II SAB/Ol 119/14

Dnia 8 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant Referent-Stażysta Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 roku sprawy ze skargi P. G. na bezczynność Koła Łowieckiego w udzieleniu informacji prasowej oddala skargę. Wnioskiem z dnia 15 lipca 2014 r. S.P, powołując się na art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe, zwrócił się do Wojskowego Koła Łowieckiego "[...]" o udzielenie informacji poprzez przysłanie kopii: 1) planów działalności koła uchwalonych na lata gospodarcze 2012/2013 i 2013/2014; 2) planów prac gospodarczych członków koła na poszczególnych dzierżawionych obwodach w gospodarczych 2012/2013 i 2013/2014, 3) protokołów wykonanych prac gospodarczych na poszczególnych dzierżawionych obwodach za gospodarcze 2012/2013 i 2013/2014, 4) rocznych sprawozdań finansowych za lata 2012/2013 i 2013/2014. W piśmie z dnia 23 lipca 2014 r. Prezes Zarządu Wojskowego Koła Łowieckiego "[...]" poinformował redakcję dziennika ""[...]"", że Koło nie ma możliwości skopiowania wskazanych we wniosku ok. 100 kart dokumentów, może natomiast udostępnić wnioskowane dokumenty (z wyłączeniem dokumentów z pkt. 2, gdyż takich nie prowadzi) w siedzibie Koła do samodzielnego kopiowania lub może udzielić informacji pisemnie na konkretne pytania dotyczące powyższych dokumentów, z wyjątkiem pytań naruszających tajemnice ustawowo chronione. Część wnioskowanych dokumentów (m.in. protokoły wykonania prac gospodarczych) zawiera bowiem dane osobowe i stwierdza, kiedy i w jaki sposób osoby prywatne, jakimi są członkowie koła oraz kandydaci, a także sympatycy koła, gospodarują swoim "wolnym" czasem. Ponadto podniesiono zastrzeżenia co do umocowania wnioskodawcy do złożenia pytania w trybie Prawa prasowego i jego pełnomocnictwa do występowania w imieniu redaktora naczelnego. Do organu dotarła bowiem informacja, że nie jest on już dziennikarzem dziennika ""[...]" ", w związku z czym Koło wystąpiło o wyjaśnienie tej kwestii i o przesłanie odpisu upoważnienia potwierdzającego umocowanie prawne wnioskodawcy do żądania odpowiedzi w imieniu redaktora naczelnego lub o ewentualną odpowiedź negatywną. Następnie P.G. – redaktor naczelny dziennika ""[...]" wywiódł skargę na bezczynność w udzieleniu informacji prasowej na wniosek z dnia 15 czerwca 2014 r., wnosząc o nakazanie Kołu Łowieckiemu "[...]" udzielenia w ciągu 7 dni informacji zgodnie z wnioskiem oraz uznanie na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także o wymierzenie organowi grzywny. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przytoczyła przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, w oparciu o które powinien być rozpatrzony jej wniosek. Stwierdziła, że zgodnie z art. 14 ust. 2 wspomnianej ustawy, skutkiem nie ustosunkowania się wnioskodawcy do pisma z dnia 14 lipca 2014 r., winno być wydanie decyzji administracyjnej o umorzeniu postępowania. W rozpatrywanej sprawie organ nie pouczył strony, że ma ona prawo złożenia wniosku o udostępnienie informacji w sposób wskazany przez stronę, pod rygorem umorzenia postępowania, tym samym nie można tej czynności uznać za skuteczną w rozumieniu art. 14 ust. 2 ustawy. Skarżący dodał, że nie jest to jego pierwsza skarga w związku z zapytaniem o udzielenie informacji publicznej przez ten organ. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o "oddalenie skargi w całości i umorzenie postępowania", wskazując, że odmowa udzielenia informacji publicznej, jak i bezczynność w jej udzieleniu na gruncie niniejszej sprawy nie miały miejsca. Podmiot zobowiązany postąpił bowiem zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zaznaczono ponadto, że skarga jest wprawdzie datowana na dzień 12 sierpnia 2014 r., lecz wpłynęła do WKŁ w dniu 20 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.). Ich właściwość w powyższym zakresie dotyczy niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09, wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99; OSP 2000, nr 6, poz. 87). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Wnioskiem z dnia 21 czerwca 2014 r. S.P. zwrócił się do Wojskowego Koła Łowieckiego "[...]" o udzielenie informacji poprzez przysłanie kopii planów działalności koła uchwalonych na lata gospodarcze 2012/2013 i 2013/2014; planów prac gospodarczych członków koła na poszczególnych dzierżawionych obwodach w gospodarczych 2012/2013 i 2013/2014, protokołów wykonanych prac gospodarczych na poszczególnych dzierżawionych obwodach za gospodarcze 2012/2013 i 2013/2014 oraz rocznych sprawozdań finansowych za lata 2012/2013 i 2013/2014. W piśmie tym wnioskodawca jako podstawę prawną żądania wskazał art. 11 ust. 1 wiążący się z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 z późn. zm.). Zgodnie z art. 3a Prawa prasowego w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) powoływanej także jako u.d.i.p. Przepis ten w zakresie dostępu prasy do informacji publicznej zrównuje prawa dziennikarza z prawami każdego podmiotu, który o taką informację może się ubiegać (zob. J. Sobczak, Prawo prasowe. Komentarz, Warszawa 2008, opublikowany w LEX). Innymi słowy osoba, która w celach dziennikarskich chce otrzymać informację publiczną ma takie same uprawnienia w tym zakresie jak osoba działającą na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a co za tym idzie stosuje się w przypadku takiej osoby zapisy ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Polski Związek Łowiecki jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to objętym regulacją powyższego unormowania. Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, ustawodawca w art. 34 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 372 z późn. zm.) przekazał temu podmiotowi szereg zadań z zakresu administracji publicznej, w tym m. in.: prowadzenie gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i w obwodach wydzierżawionych przez koła łowieckie, troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. Związek realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw środowiska. Wymienione zadania nałożone na związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny (por. R. Stec: "Uprawianie łowiectwa i prowadzenie gospodarki łowieckiej. Uwarunkowania administracyjnoprawne, cywilnoprawne i organizacyjne.", Lex 2012). Wymaga podkreślenia, że powyższe zadania mogą być realizowane również przez organy okręgowe Związku, w tym jego zarządy okręgowe (art. 32a ust. 4 ustawy Prawo łowieckie). Publicznoprawny charakter działalności zarządów okręgowych Polskiego Związku Łowieckiego przesądza również o tym, że żądane w niniejszej sprawie informacje stanowią informację publiczną, czego nie kwestionuje WKŁ "[...]" ". W myśl bowiem art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. W szczególności informacją taką, podlegającą udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p., jest informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o przedmiocie ich działalności i kompetencjach oraz o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i f u.d.i.p.). Skoro w świetle powyższych ustaleń nie budzi wątpliwości, że będący przedmiotem niniejszej sprawy wniosek z dnia 21 czerwca 2014 r. dotyczył informacji o charakterze publicznym i został skierowany do podmiotu wykonującego zadania publiczne, należy stwierdzić, że pomimo, iż żądanie to pochodziło od prasy w rozumieniu art. 7 ust 2 pkt 1 Prawa prasowego, stosownie do art. 3a tej ustawy podlegało ono rozpatrzeniu przez WKŁ w trybie przewidzianym w u.d.i.p. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje zaś bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 oraz następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeśli jednak informacja publiczna, której domaga się zainteresowany podmiot, została upubliczniona w formach zgodnych z ustawą, organ, do którego skierowano odpowiedni wniosek, winien jedynie odesłać wnioskodawcę do publikatora. Jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Gdyby podmiot zobowiązany nie mógł uczynić zadość wnioskowi w zakresie wskazanej przez zainteresowanego formy jego realizacji, w tej kwestii winien odwołać się do art. 14 ust. 2 u.d.i.p., w świetle którego jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim wypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Odnosząc stan faktyczny sprawy do dyspozycji art. 14 ust. 2 u.d.i.p., trzeba stwierdzić, że zobowiązany podmiot uczynił zadość procedurze przewidzianej w przywołanej regulacji prawnej. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 23 lipca 2014 r. poinformowano redaktora dziennika ""[...]"", na pełnomocnictwo którego powołał się wnioskodawca, że Wojskowe Koło Łowieckie "[...]" nie ma możliwości skopiowania wskazanych we wniosku dokumentów. W związku z tym zaproponowano stronie skopiowanie interesujących ją dokumentów w siedzibie Koła Łowieckiego lub udzielenie odpowiedzi na konkretne pytania. Pismo to pozostało jednak bez odpowiedzi. W konsekwencji tego, na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p., WKŁ "[...]" w dniu 19 sierpnia 2014 r. wydało decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej określonej we wniosku z dnia 15 lipca 2014 r. Zarzut skargi odnoszący się do braku pouczenia w piśmie z dnia 23 lipca 2014 r. o skutkach nie ustosunkowania się do sposobu udostępnienia informacji zaproponowanego przez podmiot zobowiązany, nie może wywoływać negatywnych konsekwencji wobec tego podmiotu. Przedmiotem skargi jest bowiem bezczynność organu w udzieleniu informacji publicznej, a nie decyzja z dnia 19 sierpnia 2014 r. Dodać na marginesie należy, że ewidentnie ze skarg wnoszonych do tut. Sądu osobiście przez redaktora naczelnego dziennika wynika, że strona skarżąca była świadoma procedury wynikającej z art. 14 ust. 2 u.d.i.p., a co za tym idzie wiedziała, że nie odniesienie się do propozycji Koła Łowieckiego w terminie 14 dni od otrzymania rzeczonego pisma, spowoduje wydanie decyzji umarzającej postępowanie w sprawie, co też nastąpiło decyzją z dnia 19 sierpnia 2014 r. Reasumując, organ rozpoznał przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej prawidłowo zgodnie z procedurą przewidzianą w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w sentencji.