II SA/Ol 958/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Asesor WSA Irena Szczepkowska Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2006 r. sprawy ze skargi K. i W. P. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na dobudowę - oddala skargę. Wnioskiem z dnia 7 października 2004 r. Z. K. zwróciła się do Starosty o wydanie pozwolenia na dobudowanie osobnego wejścia do lokalu mieszkalnego położonego w P. przy ul. "[...]". Postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]" Starosta, działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, zawiesił z urzędu toczące się postępowanie do czasu stwierdzenia przez sąd nabycia spadku po W. L. i M. P.. Postępowanie to zostało podjęte postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]", gdyż ustalono spadkobierców wskazanych wyżej osób. Starosta decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z. K. pozwolenia na dobudowę osobnego wejścia do lokalu mieszkalnego położonego w P. przy ul. "[...]". Organ wyjaśnił w uzasadnieniu, że uprzednie wydanie decyzji odmownej z powodu nie wykonania warunków postanowienia nie zamyka możliwości do wydania pozwolenia na dobudowę. Podał, że Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia "[...]"stycznia 2004 r., sygn. akt "[...]", uchylił uchwałę wspólnoty w przedmiocie braku zgody na wykonanie osobnego wejścia do lokalu mieszkalnego Z. K. oraz stwierdził, że aktualna jest uchwała wspólnoty z dnia "[...]" w przedmiocie wyrażenia zgody na wykonanie tego wejścia. Inwestorka przedłożyła poprawiony projekt budowlany zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr "[...]" z dnia "[...]". Od powyższej decyzji odwołania wnieśli K. i W. P., S. i S. S., M. L., H. K., Z. P. i Z. M. Zarzucili oni, że decyzja została wydana bez uprzedniego rozstrzygnięcia kwestii warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż decyzja Burmistrza z dnia "[...]" nr "[...]" wygasła w dacie wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o odmowie wydania pozwolenia na budowę w dniu "[...]". Organ ten jest związany własną decyzją odmowną i nie mógł wydać nowej decyzji bez uprzedniego wznowienia postępowania w tej sprawie. Podnieśli, że inwestorka nie dysponuje zgodą wspólnoty mieszkaniowej na realizację zamierzonej inwestycji, gdyż nadal obowiązuje uchwała nr "[...]" z dnia "[...]" lipca 2002 r., którą wspólnota odmówiła wyrażenia takiej zgody. Wskazano, że śmierć niektórych członków wspólnoty powoduje, że także ta uchwała zdezaktualizowała się i niezbędne jest ponowne zajęcie stanowiska przez wspólnotę. Zarzucono również, że planowana inwestycja ingeruje we współwłasność części wspólnych nieruchomości oraz podniesiono, że zaskarżenie postępowania w niniejszej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz brak ustalenia następców prawnych H. K. powoduje konieczność zawieszenia postępowania w sprawie. Wojewoda decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu, że data ważności decyzji Burmistrza z dnia "[...]" o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu została określona na okres 36 miesięcy od dnia jej wydania i w tym czasie został złożony ponowny wniosek o wydanie pozwolenia na budowę. Inwestorka dysponuje prawomocną uchwałą nr "[...]" z dnia "[...]" kwietnia 2002 r. wspólnoty mieszkaniowej nieruchomości nr "[...]" położonej w P., w której wspólnota wyraziła zgodę na wykonanie przez Z. K. dobudówki do budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego w P. przy ul. "[...]". Uchwała ta nie została podważona we właściwym trybie, co powoduje, że uchwała nr "[...]" z dnia "[...]"lipca 2002 r., w której wspólnota wnioskuje o unieważnienie uchwały nr "[...]", nie wywołała skutków prawnych, zaś uchwała nr "[...]" została uchylona wyrokiem Sądu Rejonowego. Wnioskodawczyni oświadczyła organowi pierwszej instancji, że posiada zgodę wspólnoty mieszkaniowej na dobudowę do wspólnej ściany osobnego wejścia oraz prawo do dysponowania nieruchomością, na której na być wybudowana sporna dobudówka - umowę dzierżawy działki nr "[...]" stanowiącej własność Gminy. Organ nie zgodził się też z zarzutem, jakoby Starosta zdecydował o zajęciu przez Z. K. wspólnego korytarza, gdyż inwestorka zrezygnowała z zajęcia części korytarza użytkowanego wspólnie z H. K. Organ odwoławczy odniósł się ponadto do kwestii dotyczących podjęcia zawieszonego postępowania. Wyjaśnił, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego na