II SA/Ol 979/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w dniu 2 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. i W. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. i W. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie rozbiórki obiektu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nakazująca E. i W. M. rozbiórkę budynku letniskowego wraz tarasem, zlokalizowanego na działce nr "[...]", położonej w obrębie "[...]", gm. "[...]", wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej. Skarżący w skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże - w myśl art. 61 § 3 tejże ustawy - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Oznacza to, że instytucja ta jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd wyrokiem uwzględniającym skargę albo do uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Stąd jej zastosowanie, jako wyjątek od zasady wykonalności aktu, powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami wskazującymi na istnienie realnego zagrożenia wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym wnioskujący musi dokładanie określić okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 roku, sygn. akt II OZ 201/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli strona nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2008 roku, sygn. akt II OSK 1041/08, LEX nr 527673). W doktrynie wyrażono pogląd, który to pogląd Sąd podziela, zgodnie z którym: "Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.(...) - postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04 (LexPolonica nr 402376). Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.)." – (tak J. P. Tarno w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2008, wydanie 3 - str. 218). Ocena rozpoznawanego wniosku pod kątem poczynionych wyżej uwag powoduje, że nie mógł on zostać uwzględniony. Skarżący nie podali żadnych argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wykazał w związku z tym, jaka konkretnie szkoda oraz jakich rozmiarów powstanie w majątku skarżących w wyniku rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Nie wykazali, aby koszty rozbiórki i ewentualnego ponownego usytuowania przedmiotowego obiektu budowlanego, który stanowi budynek letniskowy wraz z tarasem – a więc obiektu o nieskomplikowanej konstrukcji, były na tyle wysokie, aby można było twierdzić, że wykonanie decyzji może powodować powstanie znacznej szkody w majątku skarżących. Nie przedstawił ponadto jakichkolwiek okoliczności wskazujących na trudne do odwrócenia skutki w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Wskazać również należy, że konieczność poniesienia kosztów wykonania rozbiórki jest oczywistą konsekwencją decyzji nakazującej rozbiórkę. Jedynie do podmiotu domagającego się wstrzymania wykonania takiej decyzji należy obowiązek szczegółowego i wiarygodnego wykazania, że koszty te są na tyle wysokie, że wywołają skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., czego skarżący nie wykazali. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.