II SA/Ol 990/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku V. T. o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie ze skargi V. T. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania do opuszczenia terytorium RP postanawia zasądzić od Wojewody na rzecz skarżącego V. T. kwotę 920,83 zł (dziewięćset dwadzieścia złotych osiemdziesiąt trzy grosze) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia "[...]" (Sygn. akt "[...]") Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. - po rozpatrzeniu skargi V. T. - uchylił decyzję Wojewody z dnia "[...]" oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie zobowiązania do opuszczenia terytorium RP. W pkt 3 tego wyroku Sąd orzekł o kosztach postępowania, zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 624 zł. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku kwota ta została wyliczona przy uwzględnieniu uiszczonego wpisu w kwocie 300 zł, kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł, określonych zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013r. poz. 490) oraz kosztów dwukrotnego przejazdu pełnomocnika skarżącego do Sądu celem uczestniczenia w rozprawach w wysokości 84 zł. Jednocześnie Sąd nie uwzględnił wnioskowanych przez pełnomocnika kosztów opłaty skarbowej, gdyż ta nie została opłacona, zaś przy określeniu wysokości kosztów dojazdu Sąd - uwzględniając okoliczność, że faktyczna odległość pomiędzy siedzibą Sądu a miejscowością, w której znajduje się kancelaria pełnomocnika skarżącego (M.) wynosi około 84 km, a nie jak wynika z wyliczeń pełnomocnika – 118 km i uznając, że brak jest wskazania faktycznych kosztów – zasądził koszty dojazdu środkami komunikacji publicznej. Od postanowienia zawartego w punkcie 3 powyższego wyroku pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie wnosząc o zasądzenie od Wojewody na jego rzecz zwrotu poniesionych przez niego kosztów dojazdu w wysokości faktycznie poniesionej, a także należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia powiększonego do maksymalnej stawki minimalnej opisanej treścią § 14 ust. 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Postanowieniem z dnia "[...]" (sygn. akt "[...]") Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie zawarte w pkt 3 wyroku WSA w O. z dnia "[...]" sygn. akt "[...]" i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O. do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zgodnie z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Podniesiono, że wysokość wynagrodzenia za czynności pełnomocnika skarżącego zasadnie zasądzono w wysokości 240 zł, czyli w wysokości określonej zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Wskazano bowiem, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nakład pracy pełnomocnika nie uzasadniał zasądzenia wynagrodzenia w kwocie przewyższającej minimalną stawkę, gdyż dokonanych przez pełnomocnika czynności procesowych nie można uznać za inne, jak typowe - zwykłe działania wykonywane przez pełnomocników reprezentujących stronę przed sądem. Podano, że stopień przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy przez pełnomocnika nie przekraczał zwykłej staranności przy rozpatrywaniu tego rodzaju postępowań, a pełnomocnik skarżącego nie uzasadnił przekonująco zawartego w zażaleniu wniosku o zmianę wysokości zasądzonych kosztów postępowania, gdyż nie wskazał szczególnych okoliczności wymagających zwiększonego nakładu pracy, wykraczającego poza typowe sytuacje przewidziane przez ustawodawcę. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji niezasadnie zasądził pełnomocnikowi skarżącego zwrot kosztów dojazdu w oparciu o koszty dojazdu środkami komunikacji publicznej w sytuacji, gdy z oświadczeń pełnomocnika wynika, że trasę z kancelarii do Sądu pokonywał własnym samochodem. Podniesiono przy tym, że faktycznie w spisie kosztów przejazdu pełnomocnik skarżącego podał ilość przejechanych kilometrów odbiegającą od faktycznej odległości dzielącej siedzibę jego kancelarii od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, jednakże nakazano Sądowi I instancji rozpoznać przedmiotowy wniosek o zwrot kosztów postępowania dokonując oceny wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych (w szczególności co do wyboru trasy) kosztów przejazdu samochodem pełnomocnika skarżącego na rozprawy w dniu "[...]" oraz w dniu "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis ten z mocy art. 197 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie także do postępowania toczącego się na skutek zażalenia, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 p.p.s.a., należy zaś rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Wskazać zatem należy, że uchylając postanowienie dotyczące kosztów postępowania w mniejszej sprawie, zawarte w wyroku tut. Sądu z dnia "[...]" (sygn. akt "[...]") Naczelny Sąd Administracyjny zakwestionował wyłącznie brak uwzględnienia w zasądzonej kwocie kosztów dojazdu pełnomocnika skarżącego do Sadu na dwie rozprawy w wysokości fatycznie poniesionej, wskazując przy tym ze winny to być koszty rzeczywiste, racjonalne i celowe. W związku z tym ponownie rozpatrując wniosek pełnomocnika skarżącego Sąd uwzględnił okoliczność, że odległość pomiędzy siedzibą Sądu w O., a miejscowością M., gdzie znajduje się kancelaria pełnomocnika skarżącego wynosi około 84 km. Sąd uwzględnił przy tym stawkę za 1 km w wysokości 0,8358 zł, określoną w § 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy; Dz. U. nr 27, poz. 271 ze zm.). Stosownie bowiem do art. 205 § 3 p.p.s.a. przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Zgodnie zaś z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2014r. poz. 10125 ze zm.) górna granica przyznawanych kosztów stanowi wysokość kosztów przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Zatem koszty przejazdu na dwie rozprawy do tut. Sądu (w dniu "[...]" oraz "[...]") wyniosły 280,83 zł (84 km x 0,8358 zł x 4). Dodatkowo Sąd uwzględnił także zwrot wpisu od zażalenia w wysokości 100 zł. Pozostałe koszty zostały ustalone, tak jak w wyroku z dnia "[...]", tj. z uwzględnieniem uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 300 zł oraz kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł. W związku z tym wysokość zasądzonych kosztów postępowania ustalono na kwotę 920, 83 zł. W związku z powyższym na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 190 oraz 209 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.