II SA/Ol 996/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2016 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie 1) oddala skargę; 2) przyznaje od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokat K.K. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należny podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu. W związku z pismem A. K. z dnia 28 października 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w "[...]" przeprowadził postępowanie wyjaśniające w trakcie, którego stwierdzono, że na działce nr "[...]" w "[...]", przy "[...]’ znajdują się samowolnie wybudowane 22 garaże blaszane. Organ I instancji stwierdził, iż w/w obiekty zostały wykonane przed 1 stycznia 1995 r. Kolejną, decyzją z dnia "[...]’, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w "[...]", na podstawie art. 104 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 5 i 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. 1974, Nr 38, poz. 229) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zmianami) orzekł o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie 22 garaży blaszanych jednostanowiskowych, parterowych z dachem dwuspadowym zlokalizowanych na działce nr geod. ‘[...]" w "[...]", wybudowanych bez decyzji pozwolenia na budowę. Wskazano, że garaże nr 5, 6, 7, 14, 17, 18, 20, 21, 22 wyposażone są w instalację elektryczną. Decyzję wydano na rzecz: "[...]" W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że interes właścicieli działki reprezentuje Spółdzielnia A. Odnośnie do przedmiotu postępowania stwierdzono, że przedmiotowe garaże były wybudowane w ramach jednej polityki inwestycyjnej w latach 1970 -1993. Ponadto, organ wskazał, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego potwierdziła fakt, iż wykonane garaże są zgodne z obowiązującymi w chwili ich budowy przepisami prawa w tym techniczno- budowlanymi i mogą być użytkowane zgodnie z przeznaczeniem. Od powyższej decyzji odwołał się A. K., wskazując na zarzuty podniesione w poprzednim postępowaniu odwoławczym. Stwierdził, że na działce nr "[...]", której jest jednym ze współwłaścicieli, znajdują się 23 a nie 22 garaży. Wskazał, że na działce tej może znajdować się maksymalnie 14 garaży. Ponadto, podniósł, że garaż M. D. został postawiony po 1995 roku. W ocenie odwołującego, 22 właścicieli garaży nie powinno rozporządzać własnością 72 właścicieli działki. Decyzją z dnia "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: K.p.a., art. 103 § 2, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 poz. 1409 ze zm.), dalej: Prawo budowlane z 1994 r., art. 37, art. 40, art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 poz. 38 nr 229 ze zm.), dalej: Prawo budowlane z 1974 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu WINB podkreślił, że przedmiot niniejszego postępowania nie obejmuje garażu wybudowanego na działce nr ‘[...]", przez A. K. w 2013 r. W tym zakresie prowadzone jest oddzielne postępowanie administracyjne. Organ odwoławczy wskazał, że po przeanalizowaniu materiału dowodowego dał wiarę wyjaśnieniom stron, z których wynika, że 22 garaże powstały w latach 1970-1993. Wprawdzie ten środek dowodowy został usytuowany przez ustawodawcę najniżej pod względem rangi dowodowej jednak w sytuacji gdy mamy do czynienia z odległym terminem realizacji inwestycji, to w ocenie organu odwoławczego wyjaśnienia i oświadczenia stron złożone pod groźbą odpowiedzialności karnej mogą stanowić wystarczającą podstawę do ustalenia stanu faktycznego. Podkreślił, że skarżący nie przedłożył żadnego dowodu na podstawie, którego można by stwierdzić, iż jeden garaż, M. D. (nr 22), powstał po 1995 r. Zaznaczył, że organy nadzoru budowlanego nie są właściwe do oceny tego czy właściciele wywiązują się z obowiązków podatkowych. Sam fakt, uiszczenia opłat i podatków we wskazanym okresie nie przesądza o istnieniu samowoli budowlanej. Organ odwoławczy przyjął, że PINB w sposób prawidłowy prowadził postępowanie w oparciu o przepisy "starego prawa budowlanego" w stosunku do 22 garaży. Co do 23 garażu wybudowanego przez A. K. nie ma wątpliwości iż powstał on w 2013 r. Okoliczności tej nie podważa również sam skarżący. Organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie z dnia 12 maja 2014 r., dot. działki nr "[...]" podpisane przez Kierownika Referatu Inwestycji i Planowania Przestrzennego z upoważnienia Burmistrza "[...]" z którego treści wynika, że ,,zabudowa garażowa na terenie zabudowy mieszkaniowej nie była sprzeczna z ustaleniami planów na dzień ich obowiązywania." Ponadto, strony przedłożyły inwentaryzację budowlano-architektoniczną z oceną techniczną 22 sztuk garaży znajdujących się w "[...]" przy "[...]", gm. "[...]", dz. nr geod. "[...]", obr. ‘[...]". W opracowaniu tym wskazano, że " Garaże nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21 i 22 położone na działce nr geod. "[...]" w "[...]", gm. "[...]", nadają się do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem w obecnym stanie technicznym. W sytuacji stwierdzenia przez organ braku podstaw do orzeczenia nakazu rozbiórki z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz braku podstaw do nakazania wykonania robót w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, na podstawie art. 40 wskazanej powyżej ustawy, organ winien zakończyć postępowanie wydając w trybie art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Zgodnie z art. 42 ust 1 wskazanej ustawy inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy terenowy organ administracji państwowej. W ust. 3 wskazano natomiast, że podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu. Organ odwoławczy podał, że skoro podstawą wydania decyzji zezwalającej na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie jego zdatności do użytku, to słusznie PINB uwzględnił przedłożoną przez inwestorów dokumentację techniczną z której wynika, iż 22 obiekty są zdatne do użytkowania. Reasumując WINB wskazał, że w niniejszej sprawie ustalono, że: przedmiotowe garaże zostały wybudowane samowolnie w okresie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 1974 r.; w okresie ich wybudowania nie naruszały przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; nie powodują niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia; nie zachodzi potrzeba nakazania inwestorom wykonania zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami; są zdatne do użytku, co potwierdziły osoby posiadające właściwe uprawnienia budowlane. Spełnione zostały zatem wszystkie przesłanki uprawniające do ich legalizacji i wydania decyzji pozwolenia na użytkowanie. Nadto, WINB wskazał, że organy nadzoru budowlanego nie są właściwe do rozstrzygania sporów między właścicielami nieruchomości. Jeżeli A. K. ma roszczenia w stosunku do innych współwłaścicieli lub osób trzecich powinien skorzystać z drogi sądowej przed sądem cywilnym. Legalizacja samowoli w oparciu o przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. następuje bez względu na spory właścicielskie. Obiekt budowlany bądź inne prace budowlane wykonane w ramach samowoli budowlanej, które nie spełniają przesłanek orzeczenia przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., podlegają wyłącznie rygorom przewidzianym w art. 40 tej ustawy, które umożliwiają legalizację niezależnie od tego, czy obiekt bądź prace budowlane zostały zrealizowane na gruncie w całości pozostającym w wyłącznej dyspozycji inwestora. Warunkiem legalizacji samowoli budowlanej ocenianej na podstawie przepisów prawa budowlanego z 1974 r. nie jest zatem uzyskanie zgody współwłaściciela gruntu bądź przedłożenie dowodu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane przewiduje odmienne niż aktualnie obowiązujący w tym przedmiocie art. 48 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przesłanki usankcjonowania samowoli inwestora Zdaniem organu odwoławczego postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób wystarczający, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Organ I instancji nie dopuścił się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Na powyższą decyzję organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł A. K. Zarzucił naruszenie prawa materialnego oraz błędne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i oparcie rozstrzygnięcia na niewłaściwych dowodach. Ponownie wskazał, że na działce nr "[..]" znajdują się 23 a nie 22 garaże, a maksymalnie może znajdować się tam 14 garaży. Poza jego garażem, pozostałe 22 zostały zalegalizowane, w związku z tym czuje się pokrzywdzony, gdyż nie otrzymał pozwolenia na użytkowanie. Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie i potrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej: ustawą p.p.s.a.). