II SA/Ol 976/19

Dnia 3 marca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2020 roku sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego O. na uchwałę Rady Gminy J. z dnia ... roku, nr ... w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków w Gminie J. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości. W dniu "[..]" Rada Gminy "[...]" podjęła uchwałę Nr "[...]" w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków w Gminie "[...]", zwanego dalej: "Regulaminem". Uchwała została podjęta na podstawie art. 19 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747 z późn. zm.), dalej jako: "u.z.z.w.". W skardze, złożonej na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, Prokurator Rejonowy wniósł o stwierdzenie nieważności tej uchwały w całości. Prokurator zarzucił zaskarżonej uchwale istotne naruszenie prawa materialnego, tj. 40 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446 z poźn. zm.), zwanej dalej: "u.s.g." oraz art. 6 ust. 3 i 4 oraz art. 19 ust. 2 u.z.z.w., a także § 29 i § 143 w zw. z § 137 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. Nr 100, poz. 908) oraz art. 87 Konstytucji RP. W ocenie Prokuratora, uchwała nie powinna stanowić załącznika do uchwały, a powinna stanowić merytoryczną treść uchwały, co wynika z Zasad techniki prawodawczej. Ponadto, Rada, uchwalając Regulamin przekroczyła delegację ustawową wskazaną w art. 19 ust. 2 u.z.z.w., bo do jej upoważnienia nie należało tworzenie definicji legalnych, ujętych w § 2 Regulaminu. Odnośnie zaś uregulowań, ujętych w § 3 i 4 Regulaminu, dotyczących minimalnego poziomu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, w ocenie Prokuratora, poziom ten nie został w zasadzie określony. Postanowienia § 4 zawierają zaś regulacje, które dotyczą obowiązków przedsiębiorstwa i stanowią w części kompilację obowiązków określonych w art. 5 u.z.z.w., a niektóre z nich zostały przepisane z ustawy, m.in. art. 15 ust. 3 jako § 4 pkt 8 i 9 Regulaminu. Rada przekroczyła też, w ocenie skarżącego, ustawowe upoważnienie z art. 19, uchwalając § 5 Regulaminu. Natomiast w § 6, § 8 i § 10 ust. 1 Regulaminu Rada zawarła zapisy odnoszące się do treści umowy między przedsiębiorcą a odbiorcą usług, do stanowienia czego nie jest upoważniona, a § 6 Regulaminu to swoista kompilacja art. 56 i art. 57 kodeksu cywilnego. Postanowienia § 7 Regulaminu powielają przepisy ustawowe – art. 6 ust. 2 i 4, dodatkowo w sposób nieuprawniony je modyfikując. Z kolei, § 9 ust. 1 Regulaminu to powtórzenie art. 6 ust. 5 u.z.z.w. z dodatkową modyfikacją wyrażenia: "jest zawierana" na: "może być zawierana", co oznacza, że w miejsce obowiązku zawarcia umowy Rada formułuje dowolność jej zawarcia ze strony przedsiębiorstwa. Rada w § 10 ust. 2 i 3, § 11 Regulaminu zawarła też regulacje, dotyczące zmiany i rozwiązania umowy - bez ustawowej delegacji. W § 13 - 18 Regulaminu znalazły się, zdaniem skarżącego, regulacje, do których stanowienia Rada również nie miała uprawnienia, ponieważ powinny być one elementem umowy, a nie regulaminu. Dodatkowo, powielają one zapisy u.z.z.w., tj. § 13 to w zasadzie art. 26 ust. 1, § 14 – art. 27 ust. 1, § 15 – art. 27 ust. 4 i 5 , a § 165 – art. 27 ust. 6 u.z.z.w. W § 19 Regulaminu znalazło się zaś kilka zapisów, do których stanowienia Rada również nie otrzymała delegacji od ustawodawcy, w tym zapis o odpłatności przyłączenia nieruchomości do sieci. Rada nie ma również kompetencji do wskazywania, że warunkiem przystąpienia do wykonania robót przyłączeniowych jest wcześniejsze uzgodnienie dokumentacji technicznej z przedsiębiorstwem, co zawarto w § 19 ust. 4 Regulaminu. W § 19 ust. 6 Regulaminu znajduje się ponowne odesłanie do umowy i wskazanie, co powinno być w jej treści, gdy tymczasem Rada nie ma kompetencji do określania elementów tej umowy, a ponadto, odnosi się do tego art. 6 ust. 3 u.z.z.w. Prokurator wskazał też, że § 20 Regulaminu zawiera kolejną regulację, do uchwalenia której Rada nie miała delegacji, zawierając stwierdzenie, że z wnioskiem o przyłączenie do sieci może wystąpić wyłącznie osoba, która ma tytuł prawny do korzystania z nieruchomości, podczas, gdy przepisy u.z.z.w. nie nakładają takiego ograniczenia, a ust. 1 tego przepisu to w zasadzie zmodyfikowany art. 15 ust. 3 u.z.z.w., natomiast ust. 2 i 3 to kolejne definicje