II SA/Ol 957/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.J. na Naczelnika Miasta, Starostę L. i R.M. postanawia odrzucić skargę. W złożonej skardze H.J. zarzuciła, że w skutek działań Burmistrza Miasta L. i Starosty L. nielegalnie podzielono jej nieruchomość położoną w "[...]" przekazując wydzieloną część R.M. W wyniku tych działań skarżąca pozbawiona została możliwości przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności całej nieruchomości. Wobec powyższego zażądała przywrócenia stanu prawnego z daty kupna przedmiotowej nieruchomości. Skarżąca zakwestionowała ponadto działania geodetów uczestniczących w sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podał, że decyzją z dnia 12 października 2010 r. uchylił decyzję Starosty L. z dnia 2 sierpnia 2010 r., dotyczącą modernizacji ewidencji gruntów i budynków powyższej nieruchomości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zarządzeniem z dnia 5 listopada 2010 r. skarżąca wezwana została, pod rygorem odrzucenia skargi, do wskazania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania czy przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 12 października 2010 r. Skarżąca w piśmie z dnia 12 listopada 2010 r. wyjaśniła, że nie skarży powyższej decyzji. Zarządzeniem z dnia 15 listopada 2010 r. skarżąca wezwana została dosunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, przez oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy i wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub czynności. Powyższe zarządzenie doręczono skarżącej dnia 17 listopada 2010 r. Termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął więc z dniem 24 listopada 2010 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła przedmiotowego braku formalnego wniesionej skargi mimo pouczenia, iż spowoduje to odrzucenie skargi. Podała jedynie, że skarży działania Naczelnika Miasta, Starosty L. i R.M. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., skargę należało odrzucić. Niezależnie od powyższego, stwierdzić należy, że kognicji sądu podlegają jedynie sprawy wymienione w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a, Zatem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (§ 3). Analiza powołanych przepisów wskazuje, że wolą ustawodawcy było objęcie kontrolą sądu administracyjnego takich prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być podejmowane przez szeroko rozumiane organy administracji publicznej w sprawach o charakterze publicznoprawnym indywidualnie oznaczonych podmiotów, dotyczących uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, wynikających z przepisu prawa powszechnie obowiązującego, a dla załatwienia których nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego. Wśród tych spraw nie została wymieniona skarga powszechna, o której mowa w rozdziale 2 działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Jej przedmiotem może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego). Z treści złożonej skargi wynika natomiast, że skarżąca jest niezadowolona z nienależytego, jej zdaniem, wykonywania obowiązków przez organy administracji publicznej. Można zatem wnioskować, że złożona przez nią skarga jest skargą powszechna i mają do niej zastosowanie przepisy art. 227 - art. 240 Kodeksu postępowania administracyjnego. Poza kompetencjami sądu administracyjnego znajduje się również ocena działań osób fizycznych, nie będących organami administracji publicznej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.