II SAB/Ol 1/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lutego 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Wojewody w wydaniu postanowienia dotyczącego uzgodnienia warunków zabudowy postanawia odrzucić skargę. M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Wojewody w wydaniu postanowienia dotyczącego uzgodnienia warunków zabudowy. Skarżący został wezwany na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 12 stycznia 2010 r. do usunięcia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie dokumentu potwierdzającego złożenie – przed wniesieniem skargi do sądu – zażalenia do organu wyższego stopnia na nie załatwienie sprawy w terminie. Wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 20 stycznia 2010 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie wykonał zarządzenia i nie przedłożył zażalenia wniesionego na bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, iż zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają jedynie rozstrzygnięcia ostateczne, a więc takie, od których nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Wojewody w wydaniu postanowienia dotyczącego uzgodnienia warunków zabudowy. Zasadnym jest tu wskazać, iż zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wniesienie zażalenia, o którym mowa we wspomnianym wyżej przepisie, może świadczyć o wyczerpaniu środków odwoławczych i stanowić legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (teza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 października 1999r., IV SAB 43/99 – LEX nr 48184). W sprawie niniejszej skarżący będąc prawidłowo wezwanym do nadesłanie dokumentu potwierdzającego złożenie przed wniesieniem skargi do Sądu, zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę, takiego dokumentu nie przedłożył. Wobec powyższego w sprawie nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi do sądu administracyjnego, gdyż strona nie wyczerpała przysługujących jej środków prawnych w postępowaniu administracyjnym. W związku z powyższym skarga na bezczynność Wojewody podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a.