legalne. W przepisie § 21 Regulaminu znajduje się z kolei kolejna ingerencja Rady w treść stosunków pomiędzy odbiorcą usługa przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym, albowiem określa ona treść wniosku o przyłączenie do sieci, a jest to materia, której regulacja nie spoczywa na Radzie. Z rażącym naruszeniem prawa, zdaniem Prokuratora, zostały również uchwalone postanowienia § 31 Regulaminu. Warunkiem dostarczenia wody na cele przeciwpożarowe nie jest bowiem zawarcie umowy, lecz obowiązek ten obciąża przedsiębiorcę na zasadzie art. 22 pkt 2 u.z.z.w. Dokonano tu też nieuprawnionej subdelegacji ustawowych uprawnień Rady. Natomiast § 32 dotyczy kalkulacji ceny za wodę obieraną na cele przeciwpożarowej stanowi nieuprawniony zapis Regulaminu. Drugie zdanie § 32 również istotnie narusza prawo, zawarto w nim bowiem regulacje stanowiące przytoczenie treści ustawy, a konkretnie art. 22 pkt 2, co jest sprzeczne z § 143 w zw. z § 137 Zasad techniki prawodawczej, stanowiących, że w uchwale nie powtarza się m.in. przepisów ustaw. Również istotnie narusza prawo, zdaniem skarżącego, § 33 Regulaminu, gdyż dokonane w nim zastrzeżenie jest niedopuszczalne, bowiem to przepisy ustaw mają pierwszeństwo nad Regulaminem, a nie przepisy Regulaminu, jak to zostało zawarte w tym przepisie. Organ, pomimo wezwania, nie udzielił odpowiedzi na skargę. W aktach sprawy znajduje się zaś pismo skierowane przez Zakład Gospodarki Komunalnej do Rady Gminy "[...]" z dnia "[...]", informujące, że Zakład jest w trakcie opracowywania projektu nowego Regulaminu, celem dostosowania go do obowiązujących przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości, m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej uchwały według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podnieść, że zgodnie z art. 147 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że uchwała wydana została z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Zasadnym jest zatem sięgnięcie do przepisów u.s.g., gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Zgodnie z art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Jednak i tu brak ustawowego zdefiniowania obu naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do takich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wówczas, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji, czy postanowienia, o jakim mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Podkreślić ponadto należy, że akty prawa miejscowego, będące źródłem powszechnie obowiązującego prawa (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP), mogą być stanowione wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnienia zawartego w ustawie, która określa też zasady i tryb wydawania tych aktów (art. 94 Konstytucji). Powyższe znajduje odzwierciedlenie w art. 40 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Upoważnienie to musi być wyraźne, a nie tylko pośrednio wynikające z przepisów ustawowych i jako takie powinno wskazywać organ administracji publicznej właściwy do wydania danego aktu normatywnego. Z powyższych regulacji wynika, że gmina ma uprawnienie do uchwalania aktów prawa miejscowego regulujących określone sfery życia społeczności lokalnej w ściśle wyznaczonych przepisami prawa granicach przedmiotowych. Materia regulowana wydanym przez organ aktem normatywnym musi wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Potwierdza to § 143 w zw. z § 115 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283), z których wynika, że w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym. W rozpoznawanej sprawie należy w pełni podzielić stanowisko Prokuratora, że zasadne jest stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W pierwszej kolejności należy jednak odnieść się do zarzutów skarżącego, dotyczących naruszenia postanowień rozporządzenia prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", uzasadniających, w ocenie skarżącego, stwierdzenie nieważności uchwały w całości. W ocenie Prokuratora, umieszczenie treści merytorycznej uchwały w jej załączniku uzasadnia stwierdzenie nieważności uchwały w całości. Sąd nie podziela tego stanowiska. W ocenie Sądu, przedmiotowe naruszenie nie jest istotnym naruszeniem prawa, uzasadniającym stwierdzenie nieważności uchwały, a jedynie naruszeniem nieistotnym. Podobna