II SAB/Ol 10/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Spółki A na bezczynność Wojewody w wydaniu zezwolenia na pracę cudzoziemca na skutek postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2019 r. sygn. akt I OZ 431/19, o uchyleniu punktu 3 postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 marca 2019 r. sygn. akt II SAB/10/19 i w tym zakresie przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi postanawia 1) zasądzić od Wojewody na rzecz Spółki A. kwotę 480 zł. (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania w pierwszej instancji; 2) zasądzić od Wojewody na rzecz Spółki A. kwotę 340 zł. (słownie: trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. W dniu 25 lutego 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła skarga Spółki A. (dalej zwanej "Spółką") na bezczynność Wojewody (dalej zwanego "organem") w wydaniu zezwolenia na pracę cudzoziemca. Skarga ta została przekazana tutejszemu Sądowi przez organ, którego bezczynność zaskarżono wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w której organ wniósł o oddalenie skargi. Pismem z dnia 3 marca 2019 r. Spółka cofnęła powyższą skargę wnosząc jednocześnie o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Oceniła przy tym, że skoro organ wydał decyzję (zezwolenie na pracę) po wniesieniu skargi na bezczynność w tym przedmiocie, to w istocie dokonał samokontroli, która uzasadnia nie tylko umorzenia postępowania sądowego, ale także zasądzenie kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 20 marca 2019 r. sygn. akt II SAB/Ol 10/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie: 1) umorzył postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. ); dalej "p.p.s.a."; 2) zwrócił Spółce cały uiszczony wpis w kwocie 100 zł. oraz 3) oddalił wniosek Spółki o zasądzenie kosztów postępowania od organu. W uzasadnieniu tego postanowienia tutejszy Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie dopatrzył się przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne i wobec tego umorzył postępowanie orzekając jednocześnie o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi. Sąd nie znalazł natomiast podstaw do uwzględnienia wniosku Spółki o zasądzenie pozostałych kosztów postępowania wyrażając pogląd, że umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., będące następstwem skutecznego cofnięcia skargi, uniemożliwia wydanie orzeczenia o zwrocie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. Przyjął, że możliwy jest jedynie zwrot przez Sąd wpisu od skargi, o ile cofnięcie skargi nastąpiło do dnia rozpoczęcia rozprawy (art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Wobec powyższego tutejszy Sąd, na podstawie a contrario art. 201 § 1 p.p.s.a., oddalił wniosek Spółki o zasądzenie od organu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 24 maja 2019 r. sygn. akt I OZ 431/19, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił jednak punkt 3 opisanego powyżej postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 marca 2019 r. sygn. akt II SAB/10/19 i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi. W uzasadnieniu tego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w niniejszej sprawie doszło do zbiegu dwóch podstaw umorzenia postępowania sądowego wywołanego skargą na bezczynność - z jednej strony powodem umorzenia było cofnięcie skargi, a z drugiej wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wyrażająca się w wydaniu przez organ po wniesieniu skargi na bezczynność decyzji, której dotyczyła ta skarga. Ocenił, że skoro wystąpiły dwie podstawy umorzenia postępowania jednocześnie, a każda z tych podstaw przewiduje inny zakres orzeczenia o kosztach postępowania, to nie ma przeszkód aby przyjąć, że jednocześnie będzie możliwy zwrot w całości uiszczonego wpisu sądowego oraz zwrot kosztów postępowania na zasadzie art. 201 § 1 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę w zakresie zwrotu kosztów postępowania między stronami, tutejszy Sąd zobowiązany został do uwzględnienia powyższych wskazań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 190 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., "sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". Skoro więc w wydanym w niniejszej sprawie postanowieniu z dnia 24 maja 2019 r. sygn. akt I OZ 431/19, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że w niniejszej sprawie możliwy jest zwrot w całości uiszczonego wpisu sądowego oraz zwrot kosztów postępowania na zasadzie art. 201 § 1 p.p.s.a., to tutejszy Sąd, ponownie rozpoznając sprawę w zakresie zwrotu kosztów postępowania między stronami, za konieczne uznał uwzględnienie wniosku Spółki w tym przedmiocie. Ustalając wysokość kosztów postępowania, których zwrot przysługuje Spółce od organu, Sąd miał na względzie treść art. 205 § 2 p.p.s.a. i wysokość: uiszczonego w sprawie należnego wpisu od zażalenia (100 zł.) oraz wynagrodzenia pełnomocnika Spółki, będącego radcą prawnym (720 zł.), który reprezentował Spółkę zarówno w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu zażaleniowym; wysokość tego wynagrodzenia obliczono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. d) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Nieuwzględniono natomiast wysokości: uiszczonego w sprawie wpisu od skargi (100 zł.), o którego zwrocie w całości rozstrzygnięto w punkcie 2 postanowienia tutejszego Sądu z dnia 20 marca 2019 r. sygn. akt II SAB/Ol 10/19, a także opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa, której uiszczenie, choć deklarowane przez pełnomocnika Spółki, nie zostało wykazane przedstawieniem stosowanego dowodu wpłaty. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.