II SAB/Ol 10/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2005 r., sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wykonania wyroku i wymierzenia grzywny organowi - - oddala skargę. Wyrokiem z dnia 7 października 2004 roku, sygn. akt "[...]" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 4 czerwca 2004 roku nr "[...]" w przedmiocie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby A. B. oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie organu I instancji. Ponadto Sąd orzekł, że zaskarżone orzeczenie nie może być wykonane do czasu uprawomocnienia się wyroku. Na powyższe orzeczenie Komendant Wojewódzki Policji wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W piśmie z dnia 23 listopada 2004 roku A. B. domagał się od Komendanta Wojewódzkiego Policji wykonania pkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 października 2004 roku, zgodnie z którym zaskarżone orzeczenie nie może być wykonane do czasu uprawomocnienia się wyroku i w związku z tym przywrócenia go do służby. W odpowiedzi organ poinformował, że wniosek o przywrócenie go do służby w Policji nie może być rozpatrzony do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, gdyż przedmiotowy wyrok nie jest prawomocny i nie podlega wykonaniu, w przeciwieństwie do orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. A. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność organu w przedmiocie wykonania powyższego wyroku. W uzasadnieniu podniósł, że wyrok Sądu I instancji, z którego treści wynika, że powinien być niezwłocznie przywrócony do służby, nie jest przez organ respektowany. W tej sytuacji domagał się wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 154 § l Ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że skarżący nie może być przywrócony do służby na podstawie nieprawomocnego wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 154 § l Ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zatem przesłanką uwzględnienia skargi określonej w tym przepisie jest stwierdzenie przez sąd niewykonania jego wyroku przez organ administracji publicznej. W przedmiotowej sprawie Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem z dnia 4 czerwca 2004 roku nr "[...]" utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Powiatowego Policji w B. nr "[...]" z dnia 8 kwietnia 2004 roku w przedmiocie wymierzenia A. B. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Orzeczenie o wymierzeniu A. B. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby stało się prawomocne w dniu jego wydania przez organ odwoławczy na mocy art. 135o ust. l pkt 2 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2002r.,nr 7 poz.58 ze zm.), w związku z czym koniecznym było wydanie rozkazu personalnego, rozkaz ten był niczym innym jak wykonaniem powyższego orzeczenia, tak więc nie może budzić wątpliwości, że kara dyscyplinarna została wykonana zanim jeszcze A. B. skierował skargę do sądu, co z resztą potwierdził sam skarżący na rozprawie. Następnie orzeczenia obu organów dyscyplinarnych zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie a wykonanie zaskarżonego orzeczenia wstrzymano do czasu uprawomocnienia się wyroku. Zdaniem skarżącego był to nakaz dla organu przywrócenia go do służby. Tymczasem przesłanką wykonalności orzeczenia sądu jest jego prawomocność. Zgodnie z art. 168 § l Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczenie staje się prawomocne jeżeli nie przysługuje co do niego żaden środek odwoławczy. Natomiast w przedmiotowej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 października 2004 roku nie był prawomocny, gdyż przysługiwała od niego skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Taka skarga kasacyjna została złożona przez Komendanta Wojewódzkiego Policji. Również z treści art. 286§2 P.p.s.a. jasno wynika, iż termin do załatwienia sprawy przez organ administracji liczy się od dnia doręczenia temu organowi akt, wydaje się że nikogo w tym również skarżącego nie trzeba przekonywać, że niniejszej sprawie akta administracyjne nie zostały zwrócone organowi, bo przecież wraz ze skargą kasacyjną zostały przesłane do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Obecnie należy zwrócić uwagę na przysługujące sądowi uprawnienie do określenia, że akt nie może być wykonany w okresie nieprawomocności wydanego wyroku. Ma to miejsce w sytuacji, gdy skarga zostanie uwzględniona. Wtedy, zgodnie z art. 152 Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Zawarcie w wyroku rozstrzygnięcia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego orzeczenia oznacza to, iż nie wywołuje ono skutków prawnych od czasu wydania wyroku, nie można jednak uznać, iż niweczy ono także skutki prawne, które powstały wcześniej, gdyż zakres czasowy stosowania art. 152 P.p.s.a. ma ściśle określone ramy. Innymi słowy zastosowanie w wyroku przytoczonego wyżej artykułu nie może oznaczać, że organ obowiązany jest wykonać wyrok, który nie jest jeszcze prawomocny, a jedynie to, że pomimo nieprawomocności wyroku uchylona decyzja czy orzeczenie nie wywołują od dnia wydania tego wyroku kolejnych skutków prawnych. Wiążąc te rozważania jeszcze ściślej z realiami niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Komendant Wojewódzki Policji nie był zobowiązany ani do wykonywania nieprawomocnego wyroku sądu, ani tym samym do przywracania skarżącego do służby w związku z czym nie pozostawał on w bezczynności, dlatego też nie było żadnych podstaw ku temu by wymierzyć jemu grzywnę na podstawie art. 154 P.p.s.a. Skarżący nie mógł domagać się przywrócenia do służby na podstawie nieprawomocnego wyroku, w jego przypadku żadnego skutku nie mogło mieć też stwierdzenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego orzeczenia, gdyż to orzeczenie zostało wykonane znacznie wcześniej niż zapadł wyrok w sprawie dotyczącej wydalenia A. B. ze służby w policji. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 151 Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.