postanowienie Wojewody w tym przedmiocie nie jest podstawą do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stwierdził też, że żaden z odwołujących się nie wykazał, aby śmierć H. K. spowodowała sytuację naruszającą interes prawny odwołujących się ani też nie przedstawił pełnomocnictwa do reprezentowania spadkobierców zmarłego. Żona H. K. w piśmie z dnia 11 sierpnia 2005 r. oświadczyła, że jej mąż zrzekł się wszelkich praw majątkowych po bracie C. K. na rzecz H. K., co zostało udokumentowane w Sądzie Rejonowym. W złożonej na tę decyzję skardze K. i W. P. zarzucili, że organy administracji obu instancji nie określiły w sposób nie budzący wątpliwości stron postępowania w rozpatrywanej sprawie. Nie ustaliły bowiem spadkobierców H. K., lecz oparły się w tym zakresie na oświadczeniu żony zmarłego. Z uwagi na fakt, że sprawa dotyczy nieruchomości, niezbędne było zawieszenie postępowania z urzędu. Skarżący podtrzymali swoje stanowisko zawarte w odwołaniu dotyczące wygaśnięcia decyzji lokalizacyjnej i przedłożenia brakujących dokumentów. Zarzucili ponadto organowi złą interpretację uchwały wspólnoty i rozstrzygnięcia sądu w sprawie uchwał wspólnoty oraz podnieśli, że w przedmiotowej sprawie toczy się postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że skarżący nie przedstawili pełnomocnictwa do reprezentowania interesów zmarłego H. K., a żona zmarłego uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym. Podał również, że nie został poinformowany o jakimkolwiek postępowaniu wznowieniowym wszczętym na wniosek skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) wojewódzki sąd administracyjny właściwy jest do kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja taka zgodna jest z prawem jeżeli odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego. W związku z tym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 powołanej ustawy. Tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W rozpatrywanej sprawie powyższe wymogi zostały dochowane. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Burmistrz ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na dobudowie osobnego wejścia do lokalu mieszkalnego nr "[...]" położonego na parterze budynku mieszkalnego nr "[...]" w P. przy ul. "[...]" oraz określił m.in., że jest ona ważna w okresie 36 miesięcy od daty wydania. Nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa zarzut wygaśnięcia tej decyzji z uwagi na fakt, że Starosta odmówił Z. K. udzielenia pozwolenia na budowę na jej wniosek złożony w dniu 21 czerwca 2004 r. Decyzja Burmistrza z dnia "[...]"sierpnia 2002 r. została wydana pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, z późn. zm.). Nie utraciła ona mocy prawnej z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Należy natomiast wskazać, że decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu tracą moc na skutek ich wygaszenia w drodze decyzji, w razie uchwalenia planu miejscowego, jeżeli zawierają inne ustalenia, z upływem terminu ważności, na który zostały wydane, lub w przypadku, gdy na ich podstawie innemu wnioskodawcy wydano pozwolenie na budowę (zob. Z. Niewiadomski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Warszawa 2004, s. 572). Żadna z przedstawionych wyżej przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie wystąpiła, a skarżący nie podnieśli jakiegokolwiek zarzutu, który mógłby wskazywać na konieczność stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji na podstawie art. 162 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec powyższego, Z. K. składając wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w wyznaczonym wskazaną wyżej decyzją Burmistrza terminie, spełniła warunek przewidziany w art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. Sąd nie stwierdził również naruszenia drugiej z przewidzianych w art. 32 ust. 4 tej ustawy przesłanki, tj. złożenia przez wnioskodawcę oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W piśmie z dnia 7 października 2004 r. Z. K. oświadczyła, że posiada współwłasność działki nr ewid. "[...]" oraz zgodę wszystkich współwłaścicieli na wykonywanie robót budowlanych objętych wnioskiem i uprawnienie do wykonywania robót i obiektu budowlanego na działce nr ewid. "[...]". Powołała się przy tym na umowę dzierżawy, wyrok Sądu Rejonowego z dnia "[...]"stycznia 2004 r., sygn. akt "[...]" oraz akt notarialny z dnia "[...]"1995 r., Repertorium "[...]". Należy wyjaśnić, że