II SAB/Ol 152/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014r. sprawy ze skargi P. B. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w udostępnieniu informacji publicznej postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem uiszczonego wpisu od skargi. W dniu 4 września 2014 r. (data nadania przesyłki do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]") pełnomocnik P. B. - radca prawny P. B. - złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]" (dalej: PINB) w przedmiocie załatwienia sprawy na skutek wniosku skarżącego z dnia 11 sierpnia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej wnosząc o: 1) zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia mu odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania podług norm przepisanych; 3) niewymierzanie organowi grzywny. W uzasadnieniu stwierdzono, że wnioskiem z dnia 11 sierpnia 2014 r. skarżący wystąpił do organu o udostępnienie informacji publicznej w postaci jednej - dowolnie wybranej - decyzji administracyjnej wydanej w "[...]". Do dnia wniesienia skargi strona nie otrzymała informacji, co oznacza stan naruszenia prawa. Wskazano, że organ w sposób niezrozumiały wezwał 19 sierpnia 2014 r. skarżącego do uzupełnienia braków formalnych, które strona uzupełniła w dniu 28 sierpnia 2014 r. PINB jednak nie udzielił informacji, zaś pismem z dnia 3 września 2014 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienia pkt 2 wezwania, do którego skarżący nie był zobowiązany. Nadto organ powołał się na treść art. 5 pkt 2 ustawy jako przyczynę nieudostępnienia decyzji, gdyż w decyzji okazało się, że są "osoby fizyczne". Do skargi załączono kserokopię, potwierdzoną za zgodność z oryginałem, pełnomocnictwa ogólnego do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi we wszelkich sprawach. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w "[...]" wniósł o oddalenie skargi wskazując, że wobec braku precyzji złożonego wniosku, w tym wątpliwości czy wniosek dotyczy informacji publicznej organ wezwał stronę do sprecyzowania wniosku. Strona udzieliła jedynie odpowiedzi, że może być udostępniona pierwsza decyzja wydana w "[...]" przez organ. Wobec braku konkretyzacji wniosku organ nie miał możliwości oceny, o którą konkretnie decyzję chodzi, zwłaszcza, że organ dziennie wydaje po kilka decyzji w różnych sprawach, które mogą podlegać udostępnieniu, jeżeli odnoszą się do sfery życia publicznego. W dniu 13 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącego złożył pismo procesowe, w którym cofnięto skargę w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie w sprawie należało umorzyć. Stosownie do art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm) dalej zwanej: ustawą p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli: 1. skarżący skutecznie cofnął skargę, 2. w razie śmierci strony, jeśli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania, 3. gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Jak wynika natomiast z treści art. 60 ustawy p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola skarżącego, jako dysponenta skargi jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Ponieważ cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, oświadczenie strony złożone w tym przedmiocie należy uznać za dopuszczalne. Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd postępowanie w sprawie umorzył na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. W zakresie zwrotu kosztów znajduje zaś zastosowanie przepis art. 232 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. przewidujący, że zwrot całości uiszczonego wpisu przysługuje skarżącemu od pisma odrzuconego lub cofniętego. Z uwagi na to, iż skarżący uiścił wpis w kwocie 100 zł, kwota ta z urzędu podlega zwrotowi. Z tych przyczyn na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.