II SAB/Ol 14/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w rozpoznaniu odwołania dotyczącego przyznania nagrody uznaniowej w "[...]". postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia A. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w rozpoznaniu odwołania od decyzji z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania nagrody uznaniowej udzielanej w "[...]". W uzasadnieniu wskazał, że pismem z dnia "[...]", nadanym w urzędzie pocztowym w dniu "[...]", wniósł odwołanie od decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w "[...]" z dnia "[...]", Nr "[...]". Następnie pismem z dnia "[...]" wystąpił do Dyrektora Okręgowego SW podnosząc, że pozostaje w zwłoce w rozpoznaniu odwołania i wydaniu decyzji administracyjnej lub innego aktu. Wobec braku odpowiedzi organu na powyższe pismo, wystąpił (w dniu "[...]") do organu wyższego stopnia ze skargą na Dyrektora Okręgowego SW. Podał, że do dnia złożenia skargi organy obu instancji pozostają w zwłoce, bowiem nie wydały żądanej decyzji administracyjnej, ani żadnego innego aktu administracyjnego o odmowie jej wydania. Przyjąć zatem należy, że organ pozostaje w bezczynności w dokonywaniu czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnienia wynikającego z art. 127 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.). Wobec powyższego wniósł o zobowiązanie Dyrektora Okręgowego SW do wydania decyzji administracyjnej bądź aktu o odmowie jej wydania, na skutek złożonego odwołania od decyzji Dyrektora A.Ś. w "[...]" z dnia "[...]". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie. Podniósł, iż w wyniku wniesionego przez skarżącego odwołania od decyzji z dnia "[...]", w dniu "[...]" wydał decyzję, Nr "[...]", utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora A.Ś. Decyzja ta została przesłana na wskazany przez skarżącego adres listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. W wyniku nie podjęcia przez skarżącego przesłanej korespondencji w terminie, placówka pocztowa dokonała zwrotu korespondencji do nadawcy z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". W tym stanie rzeczy skarga jest bezzasadna z uwagi na to, że zgodnie z art. 44 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. oraz po upływie zawartego w zawiadomieniu terminu do odbioru korespondencji w urzędzie pocztowo-telekomunikacyjnym, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Dodał, że w odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia "[...]", pismem z dnia "[...]". poinformował go, że wydał decyzję w sprawie. Jednocześnie, w załączeniu do powyższego pisma, ponownie przesłał skarżącemu uwierzytelnioną kserokopię własnej decyzji z dnia "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.), mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), a także w tych sprawach, w których są wydawane pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność kontrola Sądu sprowadza się do stwierdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy w ten sposób, że w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub pomimo prowadzenia postępowania w sprawie, nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Przy czym w literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). Oznacza to, że zarzut bezczynności powinien pojawić się wtedy, gdy organ - będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że skarga na zwłokę w załatwieniu sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 p.p.s.a.) wniesiona przez stronę po wydaniu i doręczeniu decyzji jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu Z akt sprawy wynika, że w następstwie odwołania skarżącego od decyzji z dnia "[...]", Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wydał decyzję z dnia "[...]", Nr "[...]", którą utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. Powyższa decyzja, z uwagi na jej niepodjęcie przez skarżącego w terminie, została przez organ uznana za skutecznie doręczoną w trybie przewidzianym w art. 44 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a., poczta przechowuje pismo przez okres 14 dniu w swojej placówce pocztowej (§ 1 pkt 1), a zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2 pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1,a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4 ). Z materiału aktowego sprawy wynika, że poczta zachowała tryb doręczenia, o którym mowa w art. 44 k.p.a.: dwukrotnie awizowała przesyłkę zawierającą przedmiotową decyzję tj. w dniu "[...]" i "[...]" przechowując przesyłkę w placówce pocztowej (zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.) przez okres 14 dni, liczony od dnia pierwszego awizowania, a następnie po upływie tego terminu, w dniu "[...]" zwróciła pismo organowi. W sprawie niniejszej bezsporne jest, że skarga na bezczynność organu została wniesiona w dniu "[...]", a więc po wydaniu i doręczeniu decyzji przez organ. Zauważyć również należy, że przy piśmie organu z dnia z dnia "[...]" informującym o podjęciu rozstrzygnięcia w sprawie, skarżący otrzymał kserokopię decyzji z dnia "[...]", Nr "[...]", co potwierdził - w dniu "[...]" na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma - własnoręcznym podpisem. Z powyższego wynika zatem, że Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej, wbrew zarzutom skarżącego, nie pozostawał w bezczynności. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie (por. postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 1987 r., sygn. akt. IV SAB 14/86 - ONSA 1987/1/7, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 9 grudnia 2004 r., sygn. II SAB/Gd 46/03, Lex nr 203323), przyjmuje się, że skargę na bezczynność można wnieść do czasu załatwienia przez właściwy organ sprawy. Skarga na bezczynność wniesiona przez stronę po wydaniu i doręczeniu jej decyzji jest niedopuszczalna. Z przedstawionych względów Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji postanowienia i skargę odrzucił.