II SAB/Ol 144/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014r. sprawy ze skargi P. B. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w udostępnieniu informacji publicznej postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem uiszczonego wpisu od skargi. P.B., reprezentowany przez radcę prawnego P.B., zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G., polegającą na zaniechaniu udostępnienia treści jednej, dowolnie wybranej decyzji, wydanej w lipcu 2014 r. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania jego wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz niewymierzanie organowi grzywny. W odpowiedzi na skargę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że wniosek był nieprecyzyjny, gdyż skarżący domagał się treści "losowo" wybranej decyzji i nie wskazał precyzyjne, jakiej - szczególnie istotnej z punktu widzenia interesu publicznego - informacji publicznej żądał. Dodał, że wnioskodawca, po otrzymaniu informacji, zastrzegł sobie prawo do publicznej oceny legalności działania "inspektoratów nadzoru budowlanego". Powyższe mogło sugerować, że chodzi o dostęp do informacji dotyczącej np. obsady kadrowej organu, budżetu na wykonywanie zadań, sposobu dysponowania nim czy też planu kontroli, gdyż te kwestie mogą podlegać ocenie publicznej. Ocenie takiej nie będą natomiast podlegały decyzje administracyjne wydawane w indywidualnych sprawach, gdyż byłoby to niedopuszczalne i nieuprawnione, bez oceny całokształtu postępowania poprzedzającego wydania decyzji. Z uwagi na powyższe, organ wezwał wnioskodawcę do sprecyzowania, jaka informacja publiczna ma być udostępniona oraz do wskazania, jaki szczególny interes publiczny uzasadnia przedmiotowy wniosek. W odpowiedzi, skarżący wyjaśnił, że żąda dostępu do jednej, losowo wybranej decyzji, np. pierwszej wydanej w lipcu 2014 r. W ocenie organu, skarżący nie sprecyzował wniosku w sposób pozwalający na ocenę, czy rzeczywiście dotyczył on informacji publicznej, wobec czego po upływie wyznaczonego terminu do sprecyzowania wniosku, poinformował skarżącego o braku możliwości rozpoznania wniosku. Wyjaśnił, że w działaniach organu nadzoru nie występuje element losowości, gdyż muszą mieć one oparcie w przepisach prawa. Podniósł też, że udzielenie informacji publicznej następuje w różnych trybach, stąd konieczne było doprecyzowanie wniosku. Zaznaczył ponadto, że dostęp do dokumentów urzędowych dotyczy dokumentów, których treści wiążą się ze sferą życia publicznego. Decyzje administracyjne, w ocenie PINB, nie należą do takich dokumentów z uwagi na zawarte w nich dane wrażliwe. Pismem procesowym z dnia 13 listopada 2014 r., skarżący cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W myśl postanowień art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie skarżący cofnął wniesioną skargę pismem z dnia 13 listopada 2014 r. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola skarżącego, jako dysponenta skargi, jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem zasady, że może on rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Ponieważ cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, oświadczenie strony złożone w tym przedmiocie należy uznać za dopuszczalne. Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd postępowanie w sprawie umorzył na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a, który to przepis stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Jednocześnie, stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł w pkt. 2 o zwrocie uiszczonego przez skarżącego wpisu.