II SAB/Ol 140/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014r. sprawy ze skargi D. L. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w udostępnieniu informacji publicznej postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem uiszczonego wpisu od skargi. W dniu 4 września 2014 r. pełnomocnik D. L. - radca prawny P. B. - złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]" (dalej: PINB) w przedmiocie załatwienia sprawy na skutek wniosku skarżącego z dnia 5 sierpnia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej wnosząc o: 1) zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia mu odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania podług norm przepisanych; 3) niewymierzanie organowi grzywny. W uzasadnieniu stwierdzono, że wnioskiem z dnia 5 sierpnia 2014 r. skarżący wystąpił do organu o udostępnienie informacji publicznej w postaci jednej - dowolnie wybranej - decyzji administracyjnej wydanej w "[...]". Do dnia wniesienia skargi strona nie otrzymała informacji, co oznacza stan naruszenia prawa. Wskazano, że organ w sposób niezrozumiały wezwał 18 sierpnia 2014 r. skarżącego do "sprecyzowania jaka informacja publiczna ma być udostępniona", nie wyjaśniając co ma na myśli. Mimo to skarżący, aby uniknąć sporu, wskazał 21 sierpnia 2014 r., by była to treść pierwszej decyzji wydanej w "[...]" przez organ. PINB jednak nie udzielił informacji, a w tym samym dniu odpowiedział, że nie został sprecyzowany drugi punkt wezwania "jaki interes publiczny posiada przedmiotowy wniosek". Skarżący wezwanie w tym punkcie uznał za bezzasadne, gdyż sprzeczne z zasadą, że nie wolno żądać od niego, aby co do prostej informacji wykazywał się jakimś szczególnym interesem publicznym. W odpowiedzi na skargę PINB w "[...]" wniósł o oddalenie skargi wskazując m.in., że jest skłonny udzielić informacji, lecz wniosek przygotowany przez wnioskodawcę jest nieprecyzyjny. Zarzuty, że wezwania o "sprecyzowanie, jaka informacja publiczna ma być udostępniona" jest "niezrozumiałe" nie wydaje się "dziwną" procedurą stosowana przez organ, lecz zmierza do wyjaśnienia treści wniosku. W dniu 13 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącego złożył pismo procesowe, w którym cofnięto skargę w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie w sprawie należało umorzyć. Stosownie do art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm) dalej zwanej: ustawą p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli: 1. skarżący skutecznie cofnął skargę, 2. w razie śmierci strony, jeśli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania, 3. gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Jak wynika natomiast z treści art. 60 ustawy p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola skarżącego, jako dysponenta skargi jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Ponieważ cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, oświadczenie strony złożone w tym przedmiocie należy uznać za dopuszczalne. Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd postępowanie w sprawie umorzył na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. W zakresie zwrotu kosztów znajduje zaś zastosowanie przepis art. 232 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. przewidujący, że zwrot całości uiszczonego wpisu przysługuje skarżącemu od pisma odrzuconego lub cofniętego. Z uwagi na to, iż skarżący uiścił wpis w kwocie 100 zł, kwota ta z urzędu podlega zwrotowi. Z tych przyczyn na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.