II SA/Ol 957/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2018 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie skierowania do innego domu pomocy społecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. przyznaje od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata E.O. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych), powiększoną o należny podatek VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Decyzją z dnia 3 lipca 2017 r. Burmistrz "[...]" (dalej jako: "organ pierwszej instancji") odmówił skierowania "[...]" (dalej jako: "skarżąca") do innego domu pomocy społecznej. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podniósł, że skarżąca wniosła o skierowanie jej do jednego z wymienionych we wniosku domów pomocy społecznej, znajdujących się w "[...]". Podał, że na dochód skarżącej składa się renta socjalna i zasiłek pielęgnacyjny w łącznej wysokości 887,40 zł. Skarżąca jest osobą całkowicie niezdolną do pracy z uwagi na datującą się od dzieciństwa niepełnosprawność. Wielokrotnie była hospitalizowana "[...]". Podniósł, że Sąd Rejonowy w "[...]" w dniu 25 października 2010 r. postanowił o umieszczeniu skarżącej w domu pomocy społecznej bez jej zgody. W dniu 21 czerwca 2011 r. organ pierwszej instancji wydał decyzję o skierowaniu skarżącej do Domu Pomocy Społecznej w "[...]", w którym skarżąca przebywała do 2 stycznia 2014 r. Następnie, na wniosek skarżącej, skierowano ją do DPS w "[...]", gdzie przebywała w dacie wydania przedmiotowej decyzji. Organ stwierdził, że placówka ta znajduje się w rejestrze Wojewody "[...]" i skarżąca ma w niej zapewnioną opiekę zgodną ze standardami DPS. Wskazał, że stosownie do art. 61 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, dopłaca do pobytu skarżącej w tym DPS kwotę 2.563,82 zł miesięcznie, natomiast w przypadku uwzględnienia wniosku koszty te zwiększyłyby się do kwoty 5.260,22 zł. Organ pierwszej instancji przedstawił ponadto wysokość środków finansowych przeznaczonych przez Gminę na opłacenie pobytu podopiecznych w DPS. Wskazał, że w dacie wydania decyzji brakowało na zabezpieczenie wydatków na ten cel w okresie od lipca do grudnia 2017 r. - 189.486,61 zł i w tej sytuacji Gmina nie mogła zwiększyć wydatków przeznaczonych na jedną osobę, tym bardziej, że trzy osoby oczekiwały na umieszczenie w DPS. Organ zaproponował skarżącej umieszczenie w DPS na terenie województwa "[...]", w których wydatki na pobyt skarżącej wynosiłyby od 2.800 zł do 3.500 zł miesięcznie. W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu skarżąca zarzuciła, że organ pierwszej instancji nie ustalił okoliczności faktycznych, dla których ubiega się o zmianę placówki. Nie zgodziła się ze stwierdzeniem, że ma zapewnioną opiekę zgodną ze standardami domów prowadzonych przez PCPR, gdyż w rzeczywistości warunki panujące w DPS w "[...]" świadczą o poważnych zaniedbaniach odnośnie do potrzeb bytowych gwarantowanych przez m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie Domów Pomocy Społecznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 964). Podała, że w tej placówce notorycznie nie miała zapewnionej odpowiedniej do stanu zdrowia diety, a także właściwej dla pory roku odzieży, obuwia, czystej pościeli i ręczników w ilości wskazanej w powołanym rozporządzeniu. Pokoje i sanitariaty nie są utrzymywane we właściwym stanie technicznym i higienicznym. Podniosła ponadto, że istotne zastrzeżenia budzi zachowanie pracowników wobec podopiecznych DPS, brak właściwego nadzoru nad sposobem spędzania wolnego czasu, a także brak właściwej opieki medycznej. W efekcie zaniedbań personelu, skarżąca, po interwencji członków rodziny, na przełomie lutego i marca 2017 r., musiała być hospitalizowana w szpitalu w "[...]" w stanie krytycznym z powodu "[...]", których nabawiła się podczas pobyty w tym DPS. Odnosząc się natomiast do propozycji ubiegania się o skierowanie do DPS na terenie województwa "[...]" podniosła, że przebywała