II SAB/Ol 16/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2010 r. sprawy ze skargi I. Z. na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia 10 lipca 2009r. na działalność Rady Miejskiej postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia "[...]" I. Z. wniósł do Wojewody skargę na Radę Miejską zarzucając jej naruszenie praworządności i jego interesów. Jednocześnie podniósł, że w dniu "[...]" złożył do Rady Miejskiej skargę na nienależyte wykonywanie zadań przez Burmistrza Miasta. Wskazał przy tym, że Rada Miejska rozpatrując skargę na działalność Burmistrza uchwałą nr "[...]" z dnia "[...]" uznała ją za bezzasadną. Skarżący wniósł do Wojewody o uznanie wspomnianej uchwały (w ramach rozstrzygnięcia nadzorczego) jako nieważnej, a także zwrócił się o doprowadzenie do podjęcia uchwały spełniającej wymogi prawne. Następnie pismem z dnia "[...]" działający z upoważnienia Wojewody Dyrektor Wydziału Prawnego i Nadzoru w Urzędzie Wojewódzkim poinformował skarżącego, że w świetle obowiązujących przepisów, skargi załatwiane są w drodze czynności materialno-technicznej w postaci zawiadomienia o sposobie jej załatwienia i taki charakter ma kwestionowana uchwała. Dlatego też w ocenie Wojewody niemożliwym było zastosowanie przez niego środka nadzoru w postaci stwierdzenia nieważności tej uchwały. W piśmie zaś z "[...]" skierowanym do Wojewody Przewodniczący Rady Miejskiej poinformował, że skarga I. Z. z dnia "[...]" była rozpatrywana przez Radę Miejską w dniu "[...]" i uznano ją za bezzasadną. Wskazano również, że w dniu "[...]" autor skargi zwrócił się do Rady Miejskiej o ponowne rozpatrzenie jego skarg rozpatrywanych przez Radę Miejską w dniu "[...]" Wniosek ten rozpatrzyła Rada Miejska w dniu "[...]" ponownie uznając skargi za bezzasadne. W piśmie zaś z dnia "[...]" działający z upoważnienia Wojewody Dyrektor Wydziału Prawnego i Nadzoru w Urzędzie Wojewódzkim wskazał Radzie Miejskiej m.in., że skarga z dnia "[...]" winna być rozpatrzona przez Radę Miejską niezwłocznie. Organ zaś w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 36-38 kpa, powinien podając przyczyny zwłoki wskazać nowy termin załatwienia sprawy. Natomiast pismem, które wpłynęło do Wojewody w dniu "[...]’ opatrzonym tytułem wezwanie do przerwania bezczynności i usunięcia naruszenia prawa, skarżący wezwał do rozpatrzenia jego skarg na Radę Miasta z dnia "[...]" oraz z "[...]"., stwierdzając, iż nie zgadza się, że "w świetle obowiązujących przepisów na takie postępowanie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia". Skarżący podniósł, że uchwała Rady Gminy jako organu właściwego do oceny kwestionowanego postępowania organu wykonawczego gminy (art. 229 pkt 3 kpa) jest podejmowana w sprawie z zakresu administracji publicznej. Tym samym według skarżącego Wojewoda również jest władny do oceny kwestionowanego postępowania. W odpowiedzi pismem z dnia "[...]" działający z upoważnienia Wojewody Dyrektor Wydziału Prawnego i Nadzoru Urzędu w Urzędzie Wojewódzkim poinformował, że Wojewoda podtrzymuje swoje stanowisko w przedmiocie niedopuszczalności stosowania przez organ nadzoru środka w postaci stwierdzenia nieważności uchwał stanowiących jednostek samorządu terytorialnego w przedmiocie rozpatrzenia skargi złożonej w trybie działu VIII kpa. Pismem, które wpłynęło do Wojewody w dniu "[...]" I. Z. wniósł skargę do tut. Sądu na bezczynność organu związaną z nierozpatrzeniem m.in. jego skargi na działalność Rady Miejskiej. Podkreślił, że uchwała Rady Gminy jako organu właściwego do oceny kwestionowanego postępowania organu wykonawczego gminy (art. 229 pkt 3 kpa ) jest podejmowana w sprawie z zakresu administracji publicznej. Tym samym zdaniem skarżącego Wojewoda również jest władnym do oceny kwestionowanego postępowania organu jakim jest rada gminy bądź rada miasta. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wskazano przy tym, że skoro obowiązujące regulacje wyłączają kompetencje nadzorcze Wojewody względem uchwał podejmowanych przez organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego w przedmiocie rozpatrzenia skarg, rozpatrywanych w rozumieniu rozdziału VIII kpa, to nie można uznać za dopuszczalną skargę na bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Bezspornym w sprawie jest, że skarżący w dniu "[...]" złożył do Rady Miejskiej skargę w trybie skargowo-wnioskowym (art. 221 i następne kpa) na nienależyte wykonywanie zadań przez Burmistrza . Rada Miejska rozpatrując skargę na działalność Burmistrza uchwałą nr "[...]" z dnia "[...]" uznała ją za bezzasadną. Natomiast pismem z dnia "[...]" I. Z. wniósł do Wojewody skargę na Radę Miejską zarzucając jej naruszenie praworządności i interesów skarżącego. Następnie pismem, które wpłynęło do Wojewody w dniu "[...]" opatrzonym tytułem wezwanie do przerwania bezczynności i usunięcia naruszenia prawa skarżący wezwał do rozpatrzenia jego skargi na Radę Miasta z dnia "[...]". Istotnym jest w tym miejscu wskazać, że postępowanie skargowo-wnioskowe przewidziane w ww. przepisach kpa stanowi instrument społecznej kontroli administracji, będąc zarazem realizacją przyznanego każdemu prawa składania petycji, wniosków i skarg do organów władzy publicznej oraz organizacji i instytucji społecznych (art. 63 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Postępowanie to ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności podejmowanych w postępowaniu skargowo-wnioskowym nie stosuje się przepisów działu II Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ w odróżnieniu od postępowania administracyjnego postępowanie skargowo-wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, ale czynnością materialno-techniczną, tzn. zawiadomieniem o załatwieniu sprawy (art. 238 § 1 kpa), które nie zostało zaliczone przez ustawodawcę do aktów i czynności podlegających kontroli sądów administracyjnych. Tryb skargowo-wnioskowy (art. 221 i następne ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071) jest jednocześnie jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie zaś z treścią przepisu art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sąd obejmuje orzekanie w sprawach skarg dotyczących katalogu spraw wymienionych w tym przepisie. Wśród spraw objętych kognicją sądu administracyjnego nie jest jednak wymieniona kategoria skargi powszechnej, uregulowanej w dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego (art. 221 - 256 k.p.a.), co jednoznacznie przesądza o tym, że w takiej sprawie wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Z tego powodu nie jest dopuszczalne również wniesienie w tego rodzaju sytuacji skargi na bezczynność organu. Dlatego też na gruncie przedmiotowej sprawy niedopuszczalne jest wniesienie skargi na bezczynność Wojewody. Warto w tym miejscu przywołać postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt III SAB 108/99 (LEX nr 48017), w którym to orzeczeniu Sąd stwierdził, że skargą do sądu nie jest objęte uproszczone postępowanie o charakterze administracyjnym dotyczące skarg i wniosków uregulowane w dziale VIII k.p.a. (art. 221 - 256). W takim postępowaniu nie rozstrzyga się bowiem konkretnej sprawy administracyjnej. Konsekwencją tego jest, że w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność. Wypada podkreślić, że obecny stan prawny jest - pod tym względem - kontynuacją poprzedniej regulacji, która obowiązywała pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) i stąd istnieje możliwość stosowania aktualnie orzecznictwa opartego na tle przepisów z poprzedniego stanu prawnego. Biorąc powyższe zatem pod uwagę Sąd - z mocy przepisu art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.