II SA/Ol 990/08

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Agnieszka Bińczyk po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J. S. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz o zwrot wydatków z tytułu kosztów korespondencji i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w sprawie ze skargi W. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia przyznać radcy prawnemu J. S. wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 180 zł netto powiększonej o należny podatek VAT oraz odmówić uwzględnienia wniosku w pozostałym zakresie. Wyrokiem z dnia 15 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 990/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę W. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]", a następnie postanowieniem z dnia 17 grudnia 2009 r. ustanowił dla skarżącego radcę prawnego. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła dla W. L. jako pełnomocnika z urzędu radcę prawnego J. S., któremu skarżący udzielił pełnomocnictwa do reprezentowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie. W dniu 22 kwietnia 2010 r., wraz z opinią o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej wyroku, wpłynął do też Sądu wniosek pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisach oraz o zwrot wydatków w kwocie 20,75 zł tytułem kosztów korespondencji i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. We wniosku pełnomocnik zawarł jednocześnie oświadczenie, zgodnie z którym opłaty nie zostały zapłacone w całości ani w części. Do przedmiotowego wniosku załączył m.in. dowód przesłania skarżącemu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz wskazał, iż dowód uiszczenia opłaty skarbowej znajduje się w aktach sprawy. W odpowiedzi na wezwanie do złożenia dowodu potwierdzającego uiszczenie przez radcę prawnego opłaty skarbowej od złożonego w niniejszej sprawie pełnomocnictwa z dnia 22 stycznia 2010 r., który wbrew przekonaniu pełnomocnika nie znajdował się w aktach sprawy, radca prawny przedłożył potwierdzenie przelewu z dnia 17 maja 2010 r. kwoty 17 zł tytułem: "opłata skarbowa od pełnomocnictwa" na rachunek Urzędu Miasta "[...]". Wskazać należy, iż w świetle art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika w zakresie przyznania wynagrodzenia/opłaty z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu, wskazać należy, iż zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, przedmiotową opłatę sąd podwyższa ponadto o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia). W świetle § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1. W niniejszej sprawie – z uwagi na jej przedmiot, zastosowanie ma stawka minimalna, określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, w wysokości 240 zł. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż w warunkach niniejszej sprawy zasadne jest przyznanie wyznaczonemu radcy prawnemu, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 180 zł netto (240 zł x 75%), powiększonej o należny podatek VAT. We wniosku z dnia 22 kwietnia 2010 r. radca prawny nie powołał się bowiem na okoliczności uzasadniające podwyższenie tej opłaty (powyżej 100% stawki minimalnej). Dodatkowo zauważyć należy, iż radca prawny złożył oświadczenie, o którym stanowi § 16 rozporządzenia, z którego wynika, że opłaty za podjęte przez niego czynności nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części. W dalszej kolejności odnosząc się do wniosku pełnomocnika w zakresie zwrotu wydatków tytułem kosztów korespondencji i opłaty skarbowej, wskazać należy, iż stosownie do § 15 pkt 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują wyłącznie niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Z treści powyższego przepisu wynika, iż zwrotowi podlegają jedynie wydatki, których poniesienie przez radcę prawnego było niezbędne i zostało przez niego udokumentowane. Ani w ustawie ani w rozporządzeniu pojęcie "wydatków niezbędnych" nie zostało sprecyzowane. Posiłkując się postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 553/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, przyjąć jednak należy, iż do wydatków podlegających zwrotowi radcy prawnemu nie można zaliczyć kosztów doręczenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia, Sąd stwierdził, iż "uwzględniając, że doręczenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stanowi nieodłączny element podjętej przez pełnomocnika czynności procesowej, należy uznać, że koszt przesłania tej opinii stronie został uwzględniony w postaci wynagrodzenia pełnomocnika za podjętą przez niego czynność. Nie znajduje zatem podstaw stwierdzenie, że koszt korespondencji ma charakter odrębnego wydatku radcy prawnego, niezależnego od przyznania na jego rzecz wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej." Sąd tym samym uznał, iż ponoszenie przedmiotowych kosztów jest wliczone w przyznane radcy prawnemu wynagrodzenie za prowadzenie danej sprawy w ramach udzielonego pełnomocnictwa. Mając zatem na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż wniosek pełnomocnika w zakresie zwrotu wydatku tytułem kosztów korespondencji (doręczenia opinii) nie zasługuje na uwzględnienie. Na uwzględnienie nie zasługuje również wniosek pełnomocnika w zakresie zwrotu wydatku tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Zauważyć należy, iż w świetle § 15 pkt 2 rozporządzenia zwrotowi podlegają wyłącznie udokumentowane wydatki radcy prawnego. W niniejszej natomiast sprawie, po pierwsze, potwierdzenie przelewu z dnia 17 maja 2010 r. złożone zostało po upływie wyznaczonego w wezwaniu terminu do uzupełnienia braku wniosku w zakresie udokumentowania tego wydatku. Po drugie zaś, w oparciu o przedłożone potwierdzenie przelewu nie można byłoby nawet stwierdzić, że przedmiotowa opłata skarbowa uiszczona została od pełnomocnictwa udzielonego w niniejszej sprawie. W tytule przelewu nie oznaczono bowiem sygnatury akt sprawy, w której udzielone zostało pełnomocnictwo, zaś data przelewu świadczy o tym, iż dokonany on został w dniu 17 maja 2010 r., a zatem zarówno po dacie złożenia w Sądzie (16 lutego 2010 r.) pełnomocnictwa z dnia 22 stycznia 2010 r., jak i po dacie złożenia wniosku o zwrot wydatku tytułem opłaty skarbowej od tego pełnomocnictwa. W tej zatem sytuacji, nie jest możliwe uwzględnienie również wniosku o zwrot przedmiotowego wydatku. Z tych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.