II SAB/Ol 140/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w dniu 23 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie i przewlekłe prowadzenie postępowania w rozpoznaniu odwołania od decyzji w sprawie nakazania orynnowania budynku gospodarczego i odmowy nakazania usunięcia ziemi z granicy z działką postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją z 31 lipca 2023 r., nr SKO.64.10.2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie po rozpatrzeniu odwołania M.M. od decyzji z dnia 28 czerwca 2022 r. wydanej z upoważnienia Burmistrza O. przez Kierownika Referatu Ochrony Środowiska Gospodarki Komunalnej o nakazaniu orynnowania budynku gospodarczego na działce nr [...] obręb nr [...] miasta O. oraz odmowie nakazania właścicielom działki nr [...] obręb nr [...] miasta O. usunięcia ziemi z granicy z działką nr [...] obręb nr [...] miasta O., rozstrzygnęło: uchylić punkt pierwszy decyzji będącej przedmiotem odwołania i w tym zakresie odmówić nakazania właścicielom działki nr [...] obręb nr [...] miasta O. M.M. i T.M. wykonania orynnowania budynku gospodarczego zlokalizowanego na tej działce, na odcinku graniczącym bezpośrednio z działką nr [...] obręb nr [...] miasta O., w pozostałym zakresie utrzymać decyzję w mocy. Pismem z 28 sierpnia 2023 r. M.M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 31 lipca 2023 r. zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego oraz bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie. W piśmie procesowym z 14 października 2023 r. skarżąca wyjaśniła, że przedmiotem skargi jest zarówno decyzja z 31 lipca 2023 r. oraz bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie. W związku z powyższym skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania została wyłączona do odrębnego rozpoznania. Niniejsza sprawa dotyczy skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie i przewlekłe prowadzenie postępowania w rozpoznaniu odwołania od decyzji w sprawie nakazania orynnowania budynku gospodarczego i odmowy nakazania usunięcia ziemi z granicy z działką. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 - p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W tym miejscu należy zauważyć, że w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, stwierdzono, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Z kolei w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21, uznano, iż przyjęty w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, pogląd w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, gdy skarga została wniesiona w chwili ustania bezczynności organu, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy. Normatywna tożsamość reguł zaskarżania bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego uprawnia bowiem do uznania powołanej wyżej uchwały, jako adekwatnej także przy dokonywaniu oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. Istota skargi na przewlekłe prowadzenie sprawy przez organ administracji publicznej polega na niejako przymuszeniu organu do jej merytorycznego załatwienia w terminach wynikających z przepisów prawa, poprzez wydanie stosownego orzeczenia sądowego. W sytuacji zatem po wydaniu decyzji kończącej postępowanie w danej instancji, tego typu skarga nie może odnieść takiego skutku, który już się ziścił. Sąd orzekający jest związany stanowiskiem wyrażonym w wymienionych uchwałach NSA, zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że skoro skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ została wniesiona 28 sierpnia 2023 r., zatem po wydaniu przez organ decyzji z 31 lipca 2023 r., tj. po zakończeniu przez organ postępowania, to skarga ta podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalna. Z podanych przyczyn Sąd orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.