II SA/Ol 960/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2008 r. w sprawy ze skargi D. i M. B. na rozporządzenie Nr "[...]" Wojewody z dnia "[...]" w przedmiocie "[...]" Parku Krajobrazowego postanawia: 1) odrzucić skargę 2) zwrócić skarżącym D. i M. B. kwotę 300 złotych ( trzysta złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego Pismem z dnia 10 marca 2005r. Wójt Gminy zwrócił się o uzgodnienie warunków zabudowy terenu w obrębie "[...]" dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie domu mieszkalnego na działce nr "[...]", o które wnioskowali D. i M. B.. Wojewódzki Konserwator Przyrody działający z upoważnienia Wojewody postanowieniem znak: "[...]" z dnia "[...]" odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Na to postanowienie D. i M. B. wnieśli zażalenie do Ministra Środowiska, który postanowieniem z dnia "[.]" utrzymał je w mocy Następnie D. i M. B. pismem z dnia 24 kwietnia 2007r. wezwali Wojewodę do usunięcia naruszenia prawa, stwierdzając, że ich prawa zostały naruszone, ponieważ wniosek w przedmiotowej sprawie złożyli w lutym 2005r., tymczasem postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody (z up. Wojewody) zostało wydane m.in. w oparciu o późniejsze przepisy rozporządzenia Wojewody z dnia "[...]" 2006r. Skarżący powołując się na naruszenie ich interesu prawnego poprzez regulacje ww. rozporządzenia wskazali jako podstawę ich roszczeń art. 44 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o administracji rządowej w województwie W odpowiedzi na powyższe Wojewódzki Konserwator Przyrody pismem z dnia 23 maja 2007r. wyjaśnił, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w postępowaniu administracyjnym organ musi uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania sprawy. Kolejnym pismem z 4 lipca 2007r. skarżący wezwali ponownie Wojewodę do usunięcia naruszenia prawa. D. i M. B. podnieśli, że § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr "[...]" Wojewody z dnia "[...]" 2006r. w sprawie "[...]" Parku Krajobrazowego narusza ich interes prawny, uniemożliwiając uzgodnienie przez Wojewodę warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego. W odpowiedzi na powyższe Wojewódzki Konserwator Przyrody pismem z dnia 3 sierpnia 2007r. stwierdził, w ślad za dyspozycją art. 146 kpa, że nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W związku z tym nie ma podstawy prawnej do uchylenia postanowienia z dnia "[...]" i ponownego uzgodnienia warunków zabudowy inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego na działce nr "[...]" położonej w obrębie "[...]". W dniu 5 września 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła skarga D. i M. B., która w dniu 7 września 2007 roku została przekazana do organu zgodnie z dyspozycją art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Następnie w celu sprecyzowania przedmiotu skargi skarżący zostali wezwani zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 26 września 2007r. do wskazania jaki akt jest przez nich zaskarżany skargą z dnia 4 września 2007r. W odpowiedzi pismem z dnia 30 września skarżący wskazali, że "chodzi o rozporządzenie Wojewody z "[...]" 2006r. w sprawie "[...]" Parku Krajobrazowego", które naruszyło ich uprawnienie do otrzymania stosownych uzgodnień odnośnie budowy domu mieszkalnego. Powołali się również na ustawę z dnia 5 czerwca 1998r. o administracji rządowej w województwie, a konkretnie na art. 44 pkt 1 tej ustawy. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Konserwator Przyrody, działający z upoważnienia Wojewody pismami z dnia 28 września 2007r oraz 29 października 2007r. wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając m.in., że rozporządzenie Nr "[...]" Wojewody z dnia "[...]" 2006r. w sprawie "[...]" Parku Krajobrazowego stanowi dostosowanie przepisów dotyczących tego obszaru do norm prawnych narzuconych treścią ustawy z 2004r. o ochronie przyrody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podstawą prawną wniesienia skargi na rozporządzenie wojewody jest art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2001 r. Nr 80, poz. 872, z późn. zm.). Stanowi on, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu, który wydał przepis, lub organu upoważnionego do uchylenia przepisu w trybie nadzoru, do usunięcia naruszenia – zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Skuteczność wniesienia skargi na podstawie art. 44 zależy od uprzedniego wyczerpania trybu wezwania właściwego organu administracji rządowej do usunięcia naruszenia prawa. Należy przyjąć, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa może być skierowane w każdym czasie, byle zostało dokonane przed wniesieniem skargi do sądu. Należy jednocześnie podkreślić, że wezwanie to jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. (analogiczne postanowienie NSA z 24 czerwca 2002r., OSA 2/02, ONSA 2003, nr 1, poz. 2) Kolejne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są już wezwaniami do usunięcia naruszeń prawa. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa ( art. 53 § 2 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami). Skarżący zwrócili się dwukrotnie pismami z dnia 24.04.2007r. i 4.07.2007. do Wojewody z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, podnosząc, że § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr "[...]" Wojewody z dnia "[...]" w sprawie "[...]" Parku Krajobrazowego narusza ich interes prawny, uniemożliwiając uzgodnienie przez Wojewodę warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego. O tym, że te dwa wspomniane wyżej pisma były wezwaniami do usunięcia naruszenia prawa ( tylko pierwsze z tych pism mogło być uznane za wezwanie) świadczą stwierdzenia skarżących z ich skargi, gdzie podnieśli, że "skarżący opierając się na ustawie z dn. 5.06.1998 o administracji rządowej w województwie swoimi pismami z 24.04.2007r. i 4. 07. 2007 zwrócili uwagę, iż naruszono ich interes prawny i wezwali organ do usunięcia naruszenia". Twierdzenia o 2-krotnym wezwaniu wojewody do usunięcia naruszenia prawa zostały powtórzone przez skarżących w piśmie z dnia 20 września 2007 roku (k – 13 akt sądowych) W dniu 23 maja 2007 r. Wojewódzki Konserwator Przyrody działający w imieniu Wojewody udzielił negatywnej odpowiedzi w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z analizy akt sprawy nie można precyzyjnie ustalić daty doręczenia skarżącym odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak w niniejszej sprawie nie może budzić wątpliwości to, iż odpowiedź ta skarżącym była znana w dniu 4 lipca 2007 roku, gdyż w piśmie z tego dnia (k – 5) D. i M. B. odnoszą się do odpowiedzi Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z dnia 23.maja 2007 roku. W tej sytuacji stwierdzić należy, że w najkorzystniejszym dla skarżących przypadku termin do wniesienia skargi biegł od dnia 4 lipca 2007 roku i upływał po okresie 30 dni, czyli 3 sierpnia 2007 roku zgodnie z treścią art. 53 § 2 p.p.s.a. natomiast skarga została skutecznie złożona w dniu 7 września 2007 roku (data przesłania jej przez sąd do organu), czyli ze znacznym przekroczeniem terminu do jej wywiedzenia. W tym miejscu raz jeszcze powtórzyć należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa na dany akt strona postępowania może wnieść tylko jeden raz. Dlatego też pisma skarżących z dnia 4 lipca 2007 roku nie można uznać za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, gdyż wezwaniem takim było pismo D. i M. B. z 24 kwietnia 2007 roku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę odrzucić jak w pkt 1 postanowienia. W punkcie 2 na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 232 § 2 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie skarżącym wpisu sądowego.