już w DPS w "[...]", gdzie w skutek podawanych jej środków farmakologicznych stale spała. Odwołująca się stwierdziła, że umieszczenie jej w jednej z placówek w "[...]", wskazanej we wnioskach z dnia 15 maja 2017 r., jest zasadne, gdyż będzie tam miała dostęp do lekarzy specjalistów, co jest konieczne ze względu na stwierdzone choroby "[...]", a także będzie mogła korzystać z pomocy psychiatrycznej, rozmów z psychologiem, z większej ilości i dostosowanych do wieku zajęć terapeutycznych i rehabilitacyjnych, które miałyby wpływ na polepszenie jej kondycji psychicznej i fizycznej. W placówce tej będzie miała znacznie lepszą opiekę medyczną, higieniczną oraz właściwą dietę, która będzie przestrzegana. Dodała, że umożliwi jej to również częstsze kontakty z rodziną. Decyzją z dnia 10 października 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" (dalej jako: "Kolegium" lub "organ odwoławczy"), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji dopełnił obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy pod kątem oceny spełnienia przez skarżącą przesłanek umieszczenia w innym, niż obecnie zamieszkiwany, domu pomocy społecznej. Podkreśliło, że skarżąca od wielu lat korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej zmieniając, na własną prośbę, domy pomocy społecznej. Po raz pierwszy skarżąca została umieszczona w DPS w "[...]" w dniu 11 lipca 2011 r., przebywała również w DPS w "[...]", zaś ostatni wniosek z prośbą o przeniesienie do DPS w "[...]" złożyła w dniu 2 grudnia 2013 r. i w dniu 3 stycznia 2014 r. została w tej placówce umieszczona. W ocenie Kolegium, skarżąca ma zapewniony dostęp do opieki medycznej i obecne miejsce pobytu nie uniemożliwia jej korzystania z niezbędnej pomocy lekarskiej czy utrzymywania kontaktów z rodziną. Z ustaleń pracownika socjalnego przeprowadzającego rodzinny wywiad środowiskowy w dniu 3 lipca 2017 r. wynika, iż jest ona zakwaterowana w jednoosobowym, osobnym pokoju, zlokalizowanym na parterze budynku z centralnym ogrzewaniem, wyposażonego w windę, oddzielną łazienkę oraz wc. Pokój jest dostosowany do potrzeb osoby niepełnosprawnej. Stan utrzymania mieszkania określono jako: "czyste, zadbane". Kolegium wskazało ponadto za organem pierwszej instancji, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji, na umieszczenie w domach pomocy społecznej oczekiwały 3 osoby (na dzień 31 lipca 2017 r. - 5 osób) i właśnie tym osobom organ pomocowy jest zobowiązany zapewnić miejsce w domach pomocy społecznej w pierwszej kolejności. Obowiązkiem organów pomocy społecznej jest bowiem udzielenie wsparcia tym osobom i rodzinom, które nie posiadają żadnych możliwości uzyskania pomocy najbliższych i nie mają własnych zasobów. Oceniło, że prawidłowo organ pierwszej instancji stwierdził, że również z tej przyczyny brak było podstaw do wyrażenia zgody na zmianę przez skarżącą domu pomocy społecznej. Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że osobom oczekującym na zamieszkanie w domach pomocy społecznej Gmina jest zobowiązana zapewnić miejsce w domach pomocy społecznej w pierwszej kolejności, ponieważ te osoby pomocy państwa potrzebują i jeszcze jej nie uzyskały, natomiast skarżąca korzysta z pomocy społecznej już od wielu lat, przebywając w domu pomocy społecznej, w którym została umieszczona na własną prośbę i który zapewnia jej wszelką pomoc i opiekę. Korzysta także z pomocy udzielonej w formie pieniężnej (zasiłek pielęgnacyjny). Potencjalna zmiana placówki przez skarżącą wiązałaby się z koniecznością ponoszenia znacznie większej, niż do tej pory odpłatności przez Gminę "[...]" (w przedziale kwot: 3.814,51 zł - 5.384,64 zł, przy dotychczasowej odpłatności 2.653,82 zł). Kolegium stwierdziło, że wobec ograniczonych możliwości (finansowych) organu pomocowego (plan wydatków na rok 2017 wynosi: 770.000,00 zł), przy jednoczesnym znacznym wydatkowaniu (przez okres 01-06/2017 r. wynoszącym 530.289,85 zł i prognozie na okres 06-12/2017 r. wynoszącej 