II SAB/Ol 111/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.P. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. działającego z upoważnienia Burmistrza O. w rozpoznaniu wniosku o zasiłek celowy postanawia odrzucić skargę. W skardze, złożonej do tut. Sądu, G.P. zarzucił, że Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu jego wniosku o przyznanie zasiłku celowego. Skarżący podniósł, że powyższe spowodowało, iż pozostaje bez środków na zakup żywności i niezbędnych lekarstw. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor MOPS wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej. Organ podał, że skarżący nie skorzystał z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej powoływanej również jako K.p.a. Ponadto wywiódł, że postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem skarżącego było prowadzone bez zbędnej zwłoki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Jednym z ustawowych wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących stronie w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może bowiem zostać uruchomione, jeżeli w postępowaniu administracyjnym nie zostały wykorzystane dostępne środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W rozpoznawanej sprawie skarżący, przed wniesieniem skargi, nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność organu administracji środkiem takim, stosownie do art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 28 października 2013 r. skarżący został wezwany, pod rygorem odrzucenia skargi, do nadesłania w terminie 7 dni, informacji, czy przed wniesieniem skargi do Sądu składał zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Powyższe zarządzenie doręczono skarżącemu w dniu 30 października 2013 r. W zakreślonym terminie skarżący nie udzielił odpowiedzi. Z akt administracyjnych nie wynika natomiast, aby skarżący wnosił takie zażalenie. W tej sytuacji, skargę należy uznać za niedopuszczalną, gdyż została ona wniesiona bez wyczerpania przysługującego stronie środka zaskarżenia. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, orzekł, jak w sentencji.