II SAB/Ol 18/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 8 grudnia 2008r. o wykładnię decyzji w sprawie rozbiórki elementów obiektu budowlanego postanawia umorzyć postępowanie sądowe. WSA/pos.1- sentencja postanowienia Wnioskiem z dnia 8 grudnia 2008r. J.S. wystąpił do Wojewody o wyjaśnienie okoliczności wydania przez Dyrektora Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Wojewódzkiego decyzji z dnia 4 kwietnia 1996r. orzekającej o rozbiórce elementów skrajnego segmentu realizowanego w zabudowie szeregowej przy ul. Wileńskiej i nakazującej doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. W dniu 17 kwietnia 2009r. J.S. złożył, za pośrednictwem Wojewody, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność tego organu, który nie dokonał wykładni wskazanej decyzji pomimo upływu znacznego okresu czasu od grudnia 2008r. do kwietnia 2009r. Zarzucił, iż był to wystarczający okres aby podjąć stosowne działania odnośnie wyjaśnienia spornych zapisów znajdujących się w tej decyzji. Przekazując skargę do Sądu Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż wniosek skarżącego został przekazany postanowieniem z dnia 9 grudnia 2008r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ze wskazaniem, iż właściwym organem w tej sprawie jest organ nadzoru budowlanego. Na to postanowienie J.S. złożył zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który z kolei przekazał sprawę według właściwości do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Minister natomiast postanowieniem z dnia 3 marca 2009r. uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody z dnia 9 grudnia 2008r. przekazując sprawę do ponownego rozpoznania oraz wyjaśniając, że właściwym do rozpoznania wniosku skarżącego jest organ nadzoru budowlanego drugiej instancji. Akta sprawy zostały zwrócone Wojewodzie przy piśmie z dnia 21 kwietnia 2009r., które do Wydziału Infrastruktury, Geodezji i Rolnictwa Urzędu Wojewódzkiego wpłynęły w dniu 8 maja 2009r. Wobec zwrócenia akt sprawy przez Ministra Wojewoda postanowieniem z dnia 15 maja 2009r. nr "[...]" przekazał według właściwości pismo skarżącego z dnia 8 grudnia 2008r. (uzupełnione pismem z dnia 17 grudnia 2008r.) Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 19 maja 2009r. skarżący został wezwany w terminie 7 dni od otrzymania wezwania do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie dokumentu potwierdzającego złożenie zażalenia na bezczynność Wojewody oraz uiszczenie wpisu od skargi w wysokości 100 zł, pod rygorem jej odrzucenia. W wykonaniu zarządzenia Sądu pismem procesowym z dnia 25 maja 2009r. skarżący wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych w całości załączając formularz wniosku o przyznaniu prawa pomocy osobie fizycznej w tym zakresie. Postanowieniem z dnia 1 czerwca (sygn. akt II SAB/Ol 18/09) Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. Pismem z dnia 21 maja 2009r. J.S. w związku z wydaniem postanowienia przez Wojewodą z dnia 15 maja 2009r. przekazującego jego sprawę do organu właściwego, które to działanie podjęte zostało przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd, wniósł o umorzenie postępowania w trybie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazał, że fakt bezczynności organu jest oczywisty, jednakże wobec podjęcia działania po wniesieniu skargi ma miejsce bezprzedmiotowość postępowania. Załączył kserokopię postanowienia Wojewody z dnia 15 maja 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Skarżący skutecznie cofnął skargę. Sąd nie stwierdził zaś, aby zachodziły przesłanki do uznania, iż cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne. Wobec powyższego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.