506.994,42 zł), kwota służąca pokryciu różnicy pomiędzy odpłatnością za przebywanie w preferowanym przez skarżącą DPS, a odpłatnością za przebywanie w dotychczasowym DPS - mogłaby posłużyć na zapewnienie w pełni opieki w DPS innej osobie, nie objętej dotychczas żadną formą opieki społecznej. Za nie bez znaczenia uznało również fakt, iż organ pierwszej instancji wykazał gotowość zapewnienia skarżącej możliwość pobytu w jednym z DPS znajdującym się na terenie województwa "[...]", w których całkowity koszt utrzymania jednego mieszkańca kształtuje się w przedziale 2.800,00 zł – 3.500,00 zł miesięcznie. Zatem, organ ten nie pozostał obojętny wobec zgłaszanego przez skarżącą, odczucia dyskomfortu przebywania w konkretnym domu pomocy społecznej, dając jej alternatywę mieszczącą się w możliwościach organu. Kolegium uznało za uzasadnione twierdzenie, że kolejna zmiana placówki nie gwarantuje, że skarżąca nie będzie odczuwała dyskomfortu i będzie w pełni zadowolona z warunków panujących w innej placówce, podkreślając, że zmieniała ona już domy pomocy społecznej z uwagi na, pozostające w sferze jej subiektywnych odczuć, zaniedbania i nieprawidłowości personelu tych placówek. W złożonej skardze skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy nie uwzględnił załączonych do odwołania dowodów z fotografii dokumentujących zaniedbania wobec skarżącej i ograniczył się do polemiki z zarzutami podniesionymi w odwołaniu. Ponadto zaniechał ustalenia rzeczywistych warunków bytowych i opiekuńczych, w jakich przebywa skarżąca, skutkujących koniecznością zmiany placówki, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż ograniczył się jedynie do informacji uzyskanych w telefonicznym wywiadzie środowiskowym przez organ pierwszej instancji i jednocześnie pominął dowody dołączone do odwołania, a także zaniechał przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków: dyrektora i pracownika DPS w "[...]" i matki skarżącej oraz skarżącej na okoliczność ustalenia rzeczywistych przyczyn, dla których skarżąca ubiega się o zmianę placówki. Skarżąca zarzuciła, że Kolegium bezpodstawnie przyjęło, że w obecnej placówce ma zapewnione właściwe i godne warunki bytowe, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazała ponadto, że z naruszeniem art. 10 K.p.a. nie zapewniono jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu, i uniemożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, przed wydaniem decyzji. W ocenie skarżącej z naruszeniem art. 2, art. 3 i art. 54 ustawy o pomocy społecznej Kolegium przyjęło, że nie zaistniała pozytywna przesłanka istnienia możliwości udzielenia pomocy przez organ, w sytuacji gdy zadaniem pomocy społecznej jest wspieranie osób w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienie życia skarżącej w warunkach odpowiadających godności człowieka. Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualne o uchylenie również decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga jest zasadna. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu odwoławczego z 10 października 2017 r., którą odmówiono skarżącej skierowania do jednego z domów pomocy społecznej, wskazanych we wnioskach z dnia 7 maja 2017 r. o zmianę miejsca pobytu i przeniesienie skarżącej z DPS w "[...]", w którym obecnie przebywa. Nie jest sporne, że decyzja administracyjna o przyznaniu określonego świadczenia z pomocy społecznej, a więc również w zakresie skierowania do DPS, może być, stosownie do art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2017 r. poz. 1769, z późn. zm.), zmieniona lub uchylona, a zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony nie wymaga jej zgody. Przesłanki i zasady umieszczenia osoby w domu pomocy społecznej reguluje natomiast art. 54 ust. 