II SAB/Ol 162/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. W. na bezczynność Starosty i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie przeprowadzenia oględzin, odbioru wykonanych prac, przekazania nieruchomości i naliczenia odszkodowania postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu 22 września 2014r. F. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Starostę "[...]" postępowania w sprawie komisyjnego odbioru wykonanych prac porządkowych, komisyjnego przekazania działki dla właścicieli nieruchomości, komisyjnych oględzin obumarłych krzewów i zniszczonego przyłącza energetycznego oraz naliczenia odszkodowania. Jednocześnie wniósł o nakazanie organowi czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko Starosty "[...]" z powodu naruszenia interesu prawnego skarżącego poprzez zajęcie przez "[...]" działki nr "[...]", zniszczenie tej działki, wyrządzenie szkody, brak zapłaty za szkody oraz nieprzekazanie działki właścicielom. W uzasadnieniu podał, że "[...]" Starosta "[...]" wydał decyzję zezwalającą na dwudniowe zajęcie nieruchomości skarżącego. Zajęcie to – jak podał skarżący – miało miejsce w dniu "[...]", kiedy wycięto cześć drzew, a także w dniu "[...]", kiedy dokonano wycięcia pozostałej części drzew. Podniósł, że "[...]" była zobowiązana do usunięcia wyciętych drzew, nawiezienia ziemi i wyrównania terenu, a także do komisyjnego przekazania nieruchomości właścicielom, czego nie wykonała. W związku z tym obowiązek naliczenia odszkodowania oraz obowiązek przeprowadzenia komisyjnej kontroli oraz przekazania działki właścicielom spoczywa na staroście. Podał, że w dniu "[...]" wydana została decyzja ustalająca zaniżone odszkodowanie. Natomiast Starosta trzykrotnie odmówił przeprowadzenia kontroli oraz przeprowadzenia innych czynności żądanych przez skarżącego. Wskazał, że "[...]" nie wypłaciła żądanego odszkodowania i uchyla się od jego wypłaty. Ponadto skarżący podał, że wystąpił do Wojewody z zażaleniem na niezałatwienie sprawy, lecz organ uznał to zażalenie za nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę Starosta "[...]" wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że decyzją z dnia "[...]" Starosta "[...]" ustalił odszkodowanie za czasowe zajęcie nieruchomości oraz szkody powstałe w wyniku wycinki drzew przeprowadzonej przez "[...]" na działce nr "[...]" stanowiącej własność F. W. i T.U.W. Decyzja Starosty "[...]" została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia "[...]". Pismem z dnia "[...]" F. W. złożył wniosek, w którym domagał się m.in. komisyjnego odbioru wykonanych prac porządkowych na działce nr "[...]", komisyjnego przekazania działki właścicielom nieruchomości, komisyjnych oględzin miejsc obumarłych krzewów i zniszczonego przyłącza energetycznego oraz sporządzenia operatu szacunkowego. Pismem z dnia "[...]" organ poinformował wnioskodawcę, iż oględziny jego nieruchomości odbyły się w dniu "[...]" i na ich podstawie sporządzony został opis nieruchomości, a następnie operat szacunkowy. Przedmiotem wyceny były drzewa, krzewy, elementy ogrodzenia oraz bramy, roboty agrotechniczne, uporządkowanie ogrodu, trawników, klombów oraz wartość odszkodowania za czasowe zajęcie nieruchomości. Organ wskazał nadto, że wobec wydania ostatecznej decyzji odszkodowawczej brak jest przesłanek do przeprowadzania dodatkowych oględzin krzewów oraz przyłącza energetycznego. Następnie F. W. wniósł do Wojewody zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, a postanowieniem z dnia "[...]" Wojewoda uznał zażalenie za nieuzasadnione. Wskazano, że skoro pismo z dnia "[...]" zostało doręczone skarżącemu w dniu "[...]", to nie zachodzą w niniejszej sprawie okoliczności skutkujące uznaniem, iż organ pozostawał w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 p.p.s.a. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd rozpoznaje skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu, a więc gdy dotyczy ona decyzji administracyjnych (pkt 1), postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty (pkt 2), postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach (4a). Przepis ten enumeratywnie wymienia akty bądź czynności, których wydania może żądać strona wnosząc do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu. Tym samym skarga wniesiona na bezczynność organu wykraczająca poza zakres przedmiotowy określony w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. jest niedopuszczalna i podlegać musi odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przy czym powszechnie przyjmuje się, że bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy (R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2011, str. 536, a także wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3.07.2013r., sygn. akt II SAB/Gd 54/13, publ. LEX nr 1363047). W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie przeprowadzenia oględzin nieruchomości, odbioru wykonanych prac porządkowych oraz komisyjnego przekazania nieruchomości. Nie jest to zatem bezczynność w wydaniu decyzji czy też postanowienia. Nie jest to także bezczynność w wydaniu aktu lub w podjęciu czynności w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Przez takie akty lub czynności organu administracji publicznej należy bowiem rozumieć działania materialno-techniczne podjęte przez szeroko rozumiane organy administracji publicznej w sprawach o charakterze publicznoprawnym, w stosunku do indywidualnie oznaczonych podmiotów, dotyczące stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, dla załatwienia których nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego. Skoro akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, to konieczne jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, str. 24- 27 i powołane tam orzecznictwo). Musi więc istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku. Czynności, których przeprowadzenia domaga się skarżący są albo czynnościami podejmowanymi w toku postępowania administracyjnego (oględziny), albo też w ogóle nie są czynnościami, których obowiązek przeprowadzenia nakłada na organ przepis prawa (odbiór prac, przekazanie nieruchomości). Należy zatem wyjaśnić, ze w przypadku czynności podejmowanych w toku postępowania administracyjnego zaskarżeniu podlega rozstrzygnięcie zapadłe po przeprowadzeniu postępowania, a nie czynności podejmowane w jego trakcie. Natomiast w przypadku czynności, co do których brak jest przepisów nakładających obowiązek ich podjęcia przez organ, stronie w ogóle nie służy skarga na bezczynność. Z tych powodów skarga we wskazanym zakresie jest niedopuszczalna. Odnosząc się natomiast do kwestii odszkodowania, to bezczynność organu w wydaniu decyzji w tym przedmiocie była już rozpoznawana przez tut. Sąd, który prawomocnym wyrokiem z dnia 21 stycznia 2014r. (Sygn. akt II SAB/Ol 70/13) stwierdził że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, nie orzekł o wymierzeniu grzywny, a także umorzył postępowanie sądowe w pozostałym zakresie z uwagi na wydanie decyzji o ustaleniu odszkodowania. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 4 sąd odrzuca skargę, jeśli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona. Mając powyższe na uwadze na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 4 i 6 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.