II SA/Ol 981/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie przewlekłości postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu ponaglenia A. G. na przewlekłe prowadzenie przez Wójta Gminy "[...]" postępowania z wniosku w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie sześciu budynków inwentarskich, stwierdziło: przewlekłość prowadzonego postępowania, wyznaczyło 60 dniowy termin na załatwienie sprawy, stwierdziło, że przewlekłość prowadzonego postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W złożonej na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze Wójt Gminy "[...]" wywiódł zarzuty dotyczące naruszenia przez Kolegium norm prawa procesowego i materialnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji tego sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Wniesiona skarga jest niedopuszczalna, gdyż gmina nie jest stroną w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, w której decyzję wydaje organ tej gminy i w związku z tym nie jest uprawniona do wniesienia skargi na decyzję organu drugiej instancji. Podnieść bowiem należy, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego czy sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji (postanowień) administracyjnych do sądu administracyjnego, ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej nie jest uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez samorząd terytorialny następuje zatem kosztem znacznego ograniczenia jego dominium i jest to następstwem celowego działania ustawodawcy (v: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt. OPS 1/03, ONSA z 2003 r., Nr 4, poz. 115). Wobec powyższego stwierdzić należy, że zasadnie Kolegium zarzuciło Wójtowi Gminy brak legitymacji procesowej do wniesienia skargi na postanowienie z dnia "[...]". Tym samym skarga nie mogła być rozpatrzona merytorycznie. Dodatkowo wskazać należy, że na postanowienia organów wydane w trybie art. 37 K.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Na wydane postanowienie nie służy bowiem zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, a tylko w stosunku do takich postanowień ustawodawca przewidział możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego [art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.)]. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.