II SAB/Ol 110/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z urzędu w przedmiocie sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 października 2014r. (sygn. akt II SAB/Ol 110/14) w sprawie ze skargi P. B. na bezczynność Dziekana Wydziału Pedagogicznego "[...]" Szkoły Wyższej . w udostępnieniu informacji publicznej postanawia sprostować oczywistą omyłkę pisarską zawartą w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia z dnia 21 października 2014r. (sygn. akt II SAB/Ol 110/14) w ten sposób, że w miejsce omyłkowo wpisanej nazwy "POSTANOWIENIE" wpisać prawidłowo "WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ" WSA/post.1 - sentencja postanowienia Wyrokiem z dnia 21 października 2014r. (sygn. akt II SAB/Ol 110/14), mylnie nazwanym "Postanowieniem" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpoznał skargę P. B. na bezczynność Dziekana Wydziału Pedagogicznego "[...]" Szkoły Wyższej w udostępnieniu informacji publicznej, orzekając w pkt I sentencji o umorzeniu postępowania sądowego w zakresie bezczynności organu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz.270 ze zmianami), dalej jako: "p.p.s.a.", w związku z załatwieniem wniosku decyzją; w pkt II rozstrzygnął na zasadzie art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a., że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt III orzeczono na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. o niewymierzeniu organowi grzywny oraz z pkt IV sentencji zasądzono na rzecz skarżącego od organu koszty postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 132 p.p.s.a. sąd rozstrzyga sprawę wyrokiem. Wynika z tego, że merytoryczne rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, o jakich mowa w art. 145-152, art. 154 oraz art. 157 § 3 p.p.s.a., zapadają w formie wyroku. W konsekwencji w myśl art. 160 tej ustawy, tylko jeżeli ustawa niniejsza nie przewiduje wydania wyroku, sąd wydaje orzeczenie w formie postanowienia. Nie ulega więc wątpliwości, że przepisy p.p.s.a. nie pozostawiają żadnej dowolności co do formy zapadłych orzeczeń. W przedmiotowej sprawie Sąd rozpatrzył merytorycznie skargę stosownie do art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. W skutek oczywistej omyłki określono orzeczenie mianem postanowienia zamiast wyroku. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Art. 166 stanowi, że przepisy o wyrokach stosuje się odpowiednio do postanowień. Zgodnie z tymi przepisami sprostowaniu może podlegać m.in. wadliwa nazwa orzeczenia (por.: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz pod redakcją T. Wosia, Warszawa 2005, s.156), a ponieważ tego typu omyłka nastąpiła, Sąd postanowił dokonać jej sprostowania. Sprostowanie orzeczenia nie prowadzi do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia, gdyż o charakterze rozstrzygnięcia decyduje jego treść a nie forma nadana mu przez sąd.