II SA/Ol 984/13

Dnia 23 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie Protokolant Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 roku sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]:" nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę. WSAJwyr. 1 - sentencja wyroku Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy A odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia "Budowa farmy wiatrowej A wraz z infrastrukturą towarzyszącą w Gminie A", objętego wnioskiem spółki A, z tego względu, że lokalizacja przedsięwzięcia jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji podniósł, że wprawdzie § 27 ust. 10 planu miejscowego Gminy A daje możliwość instalacji urządzeń energii wiatrowej ale według Wójta dotyczy to tylko tzw. przedsięwzięć mało skalowych. W tym kontekście przywołano treść § 7 ust. 1 planu miejscowego, według którego ustala się zakaz lokalizowania na obszarze gminy przedsięwzięć (rozumianych przez organ jako zamierzenia budowlane – wielkoskalowe) w zakresie przemysłu (tu przemysł elektroenergetyczny) składów mogących znacząco oddziaływać na środowisko, objętych wykazem ustalającym obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Odwołanie od ww. decyzji wniosła spółka A. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) przepisów § 7 ust. 1, § 15 ust. 1 i § 27 ust. 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Nr XXIII/200/0 1 Rady Gminy A z dnia 24 sierpnia 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy A - poprzez uznanie, że na obszarze gminy A nie jest dopuszczalne lokalizowanie elektrowni wiatrowych o parametrach określonych przez wnioskodawcę, a w konsekwencji uznanie, że przedsięwzięcie jest sprzeczne z planem; 2) przepisu § 21 ust. 2 i 3 planu miejscowego poprzez ich niezastosowanie w sprawie, pomimo, że te przepisy przesądzają o dopuszczalności lokalizacji na obszarze gminy A planowanego przedsięwzięcia; 3) przepisu art. 80 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - poprzez odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach "zgody" na realizację przedsięwzięcia, pomimo tego, że przedsięwzięcie jest zgodne z planem miejscowym; 4) przepisu art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 6 K.p.a. poprzez zastosowanie dodatkowych, nieprzewidzianych w planie miejscowym ograniczeń lokalizacji elektrowni wiatrowych na obszarze gminy A; 5) przepisu art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej; 6) przepisów art. 10 § 1 i § 2 K.p.a. poprzez wydanie decyzji w sprawie bez umożliwienia wnioskodawcy wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz przedstawienia swojego stanowiska przed wydaniem decyzji; 7) przepisu art. 77 § 1 K.p.a. poprzez wydanie decyzji w sprawie bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia w I instancji. Kolegium zwróciło uwagę, że na terenie gminy A nadal obowiązująca jest uchwała Nr XXI1I/200/2001 Rady Gminy A z dnia 24 sierpnia 2001 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy A (Dz. Urzędowy Województwa Warmińsko-Mazurskiego, Nr 108, poz. 1521 z dnia 23 października 2001r.). Analiza planu miejscowego prowadzi do wniosku, że na terenie gminy A nie istnieje generalny zakaz lokalizowania elektrowni wiatrowych. Pojęcie "elektrowni wiatrowych" pojawia się wyłącznie w § 21 ust. 2 mpzp. W § 27 ust. 10 planu natomiast użyte jest pojęcie "urządzenia energii wiatrowej" - trudno przy tym jest w ocenie organu ocenić, czy pojęcia te są w założeniach twórców planu tożsame. W ocenie Kolegium przepisy Działu I ("Przepisy ogólne") planu miejscowego są obowiązujące i winny być uwzględniane przy wszelkich zamierzeniach inwestycyjnych. Tak więc przy ocenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego (podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) z postanowieniami planu należy m.in. uwzględnić przepisy Działu I. Wskazano, że ustawodawca przewidział w treści art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku ... sytuację, w której obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest stwierdzany w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W istocie obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (co wiąże się z obowiązkiem sporządzenia raportu) w zależności od rodzaju zamierzonego przedsięwzięcia (lub miejsca jego realizacji) może mieć charakter obligatoryjny lub fakultatywny. Skoro więc organ pierwszej instancji powołał się (głównie) na zapis art. 7 ust. 1 planu - to Kolegium uznało, że decyzja została wydana przedwcześnie, bowiem w toku prowadzonego postępowania nie doszło do wydania postanowienia w trybie art. 63 ust. 1 bądź ust: 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku...Tak więc mimo respektowania ogólnej zasady, że stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami planu zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie - w niniejszej sprawie wydanie postanowienia stwierdzającego obowiązek przeprowadzenia oceny bądź postanowienia nie stwierdzającego potrzeby przeprowadzenia tej oceny ma istotne znaczenie dla oceny zgodności bądź niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu. W ocenie Kolegium organ powołując się na funkcje podstawowe dla poszczególnych terenów wynikające z przepisów planu miejscowego winien te funkcje dokładnie wskazać i opisać, a następnie określić czy i w jakiej kolizji pozostaje z funkcją podstawową lokalizacja całego przedsięwzięcia lub jego części. Według organu odwoławczego decyzja organu pierwszej instancji nie odnosi się do wszystkich postanowień planu, które mogą mieć zastosowanie do przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej. Głównym powodem, dla którego Kolegium uznało decyzję tą za przedwczesną jest nierozstrzygnięcie kwestii obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a więc obowiązku sporządzenia raportu. Skargę na ww. decyzję wywiodło Stowarzyszenie A. Skarżący podniósł zarzuty zawarte już w odwołaniu spółki A co do naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz art. 77 § 1 K.p.a. Strona skarżąca podniosła, że farma elektrowni wiatrowych "A" pozostaje w "kolizji z funkcją podstawową" obszaru oznaczonego symbolami T-g, T-10 i T-11.W ocenie autora skargi planowane przedsięwzięcie - Budowa farmy wiatrowej "A" o mocy 20 MW, wysokości 150 m wraz z infrastrukturą towarzyszącą w A, jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania Gminy A. Wskazano, że wprawdzie w Rozdziale 3 "W zakresie infrastruktury technicznej" § 27 ust. 10 brzmi: "Urządzenia energii wiatrowej dopuszcza się na obszarze gminy z wyjątkiem terenów zwartej zabudowy, istniejących i projektowanych obszarów chronionego krajobrazu, terenów korytarzy i użytków ekologicznych oraz stref ochrony konserwatorskiej". Jednakże sporna inwestycja nie spełnia warunków określonych na początku planu miejscowego w § 5 i § 7, gdzie wyraźnie określono, że urządzenia energii wiatrowej muszą być nieuciążliwe dla środowiska i nie mogą znacząco oddziaływać na środowisko. Takie warunki spełniłyby urządzenia o wysokości nie przekraczającej 30 m (tak zwane siłownie farmerskie) zaspokajające potrzeby zabudowy zagrodowej, mieszkaniowej i innej. Podjęta przez Wójta Gminy A decyzja odmowna była w ocenie skarżącego całkowicie słuszna, gdyż w § 7 ust. 1 Planu Zagospodarowania zapisano, że "Ustala się zakaz lokalizowania na obszarze gminy przedsięwzięć w zakresie przemysłu i składów mogących znacząco oddziaływać na środowisko, objętych wykazem ustalającym obowiązek sporządzenia raportu ich oddziaływania na środowisko". Nie można jednoznacznie stwierdzić - tak jak uczynił do wnioskodawca, że zespół elektrowni wiatrowych o mocy 20 MW, której rzecz dotyczy, nie został objęty wykazem ustalającym obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Obowiązek sporządzenia raportu został na inwestora nałożony postanowieniem RDOŚ. Skarżące Stowarzyszenie podniosło, że nie neguje zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy A z dnia 24 sierpnia 2001r. dopuszczających lokalizację urządzeń energii wiatrowej, ale nie ma w nich mowy o tym, aby były to przemysłowe elektrownie wiatrowe - tylko urządzenia, które: - nie zmienią funkcji podstawowej terenu, na którym będą sytuowane, - nie pozostaną w żadnej kolizji z funkcją podstawową terenu, - nie będą wymagały sporządzenia raportu ich oddziaływania na środowisko, - będą spełniały warunki § 5 i 7 planu, czyli będą to urządzenia nieuciążliwe dla środowiska oraz urządzenia, które nie mogą znacząco oddziaływać na środowisko. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zasadniczą kwestią w przedmiotowej sprawie jest ocena decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uchylającej decyzję Wójta Gminy A w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie farmy wiatrowej "A" wraz z infrastrukturą towarzyszącą w Gminie A. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008r., Nr 199, poz. 1227). Zgodnie z art. 71 ustawy, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze lub mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (w tym drugim wypadku, jeśli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania został stwierdzony) jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na tę realizację. W ramach postępowania w przedmiocie wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia ustala się i ocenia bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa wyżej, dostępność do złóż kopalin oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu (art. 62 ustawy). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Mimo tego rodzaju funkcji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, poprzedzająca jej wydanie ocena oddziaływania na środowisko musi mieć charakter kompleksowy, pozwalający organowi na zdobycie pełnej wiedzy odnośnie skutków środowiskowych przedmiotowego przedsięwzięcia, właśnie z uwagi na związanie nią innego organu. Trzeba mieć również na uwadze, że zgodnie z art. 80 ust. 2 rzeczonej ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących. Z postanowień art. 80 ust. 2 ustawy wynika niezbicie, że zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (oczywiście wówczas, gdy został on uchwalony) jest podstawowym kryterium (poza wyjątkami wynikającymi z tego przepisu) oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W orzecznictwie przyjmowano, że stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. Po stwierdzeniu sprzeczności zamierzonego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak jest podstaw do podejmowania dalszych czynności w sprawie, w tym przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, analizy i oceny wpływu danego przedsięwzięcia, czy też uzgodnień z art. 48 ustawy (vide: wyrok NSA z dnia 16 września 2008 r., II OSK 1036/07, LEX nr 489569). Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując odwołanie strony skarżącej od decyzji organu I instancji (odmawiającej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla spornego przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej) uchyliło to rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazano na nierozstrzygnięcie kwestii obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a więc obowiązku sporządzenia raportu dla spornego przedsięwzięcia. Ponadto podniesiono, że przy ocenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego (podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) z postanowieniami planu miejscowego należy dokonać kompleksowej oceny zgodności planowanej inwestycji ze wszystkimi właściwymi zapisami planu, z uwzględnieniem przepisów Działu I planu miejscowego. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest co do zasady słuszne. Przede wszystkim należy zauważyć, że organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie § 7 ust. 1 planu miejscowego, według którego ustala się zakaz lokalizowania na obszarze gminy przedsięwzięć (rozumianych przez organ jako zamierzenia budowlane – wielkoskalowe) w zakresie przemysłu (tu przemysł elektroenergetyczny) składów mogących znacząco oddziaływać na środowisko, objętych wykazem ustalającym obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Organ I instancji poczynił ogólną konkluzję, że przy uwzględnieniu całości materiału zgromadzonego w sprawie uznano, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest sprzeczna z ustaleniami planu. Uzasadnienie rozstrzygnięcia organu I instancji nie pozwala przyjąć, że organ ten dokonał kompleksowej analizy zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującymi przepisami, a zwłaszcza z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy A, uchwalonego uchwałą Rady Gminy Nr XXIII/200/2001r. z dnia 24 sierpnia 2001r. (Dz. U. Woj. Warm. – Maz., Nr 108 z dnia 23.10.2001r.). Wójt Gminy A skoncentrował się właściwie tylko na § 7 ust. 1 wspomnianego planu miejscowego. Tymczasem jest to niewystarczające dla dokonania prawidłowej analizy wniosku strony w kontekście zgodności z tym planem miejscowym. Dla prawidłowego zbadania i wykazania takiej zgodności bądź jej braku należy dokonać kompleksowej analizy poszczególnych zapisów planu, a następnie przedstawić tą analizę w sposób przejrzysty w przyjętym rozstrzygnięciu. Słusznie zatem wskazało Kolegium, że organ powołując się na funkcje podstawowe dla poszczególnych terenów wynikające z przepisów planu miejscowego winien te funkcje dokładnie wskazać i opisać, a następnie określić czy i ewentualnie w jakiej kolizji pozostaje z funkcją podstawową lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia w całości lub części. Zgodzić się zatem należy, że decyzja organu pierwszej instancji nie odnosi się do wszystkich postanowień planu, które mogą mieć zastosowanie do przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej. Tymczasem przyjęcie, że występuje sprzeczność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może budzić najmniejszych wątpliwości, a jeżeli takie by wystąpiły, to organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej powinien podjąć działania zmierzające do ich usunięcia. W literaturze przedmiotu podkreśla się bowiem, że organ, dokonując oceny zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązany jest do szczegółowej analizy wszystkich postanowień planu mających zastosowanie do konkretnej inwestycji, co oznacza, że nie jest wystarczające lakoniczne, jednozdaniowe i arbitralne stwierdzenie, że taka