II SAB/Ol 108/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2014r. sprawy ze skargi A. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie rozpatrzenia odwołania postanawia odrzucić skargę. W dniu 23 września 2013r. (data przekazania według właściwości organowi) A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na przewlekłość postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji z dnia 17 czerwca 2013r. o odmowie przyznania zasiłku celowego, wydanej z upoważnienia Burmistrza przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm., powoływanej jako: "p.p.s.a."), wobec wniesienia skargi bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wykonując wezwanie Sądu, pismem z dnia 14 stycznia 2014r. skarżąca wskazała, że przed wniesieniem skargi nie wzywała Samorządowego Kolegium Odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa. Stwierdziła, że pracownik powinien być zorientowany, w jakim terminie ma odpowiedzieć na pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Przedmiotowa skarga nie spełnia wymogu o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W przypadku skargi na bezczynność (przewlekłość) zastosowanie ma art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 267, dalej jako: "k.p.a."), który stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W świetle tych unormowań wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które jest organem wyższego stopnia, zależy od uprzedniego wezwania tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa może być dokonane w każdym czasie, ale przed wniesieniem skargi do sądu (por. T Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, 2005r. wyd. LexisNexis, s. 244). W rozpatrywanym przypadku skarżąca nie dochowała tego wymogu przed wniesieniem niniejszej skargi, co sama potwierdziła. Niewykorzystanie przez stronę dostępnych środków zaskarżenia powoduje, iż złożona do sądu administracyjnego skarga jest niedopuszczalna, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych też względów przedmiotową skargę należało odrzucić.