II SAB/Ol 129/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w dniu 20 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.A. na bezczynność Rady Powiatu L. w rozpoznaniu skargi na działalność Starosty L. w sprawie wypowiedzenia umowy najmu lokalu użytkowego postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu 5 września 2023 r. M.A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Rady Powiatu L. w rozpoznaniu w ustawowym terminie skargi na działalność Starosty L. w sprawie wypowiedzenia umowy najmu lokalu użytkowego. W uzasadnieniu wskazała, że skarga na działalność Starosty L. została wniesiona w dniu 2 sierpnia 2023 r. w trybie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 – k.p.a.). Rzeczone postępowanie skargowe jest uregulowane w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Do dnia wniesienia skargi sprawa nie została rozpoznana przez organ. Skarżąca nie została również powiadomiona o przyczynach zwłoki i terminie załatwienia skargi. W odpowiedzi na skargę organ poinformował, że skarga M.A. jest bezprzedmiotowa, albowiem sprawa będąca przedmiotem skargi została załatwiona w dniu 14 września 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Wyjaśnić należy, że przedmiot skargi do sądu administracyjnego jest ściśle określony przepisami prawa. Sąd administracyjny kontroluje: legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - p.p.s.a.), takich jak decyzje administracyjne, określone postanowienia, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, akty prawa miejscowego i inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru. Sąd administracyjny jest również właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek wydać decyzję, postanowienie lub inny indywidualny akt, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym dla załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.). Właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje natomiast spraw zainicjowanych skargami na działalność organów, a więc takich, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg zawierających zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości, czyli skarg tzw. powszechnych (obywatelskich) wymienionych w art. 227 k.p.a., wnoszonych na podstawie przepisów Działu VIII k.p.a. "Skargi i wnioski" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 395/06, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2010 r. sygn. akt I OW 30/10, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA). Także ewentualna bezczynność organów w postępowaniu prowadzonym przy zastosowaniu przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlega kontroli sądu administracyjnego (tak m.in. w postanowieniu NSA z 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09, CBOSA). Skarga powszechna jest bowiem odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, który nie daje jednak podstaw do żądania wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 p.p.s.a. (por. postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 30/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 września 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 599/11, CBOSA). W związku z powyższym skarga wniesiona w niniejszej sprawie jako niedopuszczalna podlega na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. odrzuceniu, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.