II SAB/Ol 164/12

. POSTANOWIENIE Dnia 6 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Burmistrza w udzieleniu informacji publicznej postanawia I. umorzyć postępowanie sądowe: II. zasądzić od Burmistrza na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 26 września 2012r. J. M. złożył do Burmistrza A pismo z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie ilości osób zatrudnionych w administracji w obsłudze Zakładu Robót Publicznych w rozbiciu na poszczególne lata oraz ilości osób zatrudnionych w ramach robót publicznych i prac interwencyjnych. Następnie pismem z dnia 26 października 2012r. J. M. wywiódł skargę na bezczynność Burmistrza A w udostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej. Skarżący zwrócił się o zobowiązanie Burmistrza do udostępnienia odpowiedniej informacji publicznej i zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego nie załatwieniu sprawy w terminie. Autor skargi podniósł, że Burmistrz nie podjął stosownych kroków ku załatwieniu sprawy poprzez przekroczenie ustawowego terminu 14 dni na jej załatwienie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie bądź ewentualnie oddalenie. W ocenie Burmistrza skarga jako przedwczesna podlega odrzuceniu z uwagi na fakt, iż skarżący nie dopełnił wymogu wynikającego z art. 52 § 4 ppsa, a mianowicie nie wezwał organu, przed wniesieniem skargi, do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto organ zaznaczył, że pismem z dnia 8 października 2012r. udzielił wnioskodawcy wnioskowanej informacji publicznej. Z uwagi zaś na brak potwierdzenia otrzymania tego pisma, niezwłocznie po wpłynięciu skargi w dniu 29 października 2012r. przesłał skarżącemu ponownie odpowiedź na wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozważania dotyczące zasadności wniesionej skargi, należy poprzedzić rozstrzygnięciem kwestii formalnej, w związku z wnioskiem organu o odrzucenie skargi, zawartym w odpowiedzi na skargę. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 §2 cytowanej ustawy). Taka właśnie sytuacja występuje w omawianej sprawie. Przedmiotem skargi jest, bowiem prawo do informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Powyższa ustawa w sposób kompleksowy reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie jest wymagane wcześniejsze wezwanie danego organu do usunięcia naruszenia prawa lub wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie k.p.a. (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt II SAB/Wa 40/2006, LEX nr 265495). Stosownie do art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ppsa Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ppsa, zobowiązuje organ m.in. do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Tak więc nakazanie wydania decyzji administracyjnej możliwe jest, gdy organ nie rozstrzygnął toczącej się przed nim sprawy. Celem skargi na bezczynność jest bowiem ostatecznie wydanie żądanego aktu, którego organ nie wydał pomimo istnienia prawnego obowiązku w tym zakresie. Z przytoczonego przepisu wynika, że ewentualne zobowiązanie organu do powzięcia rozstrzygnięcia nie jest możliwe, gdy organ rozstrzygnięcie takie wydał, choćby nawet naruszył przy tym terminy określone w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "Kpa", przewidziane dla załatwiania spraw. Tak więc jeżeli do daty orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to – pomimo pozostawania w zwłoce – przestaje on tkwić w bezczynności. W takim wypadku postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na bezczynność organu winno ulec umorzeniu jako bezprzedmiotowe (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 5, str. 388, 424; uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, Lex Nr 463487). Jak wynika z akt sprawy, organ po wniesieniu skargi, do swojego pisma z dnia 29 października 2012r. załączył wnioskowaną przez skarżącego informację. Pismo wraz rzeczoną informacją J. M. odebrał w dniu 30 października 2012r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, którego kserokopia znajduje się w aktach administracyjnych sprawy. Ponadto na rozprawie przed sądem, która odbyła się w dniu 6 grudnia 2012r., skarżący przyznał, że odpowiedź na swój wniosek otrzymał po złożeniu skargi, tj. 29 października 2012r. Nie można było uznać, że informacja publiczna została skarżącemu udzielona w ustawowym terminie, listem bez zwrotnego potwierdzenia odbioru. Po pierwsze skarżący temu zaprzeczył, po drugie jakby organ uznał, iż doręczenie to było właściwe i skuteczne to nie doręczałby tejże informacji po raz drugi. W ocenie Sądu, skoro w dniu wniesienia skargi organ bez wątpienia pozostawał w bezczynności, a następnie w związku ze złożeniem skargi na bezczynność wydał wymagane rozstrzygnięcie, a więc na gruncie przedmiotowej sprawy udzielił wnioskowanej przez stronę informacji publicznej, to tym samym uwzględnił skargę na bezczynność w trybie art. 54 § 3 ppsa. Przepis ten stanowi, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Wobec powyższego postępowanie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało umorzyć jak w pkt I postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 stosownie do art. 201 § 1 powołanej ustawy.