II SAB/Ol 118/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Burmistrza w udzieleniu informacji publicznej 1/ stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2/ orzeka o niewymierzaniu organowi grzywny; 3/ umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie; 4/ zasądza od Burmistrza na rzecz skarżącego A. P. kwotę 100 złotych (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 26 września 2013r. przesłanym drogą elektroniczną A. P. zwrócił się do Urzędu Miejskiego w A o udzielenie informacji publicznej na temat: - stałych kosztów rocznych jakie ponosi gmina miejska z tytułu przynależenia do Cittaslow za rok 2011 i 2012, - zestawienia kosztów wyjazdu na Zgromadzenie Ogólne Cittaslow do Turcji w 2013r., poniesionych przez gminę miejską, - listy uczestników wyjazdu na Zgromadzenie Ogólne Cittaslow do Turcji 2013 z terenu gminy miejskiej. W odpowiedzi w piśmie z dnia 8 października 2013r. Burmistrz A powołując się na art. 23g ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwrócił sie do wnioskodawcy o złożenie wniosku o ponowne wykorzystanie informacji publicznej. Zaznaczono, że nie złożenie prawidłowego wniosku w ciągu 7 dni od otrzymania niniejszego pisma spowoduje pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku strony. Następnie pismem z dnia 14 listopada 2013r. A. P. wywiódł skargę na bezczynność Burmistrza A w sprawie rozpoznania jego wniosku o udzielenie informacji publicznej. Strona skarżąca sformułowała zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej wskutek nieudostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem w określonym terminie. Skarżący zwrócił się o zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznych zgodnie z jej wnioskiem z 26 września 2013r. Skarżący podkreślił, że do dnia złożenia skargi nie dostał żadnej odpowiedzi na wniosek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ stanął na stanowisku, że strona zwróciła się do niego o udzielenie informacji publicznej w celu dalszego wykorzystania, nie dopełniając trybu formalnego przewidzianego dla takiego wniosku. Pismem z dnia 14 stycznia 2014r. Sieć Obywatelska A zgłosiła na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a swój udział w przedmiotowym postępowaniu sądowym. Na rozprawie w dniu 22 stycznia 2013r. Sąd postanowił na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a dopuścić ww. podmiot do udziału w sprawie. Natomiast pismem z dnia 20 stycznia 2014r. Burmistrz A wniósł o umorzenie postępowania, ze względu na rozpoznanie wniosków skarżącego w całości. Do wniosku dołączono pismo z dnia 17 stycznia 2014r., w którym Burmistrz A udzielił skarżącemu wnioskowanych przez niego informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, P.p.s.a (Dz.U. z 2012r., poz. 270) skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 3 powołanej ustawy) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi była bezczynność Burmistrza A w udzieleniu informacji publicznej. Aby móc skutecznie zarzucać bezczynność należy w pierwszej kolejności stwierdzić, czy na takim organie ciąży wynikający z przepisów prawa obowiązek udzielenia informacji publicznej. Bez wątpienia burmistrz miasta i gminy to organ administracji publicznej, którego działalność podlega ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). Jak wynika z przekazanych Sądowi akt, w dniu wniesienia skargi organ pozostawał bezczynny w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 26 września 2013r. Nie budzi wątpliwości okoliczność, że bezczynność - będąca przedmiotem skargi - przestała istnieć po jej wniesieniu, ponieważ organ załatwił wniosek strony pismem z dnia 17 stycznia 2014r., którym udzielił skarżącemu wnioskowanych przez niego informacji. Jednocześnie w piśmie z dnia 20 stycznia 2014r. organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego w sprawie, właśnie z uwagi na udzielenie skarżącemu żądanych informacji. Na rozprawie przed Sądem w dniu 22 stycznia 2014r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania sądowego ale nie cofnął skargi.(akta sądowe, k . - 43). Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu, zobowiązuje go do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skoro wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej został już załatwiony, to postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie bezczynności organu stało się bezprzedmiotowe i podlega w związku z tym umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Z tych względów orzeczono jak w punkcie 3/ sentencji wyroku. Nie stało się jednak bezprzedmiotowe postępowanie sądowe w całości. Podjęcie działania przez organ, którego bezczynność była przedmiotem skargi, nie zwalnia Sądu z obowiązku rozważenia i dokonania oceny, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz, w zależności od tej oceny, ewentualnego orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny. Stosownie bowiem do treści art. 149 § 1 zd. drugie P.p.s.a. Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przedstawionych okolicznościach faktycznych sprawy Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ nie zignorował bowiem wniosku o udzielenie informacji publicznej. Najpierw udzielił skarżącemu odpowiedzi wskazując na błędy formalne przedłożonego wniosku. Później natomiast, uznając wadliwość swojego stanowiska i mając na uwadze zapadły w podobnej sprawie wyrok tut. Sądu (wyrok z dnia 29 listopada 2013r., II SAB/Ol 105/13), udzielił żądanych przez wnioskodawcę informacji. Okoliczności te uzasadniają rozstrzygnięcie zawarte w pkt 1/ wyroku. Wskazane okoliczności uzasadniały też rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2/ sentencji wyroku. Zgodnie bowiem z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przepis ten nie obliguje sądu do wymierzenia grzywny, lecz daje mu takie uprawnienie w razie stwierdzenia, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa. Kwestia ta pozostawiana jest do uznania sądu orzekającego w sprawie. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy jednak bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a więc wymierzenie grzywny organowi byłoby niezasadne. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt 4 na podstawie art. 200 ustawy P.p.s.a., w związku z art. 201 § 1 P.p.s.a.