kwestia zgody Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości nr "[...]" została rozstrzygnięta wskazanym wyżej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego. Sąd uchylił nim uchwałę nr "[...]" tej Wspólnoty podjętą w dniu "[...]"2003 r. w przedmiocie braku zgody na dokonanie dobudowy osobnego wejścia do lokalu mieszkalnego Z. K. Przesądził, że uchwała ta jest niezgodna z przepisami prawa i narusza słuszne interesy Z. K. Stwierdził ponadto, że uchwała Wspólnoty nr "[...]" z dnia "[...]"2002 r. nie została podważona w prawem przewidzianym trybie. Wyrok ten, w myśl art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, jest orzeczeniem wiążącym nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej. Zasadniczym skutkiem prawomocnego orzeczenia jest związanie nim wymienionych podmiotów, co oznacza konieczność uwzględnienia faktu istnienia konkretnego orzeczenia regulującego konkretną sprawę i związanie to odnosi się zarówno do sądu, który wydał prawomocne orzeczenie, jak i innych sądów i innych organów państwowych oraz organów administracji publicznej. W konsekwencji podmioty te muszą liczyć się z wydanym orzeczeniem, nie mogą go zmieniać ani podejmować działań nie uwzględniających faktu jego wydania. W sytuacji, gdy sąd powszechny prawomocnym orzeczeniem rozstrzygnął kwestię skuteczności uchwały o wyrażeniu przez Wspólnotę Mieszkaniową zgody na wykonanie dobudowy osobnego wejścia do lokalu mieszkalnego wnioskodawczyni, organy administracji publicznej nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń. Tym samym nie można uwzględnić zarzutu skarżących, jakoby organy obu instancji błędnie zinterpretowały przedmiotowe uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej, tym samym skarżący nie mogą skutecznie podnosić braku zgody na wykonanie zamierzenia inwestycyjnego Z. K. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 2543/98 (LEX nr 48643), podkreślił przewidzianą przez art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego moc wiążącą prawomocnego orzeczenia sądu jako aktu władzy państwowej. Stwierdził, że jej swoistość wyraża się w tym, że obejmuje także inne sądy (w tym Naczelny Sąd Administracyjny) i inne organy państwowe, w tym także orzekające w postępowaniu administracyjnym, które muszą brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale i treść prawomocnego orzeczenia Sądu. Podmioty te są zatem faktem i treścią prawomocnego orzeczenia sądu związane, co implikuje w sposób bezwzględny uwzględnienie powyższego w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Ratio legis art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego polega na tym, iż gwarantuje ona zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy. Powyższe stanowisko zostało wprawdzie wyrażone na tle art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 5 lutego 2005 r., jednak nie zdezaktualizowało się na skutek częściowej zmiany stanu prawnego. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut wadliwości postępowania administracyjnego polegający, zdaniem skarżących, na pozbawieniu spadkobierców H. K. prawa do udziału w tym postępowaniu. Bezspornie Starosta podjął czynności zmierzające do ustalenia kręgu spadkobierców H. K. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, spadkobierczyni tej strony – J. K. – została poinformowana o toczącym się postępowaniu, jednakże w piśmie z dnia 11 sierpnia 2005 r. wyjaśniła, że wraz z synem nie roszczą sobie żadnych praw w stosunku do H. K. i dała do zrozumienia, że nie zamierza brać udziału w postępowaniu. Ponadto w myśl art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W tej sytuacji trudno jest czynić zarzut organom administracji, że nie prowadziły dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uwiarygodnienia twierdzenia J. K. Dodać też należy, że H. K. jest uczestniczką postępowania. Odnosząc się do alternatywnego wniosku skarżących o zwieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego, Sąd nie stwierdził zaistnienia przesłanek do zawieszenia postępowania na podstawie art. 124 § 1 oraz art. 125 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (wyrok oddalający w sprawie II SA/Ol 825/05 w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania zapadł dna 17 maja 2006 r.) Brak też zgodnego wniosku stron uzasadniającego zawieszenie postępowania na podstawie art. 126 cytowanej wyżej ustawy. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.).