II SAB/Ol 12/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2004 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na bezczynność Starosty Powiatowego w przedmiocie skierowania dziecka do placówki opiekuńczo wychowawczej postanawia odrzucić skargę. W. P. wniósł skargę na bezczynność Starosty Powiatowego twierdząc, że po uchyleniu przez SKO jego decyzji z 13 sierpnia 2003 r. w przedmiocie umieszczenia córki w placówce opiekuńczo wychowawczej, nie podjął dalszych czynności w sprawie. Zgodnie z art. 37 § l kpa na nie załatwienie sprawy we właściwym terminie stronie służy do organu administracji publicznej wyższego stopnia zażalenie. Takiego zażalenia skarżący nie wniósł. Art. 52 § l i 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) stanowi, że skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenia sprawy przewidziany w ustawie. W tych okolicznościach należy uznać, że skarżący nie spełnił wymagań cyt. art. 52 § l i 2 , dlatego Sąd na podstawie art. 58 § l pkt 6 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niedopuszczalną odrzucił.