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Stosownie zaś do ust. 2 osobę, o której mowa w ust. 1, kieruje się do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, z zastrzeżeniem ust. 2a, chyba że okoliczności sprawy wskazują inaczej, po uzyskaniu zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego na umieszczenie w domu pomocy społecznej. Co do zasady wynikającej z cytowanego art. 52, organ ma obowiązek kierować osoby wymagające całodobowej opieki do domu pomocy społecznej odpowiedniego dla danej kierowanej osoby typu, położonego najbliżej jej miejsca zamieszkania, chyba że termin oczekiwania na umieszczenie w nim przekracza 3 miesiące. Wymóg wskazania w decyzji domu opieki społecznej (odpowiedniego typu) zlokalizowanego najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej do DPS nie jest bezwzględny, gdyż ustawodawca dopuszcza inne rozwiązanie, jeżeli wymagają tego okoliczności sprawy, z zastrzeżeniem uzyskania zgody wnioskodawcy. Rozpoznanie wniosku o umieszczenie osoby w DPS, jak i zmiana decyzji wydanej w tym przedmiocie, wymaga dokładnego zbadania, a następnie wykazania w uzasadnieniu decyzji, okoliczności faktycznych, wskazanych w art. 55 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, tj. zakresu świadczonych usług odpowiadających indywidualnym potrzebom osoby kierowanej z uwzględnieniem wolności, intymności, godności, poczucia bezpieczeństwa, stopnia fizycznej i psychicznej sprawności. Powyższe oznacza, że organ pomocy społecznej dokonując wyboru domu pomocy społecznej, do którego ma być kierowana osoba, zobowiązany jest wziąć te okoliczności pod uwagę, nie ograniczając się w tym zakresie tylko do typu domu pomocy społecznej, czasu oczekiwania na miejsce w tym domu, czy zakresu świadczonych w nim usług. Musi zatem uwzględniać również indywidualne potrzeby osoby kierowanej, w tym jej poczucie bezpieczeństwa, które wiąże się m.in. z oceną pobytu w danej placówce. To zaś może uzasadniać zmianę decyzji i skierowanie zgodnie z wolą zainteresowanego do innego, nawet położonego dalej od dotychczasowego miejsca zamieszkania, domu pomocy społecznej, pod warunkiem, że zostały spełnione pozostałe przesłanki, łącznie interpretowane z art. 54 ust. 2 i 2a ustawy o pomocy społecznej. W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji nie zbadały i nie ustosunkowały się do wszystkich wymienionych wyżej okoliczności, pomimo że były sygnalizowane przez skarżącą we wnioskach, a następnie rozwinięte i udokumentowane w odwołaniu. Przede wszystkim nie zweryfikowano zasadności i nie ustosunkowano się do zarzutów skarżącej dotyczących niespełnienia przez DPS w "[...]" standardów ustalonych dla tego typu placówek, określonych w § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 sierpnia 2012 r. w sprawie domów pomocy społecznej (Dz.U. z 2012 r., poz. 964, z późn. zm.), przewidującego, że pomieszczenia mieszkalne domu są czyste, sprzątane w miarę potrzeby, nie rzadziej niż raz dziennie, estetyczne i wolne od nieprzyjemnych zapachów; pkt 6 lit. b w zakresie wyżywienia i organizacji posiłków gwarantującego wybór zestawu posiłków lub możliwość otrzymania posiłku dietetycznego, zgodnie ze wskazaniem lekarza; pkt 7 – gwarantującego zapewnienie mieszkańcom domu odzieży i obuwia odpowiedniego rozmiaru, dostosowanych do ich potrzeb i pory roku, utrzymanych w czystości i wymienianych w razie potrzeby; pkt 10 lit. b w zakresie usług opiekuńczych i wspomagających przewidującego zapewnienie mieszkańcom domu organizację zajęć terapeutycznych, w tym terapii zajęciowej, w pracowniach terapii, a w przypadku osób przebywających w domach, o których mowa w art. 56 pkt 3 i 4 ustawy, także umożliwienie korzystania z usług w warsztatach terapii zajęciowej, a także w art. 58 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym dom pomocy społecznej umożliwia i organizuje mieszkańcom pomoc w korzystaniu ze świadczeń zdrowotnych przysługujących im na podstawie odrębnych przepisów. Ponadto, wbrew art. 75 § 1 K.p.a., przewidującemu, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem oraz że dowodem w szczególności mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny, pominięto