitymuje się ona tytułem mistrza w zawodzie piekarza, co potwierdza dyplom mistrzowski z dnia 20 października 2004 r., stwierdzający posiadanie kwalifikacji zawodowych, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o rzemiośle. Skarżąca posiada kwalifikacje pedagogiczne do prowadzenia przygotowania zawodowego, co stwierdza zaświadczenie z dnia 10 września 2004 r. B.O. zawarła w dniu 24 listopada 2011 r. z "[...]" umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego - przyuczenia do wykonywania pracy w zawodzie piekarz. Uczeń realizował też obowiązek dokształcania w formie szkolnej - oddziału przysposabiającego do pracy OHP w P. Jak wynika z zaświadczenia Komendanta OHP z dnia 31 sierpnia 2012 r., uczeń w dniu 29 czerwca 2012 r. ukończył gimnazjum - oddział przysposabiający do pracy. Młodociany od dnia 24 listopada 2011 r. do dnia 31 sierpnia 2012 r., odbywał praktykę u skarżącej, a w dniu 31 sierpnia 2012 r. zdał przed pracodawcą egzamin sprawdzający z wynikiem pozytywnym i uzyskał przyuczenie do zawodu piekarz. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 70 b ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2012 r. Zgodnie z tym przepisem –pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania; 2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1. W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, że skarżąca posiada kwalifikacje, wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, o których mowa w pkt. 1 cytowanego ust. 1 art. 70b ustawy o systemie oświaty. Należy też podzielić stanowisko skarżącej, że w sprawie winny mieć zastosowanie przepisy ustawy o systemie oświaty w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2012 r. Niewątpliwie regułą, wynikającą z zawartej w art. 7 Konstytucji RP i w art. 6 K.p.a. zasady praworządności, jest stosowanie przepisów materialnych obowiązujących w dacie wydania decyzji, o ile ustawodawca nie stanowi inaczej. Zasada praworządności nakłada na organy orzekające obowiązek ustalenia mocy wiążącej przepisu w dniu wydania decyzji. Od tej reguły mogą zostać wprowadzone przepisami przejściowymi - odstępstwa. Przyznać należy, że przepisy ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 205, poz. 1260 z późn. zm.), nie zawierają przepisów przejściowych, regulujących kwestię stosowania przepisów ustawy o systemie oświaty odnośnie do dofinansowania kosztów kształcenia uczniów. W tym względzie należy mieć na uwadze, że rozstrzygnięcie kwestii intertemporalnych polegać może na przyjęciu jednej z trzech zasad: po pierwsze - zasady bezpośredniego działania nowego prawa (nowe prawo od momentu wejścia w życie reguluje wtedy także wszelkie zdarzenia z przeszłości); po drugie - zasady dalszego obowiązywania dawnego prawa, zgodnie z którą prawo to, mimo wejścia w życie nowych regulacji, ma zastosowanie do zdarzeń, które wystąpiły w przeszłości; po trzecie - zasady wyboru prawa, zgodnie z którą wybór reżimu prawnego mającego zastosowanie do zdarzeń sprzed wejścia w życie nowego prawa pozostawia się zainteresowanym podmiotom (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 stycznia 2005 r., sygn. akt P 9/04, OTK 2005, nr 1/A, poz. 9). W sytuacji, gdy ustawodawca wyraźnie nie rozstrzyga w ustawie problemów intertemporalnych, nie ma jednoznacznej reguły, mającej uniwersalne zastosowanie we wszystkich przypadkach. Regułą taką nie może być automatyczne stosowanie przepisów nowej ustawy do stanów prawnych (zdarzeń) mających miejsce i zakończonych przed datą wejścia w życie nowej ustawy. Niewątpliwie należy przyjąć, że nowa ustawa ma zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie oraz do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej, lecz trwają dalej po wejściu w życie nowej ustawy (zob. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06, ONSAiWSA 2006/3/71). Zagadnienia intertemporalne należy badać na gruncie zasad konstytucyjnych, a zwłaszcza zasady zaufania obywateli do Państwa i stanowionego przez nie prawa, zasady ochrony praw nabytych, równości obywateli wobec prawa oraz zasady sprawiedliwości, a w szczególności zakazu retroakcji. Zgodnie z tą ostatnią zasadą, nie można ustanawiać przepisów prawa, które wiązałyby skutki prawne ze zdarzeniami prawnymi mającymi miejsce w przeszłości, a w razie wątpliwości co do czasu obowiązywania ustawy należy przyjmować, że każdy przepis normuje przyszłość a nie przeszłość (zob. uchwały NSA z dnia 20 października 1997 r. sygn. akt FPK 11/97; NSA z dnia 21 lutego 2000 r. sygn. akt OPS 6/99; NSA z dnia 12 marca 2001 r. sygn. akt OPS 14/00, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 1991 r. sygn. akt l PRN 34/31, LEX 10905). Jeżeli zatem decyzja organu administracji publicznej jest wydawana po wejściu w życie zmiany odpowiedniego przepisu trzeba wziąć pod uwagę podstawową zasadę współczesnego prawa intertemporalnego (zob. np. wyrok SN z dnia 26 lipca 1991 r., sygn. akt PRN 34/91, LEX nr 10905), tj. regułę tempus regit actum, oznaczającą, że zdarzenie prawne należy oceniać wedle stanu prawnego obowiązującego w dacie, gdy miało ono miejsce, a bezpośrednie działanie nowego prawa uzależnione jest od wykazania ważnego interesu publicznego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 marca 1993 r., sygn. akt K 9/92, OTK 1993/1/6). W rozpoznawanej sprawie zdarzeniem, z którym należy wiązać konsekwencje prawne, jest przyuczenie do zawodu ucznia i zdanie przez niego egzaminu, co miało miejsce dnia 31 sierpnia 2012 r. Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o systemie oświaty w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2012 r. Stosownie do tej treści art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty, pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach; 2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami. Zdanie egzaminu przez młodocianego pracownika "zgodnie z odrębnymi przepisami", oznacza zdanie egzaminu na zasadach określonych w powołanych przez skarżącą aktach: rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 października 2005 r. w sprawie egzaminów na tytuły czeladnika i mistrza w zawodzie przeprowadzanych przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych (Dz. U. Nr 215, poz. 1820), rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych (Dz. U. Nr 83, poz. 562 z późn. zm.) oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz.U. Nr 60, poz. 278 z późn. zm.). Wbrew jednak wywodom skarżącej, w niniejszej sprawie nie miał zastosowania § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, gdyż odnosi się on do przypadków zawarcia umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego odbywającego się w formie nauki zawodu. Skarżąca zawarła zaś z uczniem umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego odbywającego się w formie przyuczenia do wykonywania określonej pracy, a tę formę przygotowania zawodowego regulują przepisy Rozdziału 3 powołanego rozporządzenia, w tym - zastosowany przez organy administracji - § 16 ust. 3. Stosownie do tego przepisu, młodociani zatrudnieni u pracodawców będących rzemieślnikami składają egzamin, o którym mowa w ust. 1, przed komisją egzaminacyjną izby rzemieślniczej, na zasadach określonych przez Związek Rzemiosła Polskiego. Należy zaś w pełni podzielić stanowisko organów obu instancji, że skarżąca jest rzemieślnikiem. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2002 r. nr 112, poz. 979 z późn. zm.), rzemiosłem jest zawodowe wykonywanie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną, z udziałem kwalifikowanej pracy własnej, w imieniu własnym tej osoby i na jej rachunek, przy zatrudnieniu do 50 pracowników - zwaną dalej rzemieślnikiem. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, dowodem kwalifikacji zawodowych rzemieślnika jest dyplom mistrza w zawodzie odpowiadającym danemu rodzajowi rzemiosła. W sprawie nie jest kwestionowane, że skarżąca posiada dyplom mistrza w zawodzie piekarz i do wykonywania tego zawodu przyuczała ucznia na podstawie umowy o pracę z dnia 24 listopada 2011 r. Tym samym, niezasadne są wywody skargi, że zdanie przez młodocianego ucznia egzaminu u skarżącej, przewidziane wyłącznie dla przypadków, gdy młodociany zatrudniony jest u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem - co nie miało jednak miejsca w niniejszej sprawie - spełniło warunek zdania egzaminu "zgodnie z odrębnymi przepisami". Dodać należy, że także powołany w skardze § 11 ust. 4 powołanego rozporządzenia przewiduje, że młodociany zatrudniony u pracodawcy będącego rzemieślnikiem zdaje egzamin kwalifikacyjny na tytuł czeladnika przeprowadzany przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych, zgodnie z przepisami dotyczącymi egzaminów kwalifikacyjnych na tytuły czeladnika i mistrza w zawodzie. Prawidłowo zatem organy administracji stwierdziły, że skarżąca spełniła wymóg określony w art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty, gdyż posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach, lecz nie został spełniony wymóg zawarty w pkt. 2 tego przepisu, skoro młodociany uczeń nie zdał egzaminu przed komisją egzaminacyjną izby rzemieślniczej. Powyższe wykluczało możliwość dofinansowania kosztów kształcenia. Bez znaczenia w sprawie pozostaje zatem fakt, że organ zastosował przepisy art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty w brzmieniu obowiązującym po 1 września 2012 r. Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wyjaśnić należy, że organ odwoławczy nie pominął przedłożonego przez skarżącą dowodu – protokołu z egzaminu z dnia 31 sierpnia 2012 r. Organ wywiódł jedynie, że nie dowodzi on istnienia okoliczności mającej znaczenie w sprawie, skoro w stanie faktycznym sprawy uczeń winien był zdać egzamin przed komisją egzaminacyjną izby rzemieślniczej, a nie przed pracodawcą. Fakt, iż organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącej w powyższej kwestii nie oznacza naruszenia art. 7 i art. 8 K.p.a. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skargę należało oddalić.