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 ustawy p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Skarga w niniejszej sprawie nie jest uzasadniona, albowiem treść zaskarżonej decyzji i sposób przeprowadzenia postępowania administracyjnego wskazują, że w kontrolowanej sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, a w odniesieniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego organy dokonały prawidłowego aktu stosowania prawa. Na wstępie należy stwierdzić, że organy orzekające prawidłowo ustaliły krąg podmiotów, które winny w niniejszej sprawie brać udział w postępowaniu na prawach strony. W tej kwestii organy poczyniły szereg ustaleń z których wynika, że skarżący A. K. jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony, albowiem wynik postępowania dotyczy jego interesu prawnego. Zgodnie z treścią art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiazku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny. Należy zauważyć, że to w związku z pismem A. K., PINB w "[...]" przeprowadził postępowanie wyjaśniające w trakcie, którego stwierdzono, że na działce nr "[...]" w "[...]", przy "[...]" znajdują się samowolnie wybudowane 22 garaże blaszane. Wskazano, że garaże blaszane postawione zostały w ramach osiedla mieszkaniowego w latach 1975 -1985 przez były Kombinat Rolny na działce której właścicielem był "[...]". Garaże przydzielone zostały pracownikom-właścicielom mieszkań na osiedlu posiadającym w tym czasie samochody osobowe, stosownie do Załącznika nr 3 Układu Zbiorowego Pracy dla Pracowników Państwowych Przedsiębiorstw Rolnych, który w tym czasie obowiązywał. Następnie Państwowe Przedsiębiorstwo Rolno - Usługowe dokonało sprzedaży garaży poszczególnym właścicielom. Dyrektor Wydziału Budownictwa i Inwestycji Starostwa Powiatowego w "[...]", pismem z dnia 24 lutego 2015 r. poinformował organ I instancji, że w posiadanych zasobach archiwalnych (Starosty i Urzędu Rejonowego) nie odnaleziono decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. Z kolei Zarząd Spółdzielni w piśmie z dnia 20 marca 2015 r. poinformował PINB w "[...]", że "działka nr ‘[...]" stanowi nieruchomość wspólną. Na mocy umowy zawartej w dniu 16 lutego 1993 r., pomiędzy Przedsiębiorstwem A, a Spółdzielnią, przekazano w administrowanie budynki mieszkalne, oraz grunty pod budynkami i wokół budynków, w tym działkę nr ‘[..]" w o powierzchni 7515 m2. Na przedmiotowej działce znajdują się cztery budynki wielorodzinne. Z załączonego wypisu z rejestru gruntów działki nr "[...]" wynika, że A. K. jest współwłaścicielem tej działki w 1/72 części . Z wskazanych powyżej względów, jako współwłaściciel wskazanej działki A. K. ma interes prawny w niniejszej sprawie, co czyni go stroną tego postępowania. Organ odwoławczy prawidłowo wskazał na różnice w zastosowaniu Prawa budowlanego z 1974 r. i z 1994 r., w sprawach z zakresu samowoli budowlanej. Różnice w obu tych procedurach wynikają z faktu, że ustawodawca rozróżnia samowolne budowy na te, które powstały przed 1995 r. oraz te, które powstały po tej dacie. Stosownie bowiem do art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r., do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1995r.), a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. W ust. 2 tego artykułu wskazano zaś, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy. Do tych obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem ustawodawca przyjął, że zasadą jest stosowanie nowej ustawy. Obejmuje to nie tylko sprawy, w których postępowanie administracyjne jest wszczynane już po wejściu jej w życie (niezależnie od tego, czy dotyczy zdarzeń faktycznych powstałych jeszcze w okresie obowiązywania poprzedniej ustawy), ale także sprawy wszczęte a niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie nowej ustawy. Jak już wyżej wskazano, wyjątek od tej zasady został przewidziany w art. 103 ust. 2 i dotyczy wyłączenia stosowania Prawa budowlanego z 1994 r. po dniu 1 stycznia 1995 r., tylko w odniesieniu do art. 48 tej ustawy i wyłącznie wówczas, gdy przed dniem 1 stycznia 1995 r. budowa obiektu została zakończona. Oznacza to, że art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. odnosi się do sytuacji, gdy obiekt był budowany bez wymaganego pozwolenia przed dniem 1 stycznia 1995 r. Należy podzielić stanowisko organów orzekających, że zgodnie z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zgodnie art. 40 w/w ustawy wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazuje wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Bezspornym jest, że w celu ustalenia czy 22 garaże na działce nr "[...]", zostały wykonane zgodnie z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi oraz zagospodarowania przestrzennego, PINB postanowieniem z dnia "[..]" zobowiązał właścicieli tych garaży do przedłożenia: inwentaryzacji wraz z oceną techniczną garaży wykonanej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń, zaświadczenia Burmistrza "[..]" o zgodności budowy przedmiotowych obiektów budowlanych z ustaleniami obowiązującego w chwili budowy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej, protokołów z kontroli instalacji wewnętrznych wykonanych w wybudowanych obiektach sporządzonych przez osobę z odpowiednimi kwalifikacjami. Strony przedłożyły inwentaryzację budowlano-architektoniczną z oceną techniczną 22 sztuk garaży znajdujących się w "[..]" przy , gm. "[...]". nr geod. "[...]". W opracowaniu tym wskazano, że " Garaże o nr 1 do 22, położone na działce nr "[...]" w "[...]" przy "[...]", nadają się do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem w obecnym stanie technicznym. Zatem w sytuacji stwierdzenia przez organ braku podstaw do orzeczenia nakazu rozbiórki z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz braku podstaw do nakazania wykonania robót w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem na podstawie art. 40 wskazanej powyżej ustawy, organ był zobligowany do zakończenia postępowania i wydania w trybie art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wbrew zarzutowi skargi, Sąd podzielił również ustalenia faktyczne organów orzekających, że garaż będący własnością M. D. (nr "[...]"), powstał przed rokiem 1995 r., jesienią 1991 r. Wynika to z jego oświadczenia i świadków S. U. i W. W. Zatem twierdzenie skarżącego A. K., że garaż ten został posadowiony na działce nr "[...]" przed 1995 r., nie znajdują żadnego potwierdzenia. Także zarzut skargi, że na działce nr "[...]", może znajdować się maksymalnie 14 garaży, nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący w tej kwestii nie przedstawił żadnych dokumentów. Ponownie należy podkreślić, że przedmiot niniejszego postępowania bez wątpienia nie obejmuje garażu wybudowanego przez A. K. w 2013 r. Z informacji WINB wynika, że w tym zakresie prowadzone jest oddzielne postępowanie administracyjne w ramach którego WINB, po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji PINB w "[...]" z dnia "[...]", nakazującej rozbiórkę garażu (typ. blaszak) zlokalizowanego na działce nr geod. "[..]" w "[...]", przy "[...]", uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz poprzedzające ją decyzję PINB z dnia "[..]", i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ wskazał w uzasadnieniu na potrzebę umożliwienia stronie legalizacji samowoli budowlanej zgodnie z trybem o którym mowa wart. 49b ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Subiektywne poczucie krzywdy A. K., wyrażone przez niego w skardze, z powodu nie otrzymania przez niego pozwolenia na użytkowanie garażu, nie ma jakiegokolwiek znaczenia prawnego w niniejszej sprawie. Ponadto, w ocenie Sądu, pozostałe zarzuty skargi, odnośnie do niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, a w konsekwencji naruszenia przez organy orzekające norm procesowych, również nie zasługują na uwzględnienie. Organy administracji obu instancji w sposób wyczerpujący wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności faktyczne w niniejszej sprawie oraz dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Przede wszystkim organy nie naruszyły podstawowych zasad postępowania określonych w przepisach art. 107 § 3 K.p.a., odnoszącego się do uzasadnienia decyzji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w tym przepisie i zostało sporządzone w sposób prawidłowy, gdyż wskazuje fakty które organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł wraz z odniesieniem się do zarzutów. Organ wyjaśnił też zastosowanie przepisów prawa z przytoczeniem właściwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Organom również nie można zarzucić naruszenia zasady zaufania (art. 8 K.p.a.), wskutek stronniczego rozstrzygnięcia sprawy. Reasumując, zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu I instancji nie naruszają przepisów prawa. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić. O przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a.