II SA/Ol 991/11

Dnia 28 grudnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2011 roku w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.U. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie wydanie zaświadczenia potwierdzającego obecny stan nieruchomości – uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]" wydanym na podstawie art. 37 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej k.p.a., po rozpoznaniu zażalenia A.U. na niezałatwienie w terminie przez Prezydenta O. wniosku o wydanie zaświadczenia potwierdzającego obecny stan prawny nieruchomości położonej w O., przy "[...]", uznało zażalenie za nieuzasadnione. Na powyższe postanowienie A.U. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie podnosząc, że przez sześć lat trwania postępowania administracyjnego nie uzyskał od Prezydenta O. informacji, kto oprócz skarżącego jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w O., przy "[...]". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze wniosło o jej odrzucenie wskazując, że na zaskarżone postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe wówczas, gdy skarga spełnia wymogi formalne, została złożona w terminie, a przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego. Stwierdzenie braku jednej z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia rozpoznanie sprawy co do istoty. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność wniesionej w niniejszej sprawie skargi. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi poprzez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie nie należy jednak do żadnego z rodzajów postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Postanowienie to zostało wydane po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na niezałatwienie sprawy przez Prezydenta O. w przepisanym terminie i, zgodnie z art. 141 § w zw. z art. 37 § 1 i 2 k.p.a., nie służy na nie zażalenie. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie administracyjne czy rozstrzygające istotę sprawy. Bowiem postępowanie wszczęte w trybie art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie jest tzw. "postępowaniem wpadkowym" zmierzającym do rozstrzygnięcia jedynie kwestii procesowej w toku postępowania głównego. Skoro na zaskarżone postanowienie nie przysługuje zażalenie, postanowienie to nie kończy postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga istoty sprawy, to skargę należało uznać za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.