ocena dotyczy zarzucanych przez Prokuratora powtórzeń przepisów ustawowych, Powtórzenia takie, o ile nie prowadzą do modyfikacji przepisów ustawowych, nie są istotnym naruszeniem prawa, uzasadniającym stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Na uwzględnienie zasługują jednak pozostałe zarzuty Prokuratora. Zaskarżona uchwała powinna realizować, powołaną w jej podstawie prawnej, delegację ustawową zawartą w art. 19 ust. 1 u.z.z.w. (w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały), który to przepis upoważnia organ stanowiący gminy do uchwalania regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Stosownie do art. 19 ust. 2 u.z.z.w. (w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały), regulamin powinien określać prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym: 1) minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków; 2) szczegółowe warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług; 3) sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach; 4) warunki przyłączania do sieci; 5) techniczne warunki określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych; 6) sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków,; 7) standardy obsługi odbiorców usług, a w szczególności sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków; 8) standardy obsługi odbiorców usług, a w szczególności sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków; 9) warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe. Zawarte w przywołanym wyżej przepisie upoważnienie określa materię, którą pozostawiono szczegółowemu uregulowaniu w drodze aktu prawa miejscowego, nie dając przy tym radzie gminy podstaw do stanowienia aktów prawa miejscowego, regulujących inne kwestie nakładające obowiązki, niż w nim wymienione. Jednostronne nakładanie na obywateli jakichkolwiek obowiązków, w tym opłat, nie jest bowiem dopuszczalne bez wyraźnego upoważnienia ustawowego. Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że zasadne są zarzuty skargi, dotyczące części § 2 Regulaminu. O ile odwołanie się w tym przepisie do postanowień u.z.z.w. nie stanowi istotnego naruszenia prawa, o tyle jest nim tworzenie własnych definicji na potrzeby Regulaminu, co ma miejsce w pkt. 7, 8, i 9 Regulaminu. Odnosząc się do zarzutów skargi, dotyczących § 3 i 4 Regulaminu, wskazać należy, że pod pojęciem "minimalny poziom usług", o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 1 u.z.z.w. należy rozumieć konkretne parametry tych usług, jak ilość dostarczanej wody, jej ciśnienie, ciągłość dostaw, jak również jakość wody. Przedmiotowy Regulamin nie określił zaś żadnego z parametrów "minimalnego poziomu usług" w zakresie dostarczanej wody. Nie ma przy tym znaczenia, że np. wymagania dotyczące jakości wody uregulowane są odrębnym rozporządzeniem, wydawanym na podstawie art. 13 u.z.z.w., albo, że umowa określa ilość i jakość oraz warunki świadczonych usług (art.6 ust. 3 pkt 1 u.z.z.w.). Nie zwalnia to rady gminy do uwzględnienia obowiązujących standardów przy określaniu obowiązków przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego w zakresie zapewnienia minimalnego poziomu świadczonych usług. Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że zaskarżona uchwala nie zawiera elementu obligatoryjnego wynikającego z dyspozycji art. 19 ust. 2 pkt 1 u.z.z.w., co już samo uzasadnia stwierdzenie jej nieważności w całości. Należy jednak wskazać, że uzasadnione są również zarzuty Prokuratora, dotyczące naruszenia prawa innymi postanowieniami uchwały. Należy podzielić stanowisko skarżącego, że Rada przekroczył upoważnienie ustawowe, nakładając na odbiorów usług obowiązki, określone w § 5 Regulaminu. Natomiast kwestie dotyczące zawarcia umowy z odbiorcą usług oraz jej treści nie podlegają regulacji w Regulaminie. Rozstrzyga o tym art. 6 u.z.z.w., co oznacza, że niezgodne z prawem są postanowienia §§ 7, 8, 9, 10, 11 i 12 Regulaminu, dotyczące umowy i jej treści, czy modyfikacji ustawy: umowa może być zawarta - § 9 Regulaminu, "umowa (...) zawierana jest" – art. 6 ust. 5 u.z.z.w. Jak wyżej wskazano, Sąd nie podziela zarzutów skargi, dotyczących powtórzeń w uchwale postanowień ustawy w zakresie: §§ 13, 14 15 czy 16 regulaminu. Należy podzielić także stanowisko Prokuratora, że bez podstawy prawnej Rada Miejska uchwaliła