II SA/Ol 98/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego ( dalej jako Kolegium ) z dnia "[...]", "[...]", mocą której, po rozpatrzeniu odwołania L. S., Kolegium utrzymało w mocy decyzję Nr "[...]" Sekretarza Gminy "[...]" z dnia "[...]", znak: "[...]", wydaną z upoważnienia Wójta Gminy "[...]" ustalającą, na wniosek Straży Granicznej – dalej jako Straż Graniczna - lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie na działce nr "[...]", obręb "[...]" wieży obserwacyjnej z łącznością przez radiolinię wraz z urządzeniami i infrastrukturą techniczną ( System Wież Obserwacyjnych – SWO ). Decyzja zapadła w poniższych okolicznościach faktycznych i prawnych. W związku z zakładaną zmianą medium transmisyjnego z przyłącza telekomunikacyjnego do sieci ‘[...]" na radiolinię Zastępca Komendanta Oddziału Straży Granicznej wystąpił do Wójta Gminy "[...]" z wnioskiem o ustalenie na działce nr "[...]", obręb "[...]" lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie 50 m wieży obserwacyjnej wraz z urządzeniami oraz infrastrukturą towarzyszącą ( System Wież Obserwacyjnych – SWO ). Decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" Wójt Gminy "[...]’ ustalił lokalizację inwestycję celu publicznego dla zdefiniowanego powyżej zamierzenia inwestycyjnego, lecz rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez Kolegium decyzją z dnia "[...]’, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2013r., sygn. akt II SA/OI 619/13 oddalił skargę L. S. na powyższą decyzję Kolegium. Następnie Wójt Gminy "[...]" decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" ponownie ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego na działce nr "[...]", obręb "[...]’ polegającą na budowie wieży obserwacyjnej z łącznością przez radiolinię wraz z urządzeniami i infrastrukturą towarzyszącą ( System Wież Obserwacyjnych - SWO ), w tym m. in. agregat prądotwórczy ( w kontenerze posadowionym na fundamencie ) oraz ogrodzenie; rodzaj zabudowy: obiekt infrastruktury technicznej; cel publiczny: obiekty i urządzenia niezbędne dla ochrony granicy państwowej. Powyższą decyzję, po rozpatrzeniu odwołania L. S., Kolegium utrzymało w mocy. Podało, że rzeczone zamierzenie inwestycyjne stanowi inwestycję celu publicznego, o której mowa w art. 6 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2014r., poz. 518 j.t. – dalej jako u.g.n. ) i ma znaczenie lokalne. Nadto decyzja została uzgodniona z organami wskazanymi w art. 53 ust. 4 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2015r., poz. 199 j.t. – dalej jako. u.p.z.p. ). Kolegium uznało, że planowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 7, jak też § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. z 2010r., Nr 213, Nr 213, poz. 1397 - dalej jako rozporządzenie ) dodając, że podtrzymuje argumentację organu pierwszej instancji, że przedmiotowa inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na siedliska i gatunki, dla których ochrony został ustanowiony obszar Natura 2000, w rezultacie czego nie zostało wydane postanowienie, o którym mowa w art. 96 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. z 2013r., poz. 1235 j.t. – dalej jako ustawa o udostępnianiu informacji ). W skardze L. S. rozstrzygnięciu Kolegium zarzucił naruszenie: 1/ art. 96 ust. 1 i 3 w zw. z art. 62 ustawy o udostępnianiu informacji poprzez bezpodstawne uznanie, że " przedsięwzięcie inne niż mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 " poprzez brak uzasadnienia skarżonej decyzji odnośnie uznania, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, jak również poprzez niewydanie postanowienie w przedmiocie nałożenia na wnioskodawcę – Straż Graniczną obowiązku przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska – dalej jako r.d.o.ś. – dokumentów wskazanych w art. 96 ust. 3 pkt 1-5 w/w ustawy, pomimo zaistnienia ku temu przesłanek, 2/ art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez brak uzgodnienia decyzji z Marszałkiem Województwa, podczas, gdy takowa powinność jest zastrzeżona dla inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim, a takowy charakter ma przedmiotowa inwestycja, 3/ art. 53 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak udokumentowania zastosowania powyższego przepisu w postaci obwieszczenia, co oznacza, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził w sposób prawidłowy procedury związanej z wydaniem skarżonej decyzji, 4/ art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p. poprzez brak określenia warunków i szczegółowych zasad terenu oraz jego zabudowy w zakresie zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego I zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, w szczególności dodając, że na terenie wsi "[...]" żadna kapliczka nie stanowi obiektu objętego formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( Dz. U. z 2014r., poz. 1446 j.t. ) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium z dnia "[...]" utrzymująca w mocy decyzję Nr "[...]" Sekretarza Gminy "[...]" z dnia "[...]" ustalającą na wniosek Straży Granicznej lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie na działce nr "[...]", obręb ‘[...]" wieży obserwacyjnej z łącznością przez radiolinię wraz z urządzeniami i infrastrukturą techniczną ( System Wież Obserwacyjnych – SWO ). Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.z.p., a w szczególności art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z. art. 2 pkt 5 u.p..z.p. Pierwszy z nich stanowi, że w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje, w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym, wydaje wójt. Zgodnie zaś do zawartej w art. 2 pkt 5 w/w ustawy legalnej definicji inwestycji celu publicznego należy przez nią rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym) stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014r, poz. 518 j.t. – dalej jako u.g.n. ). Kluczowe zatem, w aspekcie podniesionego zarzutu, będzie miała ocena, czy rzeczone przedsięwzięcie jest wyszczególnione w art. 6 u.g.n. i czy jest to działanie o znaczeniu co najmniej lokalnym warunkującym wydanie decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego, nie zaś decyzji o warunkach zabudowy i jednocześnie jest to zamierzenie inwestycyjne tylko o znaczeniu lokalnym, gdyż w takowej sytuacji organem właściwym do wydania przedmiotowej decyzji jest wójt ( burmistrz, prezydent miasta ), bez konieczności uzgadniania tejże decyzji z marszałkiem województwa dla zamierzeń będących inwestycją celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim. Zastosowanie zasad i trybu przewidzianego dla lokalizacji inwestycji celu publicznego zależy więc od tego, czy zamierzenia inwestycyjne, wymagające uzyskania stosownej decyzji, posiadają "pierwiastek publiczny". Interpretacja pojęcia celu publicznego w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami, które przeniesione zostaje także na regulację ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prowadzi do wniosku, że mamy do czynienia z katalogiem zamkniętym. Artykuł 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami zawiera listę celów publicznych, która nie może zostać poszerzona drogą wykładni. Zdaniem NSA (wyrok z 10 października 2000 r., II SA/Kr 1010/2000, ONSA 4/2001, poz. 186) pojęcie celu publicznego nie jest dowolne i przy jego interpretacji nie można się odwoływać do potocznego, czy ogólnego jego znaczenia. Ustawodawca w art. 6 ustalił katalog celów publicznych o charakterze konkretnym i zamkniętym, w tym sensie, że może celem publicznym być tylko cel expressis verbis wyrażony w art. 6 pkt 1-9 albo, zgodnie z art. 6 pkt 10, cel określony jako publiczny w innej ustawie (komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2005, str. 386). Ponadto musi to być cel publiczny o przeznaczeniu wyraźnie powiązanym z przeznaczeniem celów określonych w art. 6 (por. wyrok NSA z 10 października 2000 r., II SA/Kr 1010/2000, ONSA 4/2001, poz. 186). Wykładnia powyższej definicji prowadzi do wniosku, iż na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego. Tak, więc z treści art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż warunkiem przyporządkowania inwestycji do wskazanej kategorii jest jej lokalne lub ponadlokalne znaczenie, niezależnie od tego, że winien być to cel, o jakim mowa w art. 6 u.g.n. - porównaj wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 648/09, publikowany w systemie LEX nr 597750. Art. 6 pkt 7 u.g.n. jako cel publiczny w rozumieniu tejże ustawy wymienia m. in. budowę i utrzymywanie obiektów oraz urządzeń niezbędnych na potrzeby obronności państwa i ochrony granicy państwowej, a także do zapewnienia bezpieczeństwa publicznego. W świetle powyższego budowa wieży obserwacyjnej z łącznością przez radiolinię wraz z urządzeniami i infrastrukturą techniczną ( System Wież Obserwacyjnych – SWO ) niewątpliwie jest obiektem niezbędnym do ochrony granicy państwowej, a zatem spełnia przesłankę przedmiotową definicji inwestycji celu publicznego. Dalszego wyjaśnienia wymaga skala rzeczonej inwestycji, tj. czy ma ona znacznie tylko lokalne ( gminne ), czy wykracza poza nie, właściwie także poza skalę powiatową, gdyż dopiero – jak powyżej podano – inwestycja celu publicznego o znaczeniu co najmniej wojewódzkim obliguje organ wydający decyzję do uzgodnienia z organem, powyżej przywołanym. W tej mierze, tj. dla dokonania dystynkcji skali znaczenia inwestycji tj. o znaczeniu wojewódzkim przydane będą uregulowania art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a u.p.z.p. stanowiące, że decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaję się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 ( pkt 10 ) i w art. 39 ust. 3 pkt 3 ( pkt 10a ) - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Art. 39 ust. 3 u.p.z.p. stanowi o rozmieszczenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, zaś art. 49 tej ustawy o inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym. Z przywołanych unormowań wynika, że inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym były wskazane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, o którym powyżej mowa. Zastępca Komendanta Oddziału Straży Granicznej w piśmie z dnia "[...]" podał, że planowa budowa wieży obserwacyjnej nie jest ujęta w planach o znaczeniu ponadlokalnym, o których mowa w art. 39 ust. 3 u.p.z.p., ani też w planach o znaczeniu krajowym, o którym mowa w art. 48 u.p.z.p., gdyż jej znaczenie jest ściśle lokalne, jako związane z zapewnieniem obserwacji pobliskiego terenu na rzecz Palcówki Straży Granicznej. Reasumując, budowa wieży obserwacyjnej z łącznością przez radiolinię wraz z urządzeniami i infrastrukturą techniczną ( System Wież Obserwacyjnych – SWO ), w relacji do powyższego, niewątpliwie stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu lokalnym, co implikowało prowadzeniem postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i zakończenie go wydaniem tego rodzaju decyzji, jednocześnie bez konieczności jej uzgodnienia w marszałkiem województwa. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie jest uzasadniony. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 96 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji stanowiącym, że organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Jeżeli zaś organ, o którym mowa w ust. 1, uzna, że przedsięwzięcie, inne niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, wydaje postanowienie w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska dokumentów wymienionych w punktach 1-5 tego przepisu ( ust. 3 ). Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Z kolei według art. 59 ust. 2 tej samej ustawy realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w ust. 1 wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli: 1) przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony; 2) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 został stwierdzony na podstawie art. 96 ust. 1. Do pierwszej i drugiej grupy wymienionej wyżej zaliczane są przedsięwzięcia wskazane w art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji, tj. przedsięwzięcia, które mogą zawsze znacząco lub mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Do grupy trzeciej zaliczane są przedsięwzięcia niespełniające przesłanek z art. 59 ust. 1 w/w ustawy, a spełniające przesłanki wskazane w art. 59 ust. 2 tej ustawy. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest ( § 2 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. z 2010r., Nr 213, poz. 1397 ze zm. – dalej jako rozporządzenie ) lub może być ( § 3 pkt 8 rozporządzenia ) wymagane. Nie jest to zatem przedsięwzięcie, o którym mowa w powołanym art. 59 ust. 1 w/w ustawy. Co za tym idzie wskazany przepis nie może być podstawą ustalenia wymogu przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Zarzut skargi, ze skarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia w tej mierze, tj. że organ nie rozważył, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i że nie wydał postanowienia, o którym mowa w art. 96 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji, nie zasługuje na uwzględnienie. Powyższemu przeczy zapis pkt 4 decyzji Wójta Gminy "[...]", jak również uzasadnienie decyzji, które to stanowisko Kolegium podzieliło, szczegółowo je uzasadniając, a poczynioną tamże argumentację Sąd podziela. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit. b. u.p.z.p. z przyczyny podanej w odpowiedzi na skargę. Zasadny jest natomiast zarzut naruszenia przez Wójta Gminy "[...]" art. 53 ust. 1 u.p.z.p. stanowiącym, że o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Powyższe nie oznacza, ze organ w ogóle nie zawiadomił stron o wszczęciu przedmiotowego postępowania, przeciwnie zadośćuczynił powyższemu zawiadomieniem z dnia "[...]" informując na piśmie właścicieli działek nr: "[...]" i "[...]". Dostrzec jednak wypada, że powyższe uchybienie zostało sanowane przez Kolegium nie tylko poprzez sposób publikacji skarżonej decyzji, ale również poprzedniego rozstrzygnięcia z dnia "[...]". Zatem w zaistniałej sytuacji nie mamy do czynienia z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego związanym z niezapewnieniem stronie, bez jej winy, udziału w postępowaniu, względnie jego istotnej części ( w postępowaniu przed organem pierwszej instancji ), stanowiącym bezwzględną przesłankę do uchylenia skarżonego orzeczenia – art. 145 § 1 pkt 1 lit b ) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r., poz. 270 j.t. – dalej jako p.p.s.a. ). Stronom postępowania została zapewniona możność w nim udziału, organ I instancji naruszył tylko tryb ich poinformowania o prowadzonym postępowaniu, które to naruszenie może być rozpatrywane w kategorii innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit c ) p.p.s.a. Jednakże w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy owe naruszenie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż interes prawny ( obowiązek ) stron niniejszego postępowania ( nie tylko właścicieli działek sąsiednich względem działki nr ‘[...]" ) li tylko z tej przyczyny nie mógł być naruszony, skoro mieszkańcy wsi "[...]" ( przynajmniej część wskazana w piśmie z dnia "[...]") nie byli nieświadomi o prowadzeniu przedmiotowego postępowania, co więcej brali w nim aktywny udział poprzez wyrażanie swego stanowiska. Zatem nie sposób twierdzić, że niedochowanie trybu zawiadomienia o wszczęciu i wydaniu decyzji przez Wójta Gminy ‘[...]" uniemożliwiło im dokonanie konkretnych czynności procesowych, a tylko takie mogłyby być rozpatrywane w kategorii istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ). Projekt skarżonej decyzji został uzgodniony z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 i 7 u.p.z.p., zaś samo rozstrzygnięcie zawiera elementy składowe wskazane w art. 54 u.p.z.p. Reasumując organy zastosowały dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy właściwe przepisy prawa materialnego, dokonały ich bezbłędnej interpretacji, przeprowadzając uprzednio postępowanie, nie naruszając przy tym przepisów procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił.