II SAB/Ol 130/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na bezczynność Rektora Uniwersytetu "[...]" w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego W dniu 3 września 2012r. (data wniesienia skargi) P. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność Rektora Uniwersytetu "[...]" w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności postanowienia Rektora Uniwersytetu "[...]" z dnia 14 lipca 2009r. stwierdzającego nieważność własnego postanowienia z dnia 15 czerwca 2009r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, wnosząc o zobowiązanie Rektora do wydania aktu. W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o jej oddalenie. Następnie pismem procesowym z dnia 5 listopada 2012 r. organ poinformował skarżącego, że Kolegium Rektorskie uznało wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia. W dniu 20 grudnia 2012r. skarżący - powołując się na stanowisko organu wyrażone w piśmie z dnia 5 listopada 2012r. oraz poczynione na bazie tego pisma ustalenia z organem co do sposobu załatwienia sprawy - cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie zaś z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Czynność ta wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola skarżącego, jako dysponenta skargi jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Ponieważ cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, oświadczenie strony złożone w tym przedmiocie należy uznać za dopuszczalne. Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie w sprawie należało umorzyć. W związku z powyższym na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu skarżącemu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.