dowody z fotografii, załączonych przez skarżącą na okoliczność, że warunki pobytu i standard opieki świadczonej w DPS, w którym skarżąca przebywa, odbiega od normatywnie określonego w cytowanych wyżej przepisach. Pominięto też całkowicie dowody z: zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia osoby ubiegającej się o skierowanie do DPS, zaświadczenie "[...]". Pomimo że dokumenty te znajdują się w aktach sprawy nie oceniono, czy wynika z nich ewentualna potrzeba zmiany przez skarżącą DPS z uwagi na jej stan, czy też wskazują na brak zasadności wniosku. Dodatkowo należy podnieść, że wbrew stanowisku Kolegium, nie zostało uzasadnione twierdzenie tego organu, wywiedzione z faktu, że skarżąca już uprzednio zmieniała DPS, jakoby kolejna zmiana placówki nie gwarantowała, że skarżąca nie będzie odczuwała dyskomfortu i będzie zadowolona z warunków panujących w nowym DPS. Kolegium nie wykazało bowiem w jakikolwiek sposób, że rzeczywiście wcześniejsze zmiany miejsca pobytu skarżącej były wynikiem wyłącznie jej subiektywnych odczuć, a nie zaistniałych zaniedbań i nieprawidłowości, chociażby polegających na niewłaściwej opiece medycznej w DPS w "[...]", co strona podniosła o odwołaniu. W zasadzie jedyną okolicznością faktyczną, którą wzięto pod uwagę w niniejszej sprawie, była wysokość środków finansowych pozostających w dyspozycji organu pierwszej instancji i wysokość odpłatności za pobyt skarżącej w DPS. Jest to oczywiście niewystarczające wobec skonkretyzowanych zarzutów skarżącej dotyczących zaniedbań w zakresie zapewnienia odpowiednich warunków zamieszkania w obecnym DPS, dotyczących w szczególności kwestii utrzymywania w czystości sanitariatów i pokoi, a także dbałości o utrzymywanie bielizny, odzieży i obuwia podopiecznych we właściwym stanie i czystości, czy też prawidłowej opieki i standardów świadczenia usług medycznych. Ogólnikowe odwołanie się wyłącznie do danych zawartych w kwestionariuszu rodzinnego wywiadu środowiskowego, z pominięciem dowodów przedłożonych przez skarżącą narusza art. 7, art. 8 art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co wynika także z art. 11 K.p.a. Organ musi wytłumaczyć, dlaczego do konkretnych ustaleń zastosował dany przepis lub dlaczego uznał go za niewłaściwy. Analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz uzasadnienie wydanych w sprawie decyzji prowadzi do wniosku, że organy nie wywiązały się należycie z powyższych obowiązków. Zaniedbanie organu administracji w kwestii ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, niewyjaśnienie ich w uzasadnieniu decyzji, stanowi bez wątpienia naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszeniem jest również brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie art. 54 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pomocy społecznej zgodnie z wymogami wynikającymi z cytowanych wyżej przepisów K.p.a. Chodzi bowiem o to, czy okoliczności podnoszone w odwołaniu i dołączonych do niego załączników, ponowione również w skardze, mogą ewentualnie stanowić, jak to wynika z powyższego przepisu "okoliczności sprawy wskazujących inaczej", a więc takich, które pozwalają na skierowanie skarżącej do domu pomocy społecznej zgodnie z jej wnioskami co do miejsca jego lokalizacji. Sąd zaznacza jednocześnie, że nie przesądza o treści przyszłego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż będzie ono zależało od ustaleń poczynionych w toku ponownego rozpoznania sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę, organ uwzględni przedstawione stanowisko Sądu i przeprowadzi pogłębioną ocenę okoliczności niniejszej sprawy, ze szczególnym uwzględnieniem ewentualnej możliwości skierowania skarżącej w trybie zmiany dotychczasowej decyzji do wskazanego przez nią domu pomocy społecznej. Zajęte stanowisko organ uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach zastępstwa procesowego udzielonego z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714).