zgodność bądź niezgodność ma miejsce w sprawie. Obiekty pomocnicze i infrastruktura techniczna przewidziane w ramach określonego celu podstawowego winny pozostawać z nim w związku i nie mogą powodować faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej" (M. Nowicki, Glosa do wyroku NSA z dnia 9 lutego 2011 r., II OSK 238/10, ZNSA 2011, nr 5, s. 179). W żadnym razie wątpliwości w tym zakresie nie można jednak interpretować na niekorzyść podmiotu zainteresowanego realizacją konkretnego przedsięwzięcia. Organ I instancji powinien zatem dokonując szczegółowej i wieloaspektowej analizy zgodności planowanego przedsięwzięcia z planem miejscowym przeanalizować systemowo i kompleksowo takie regulacje planu miejscowego jak: § 7 ust. 1 – ustala się zakaz lokalizowania na obszarze gminy przedsięwzięć w zakresie przemysłu i składów mogących znacząco oddziaływać na środowisko, objętych wykazem ustalającym obowiązek sporządzenia raportu ich oddziaływania na środowisko: § 7 ust. 3 – ustalenia ust. 1 i 2 nie dotyczą obiektów istniejących i ustalonych niniejszym planem, jeżeli spełnią warunki wynikające z przepisów szczególnych; § 21 ust. 2 – ustalenia ust. 1 (wysokość zabudowy) nie dotyczą elektrowni wiatrowych, masztów stacji radiowych i telefonii komórkowej, których wysokość wynikać będzie z potrzeb technologicznych i analiz uwarunkowań krajobrazowych oraz ustaleń ust. 4; § 21 ust. 4 – w obrębie A i B obowiązuje zakaz wznoszenia obiektów powyżej 80 m.; § 27 ust. 10 – urządzenia energii wiatrowej dopuszcza się na obszarze gminy z wyjątkiem terenów zwartej zabudowy, istniejących i projektowanych obszarów chronionego krajobrazu, terenów korytarzy i użytków ekologicznych oraz stref ochrony konserwatorskiej. Organ nie dokonał analizy zgodności spornej inwestycji z planem miejscowym w oparciu o wszystkie przedstawione regulacje prawne planu, przez co jego analiza jest niepełna, a rozstrzygnięcie należy określić jako "ułomne". Ponadto trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 267 – dalej jako k.p.a.), organ administracji publicznej zobowiązany jest do wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Ponadto zgodnie z treścią art. 7 K.p.a w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek strony podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Wynika z niej obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, z czym wiąże się obowiązek dokonania szczegółowej analizy prawnej – w przedmiotowej sprawie w kontekście wskazanych regulacji prawnych planu. Zgodnie zaś z zasadą wyrażoną w art. 11 kpa organy zobligowane są do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek rozstrzygnięcia. Chodzi o wytłumaczenie, dlaczego organ dany przepis zastosował do konkretnych ustaleń lub uznał go za niewłaściwy. Z zasadą tą wiąże się obowiązek sformułowania uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, co wynika z art. 107 § 3. W ocenie Sądu podstawa uchylenia przez Kolegium decyzji pierwszo- instancyjnej jest zasadna. Nie mniej jednak organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji wysnuł na obecnym etapie sprawy zbyt daleko idące wnioski, podnosząc, że wydanie postanowienia stwierdzającego obowiązek przeprowadzenia oceny bądź postanowienia nie stwierdzającego potrzeby przeprowadzenia tej oceny ma istotne znaczenie dla oceny zgodności bądź niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego. Jak już wspomniano we wcześniejszej części rozważań, nie można uzależniać od siebie oceny zgodności inwestycji z planem miejscowym od stwierdzenia (bądź nie) obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przecież stwierdzenie braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie zwalnia organu od badania zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami planu. Z kolei po stwierdzeniu sprzeczności zamierzonego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rezultacie wydaje się, że brak jest podstaw do podejmowania dalszych czynności w sprawie, w tym przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Te zbyt daleko idące konkluzje organu odwoławcze nie wpłynęły jednak na prawidłowość istoty podjętego zaskarżonego rozstrzygnięcia organu II instancji. Jest ona bowiem zasadna ze wskazanych wyżej powodów. Trzeba zaś mieć na uwadze, że organ rozpozna sprawę ponownie w całokształcie, nie będąc związanym wytycznymi organu odwoławczego. Tym samym nie można uznać, że organ odwoławczy narzucił określone rozstrzygnięcie organowi I instancji. Wójt Gminy A zobowiązany będzie zatem do ponownego rozpatrzenia wniosku strony i jego zbadania w oparciu o przywołane zapisy planu miejscowego. Analiza taka i stosowne rozważania w opisanym zakresie powinny zostać w sposób wyczerpujący i przejrzysty zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.