również § 19 ust. 1 Regulaminu, zgodnie z którym – przyłączenie nieruchomości do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej jest odpłatne i odbywa się na pisemny wniosek osoby ubiegającej się o przyłączenie. Powyższe postanowienia stanowią modyfikację art. 15 ust. 2 u.z.z.w. Zgodnie z tym przepisem - realizację budowy przyłączy do sieci oraz studni wodomierzowej, pomieszczenia przewidzianego do lokalizacji wodomierza głównego i urządzenia pomiarowego zapewnia na własny koszt osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci. W ocenie Sądu, Rada nie ma również kompetencji do wskazywania, że warunkiem przystąpienia do wykonania robót przyłączeniowych jest wcześniejsze uzgodnienie dokumentacji technicznej z przedsiębiorstwem, co zawarto w § 19 ust. 4 Regulaminu. Również postanowienia § 19 ust. 6 pozostają w sprzeczności z przepisami prawa. W przepisie tym Gmina odsyła do postanowień umowy o dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków, podczas, gdy Rada nie ma kompetencji do określenia jej elementów i odnosi się do tego również art. 6 ust. 3 u.z.z.w. Niezgodny z prawem jest natomiast § 20 Regulaminu, w myśl którego, z wnioskiem o wydanie technicznych warunków przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej może wystąpić osoba posiadająca tytuł prawny do korzystania z nieruchomości, która ma być przyłączona do sieci. Postanowienia te są sprzeczne z art. 6 ust. 4 u.z.z.w., zgodnie z którym - umowa, o której mowa w ust. 1 (na dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków), może być zawarta z osobą, która posiada tytuł prawny do korzystania z nieruchomości, do której ma być dostarczana woda lub z której mają być odprowadzane ścieki, albo z osobą, która korzysta z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Nie znajduje też podstawy prawnej treść postanowień § 21 Regulaminu, dotyczących treści wniosku o wydanie technicznych warunków przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Niezgodny z prawem jest również § 27 ust. 2 Regulaminu, zgodnie z którym wstrzymanie zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków może nastąpić bez uprzedniego zawiadomienia odbiorców w przypadkach, gdy występują warunki stwarzające zagrożenie dla życia, zdrowia i środowiska lub uniemożliwiające świadczenia usług... . Tymczasem, postanowienia § 19 ust. 2 pkt 6 u.z.z.w., upoważniają radę gminy jedynie do określenia sposobu postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków. Należy również podzielić stanowisko Prokuratora o niezgodności z prawem postanowień §§ 31, 32 i 33 Regulaminu. Postanowienia § 31 o zapewnieniu dostawy wody na cele przeciwpożarowe na podstawie umowy zawieranej pomiędzy gminą a zakładem i jednostką straży pożarnej pozostają w sprzeczności z art. 22 pkt 2 u.z.z.w. Zgodnie z tym przepisem - przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne obciąża gminę na podstawie cen i stawek opłat ustalonych w taryfie za wodę zużytą do zasilania publicznych na cele przeciwpożarowe. Odnosząc się do zarzutów, dotyczących postanowień § 32 podzielić należy zarzut Prokuratora, że postanowienia art. 19 ust. 2 pkt 9 u.z.z.w. w brzmieniu: "Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków określa prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe", nie dają podstaw do uchwalenia postanowień § 32 Regulaminu. Postanowienia zdania drugiego § 32, stanowiące powtórzenie art. 22 pkt 2 u.z.z.w. nie stanowią zaś istotnego naruszenia prawa. Niezgodny z prawem jest natomiast § 33 Regulaminu, w myśl którego – w sprawach nieobjętych niniejszym regulaminem obowiązują przepisy prawa, a w szczególności przepisy ustaw i przepisy wykonawcze do ustawy. Trzeba bowiem zauważyć, że to Regulamin musi pozostawać w zgodności z przepisami ustaw i przepisami wykonawczymi do ustaw i ustawa ma pierwszeństwo przez Regulaminem. Przeszkody do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w kwestionowanej części nie stanowi art. 94 ust. 1 u.s.g. Przepis ten wprawdzie nie pozwala na stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy po upływie roku od dnia jej podjęcia, jednakże ograniczenie to nie dotyczy aktów prawa miejscowego. Zaskarżona uchwała, stosownie do art. 19 ust. 1 u.z.z.w., stanowi akt prawa miejscowego. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.