II SAB/Ol 187/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 stycznia 2015r. sprawy ze skarg D. Ł. i R. Ł. na bezczynność Burmistrza O. w przedmiocie ustawienia znaku drogowego postanawia 1. odrzucić skargi 2. zwrócić skarżącym kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego Wsa/post.1 – sentencja postanowienia D. Ł. i R. Ł. wystąpili do tut. Sądu ze skargą na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza O. w ustawieniu znaku drogowego na drodze o nr geodezyjnym działki "[...]" obręb W. oraz na nielegalne zdjęcie znaku B-5. Skarżący podali, że chodzi o rozwiązanie uciążliwości zamieszkania spowodowanej łamaniem przepisów Kodeksu drogowego przez kierowców samochodów ciężarowych, a sprawa ciągnie się od 3 września 2010r. Podnieśli, że 3 lata temu Starosta P. ustawił znak B-5 co poprawiło warunki zamieszkania, ale w 2014r. przekazał on ten odcinek drogi ślepej pod zarząd Burmistrza, który znak usunął. Zwrócili się do Starosty, który nakazał burmistrzowi ponowne postawienie znaku, ale sprawa w dalszym ciągu nie jest załatwiona. Zarządzeniem z dnia 14 stycznia 2015r. skarżący został wezwany do wskazania, czy skarga dotyczy bezczynności Burmistrza w podjęciu aktu o zatwierdzeniu organizacji ruchu, czy tez stanowi skargę na taki akt, na podstawie którego przedmiotowy znak zdjęto. W odpowiedzi skarżący podał, ze Powiatowy Zarząd Dróg w P. nigdy nie zatwierdził organizacji ruchu obejmującego skrzyżowanie drogi wewnętrznej nr "[...]" z drogą powiatową "[...]". Wyjaśnił, że Burmistrz zdjął znak bezprawnie, a na skutek jego pism Starosta nakazał przywrócenie zdjętego znaku B-5. Wskazał, że po podjęciu działań przez skarżącego Burmistrz zaczął tworzyć plan organizacji ruchu i próbował go zatwierdzić w 2014r., lecz plan ten nie został zatwierdzony przez Starostę. Podał, że z jego ustaleń telefonicznych wynika, że starostwo dwukrotnie nakazało burmistrzowi ustawienie zdjętego znaku, lecz burmistrz nakazu tego nie wykonał. W związku z tym skarżący wyjaśnił, że nie zaskarża aktu organizacji ruchu, gdyż taki nie istnieje, a przedłożony przez burmistrza dokument nie został zatwierdzony przez starostę. W odpowiedzi na skargę Burmistrz O. wniósł o jej oddalenie, wskazując ze zarzuty skargi są bezpodstawne. Wyjaśnił, że przedmiotowa droga wewnętrzna poprzednio znajdował się w zasobach Powiatowego Zarządu Dróg w P. i w wyniku zamiany w 2013r. została przekazana i wpisana do majątku gminy O. Jest to droga dojazdowa do drogi powiatowej W.- B. P. do drogi o nr geodezyjnym "[...]", znajdującej się pomiędzy dwoma siedliskami, z których jedno należy do pensjonatu skarżących, a z drugiej strony znajduje się sklep i zajazd. Podano, że w 2014r. gmina O. wykonała projekt organizacji ruchu zatwierdzony przez Starostę P. i uzgodniony z Komendą Powiatową Policji w P. oraz z Powiatowym Zarządem Dróg w P. i oznakowanie zostało wprowadzone zgodnie tym projektem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, w tym zgodnie z przepisem art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Brak podpisu skargi stanowi niezachowanie warunku formalnego w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez D. Ł. i R. Ł., jednakże podpisana tylko przez R. Ł. W związku z tym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 18 grudnia 2014r. D. Ł. została wezwana do podpisania skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone w dniu 22 grudnia 2014r. Zatem termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął w dniu 29 grudnia 2014r. W zakreślonym terminie skarżąca nie nadesłała do Sądu podpisanej skargi. Zgodnie zaś art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z tych powodów skarga D. Ł. podlega odrzuceniu. Natomiast odnosząc się do skargi R. Ł. wskazać należy, że merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w przypadkach określonych w punktach 1-4a powołanego przepisu. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania i rozstrzygania w sprawie skarg na bezczynność organu wykonującego administrację publiczną w takich granicach, w jakich służy skarga na określone w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy akty i czynności. Zgodnie z tymi unormowaniami sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (pkt 3), akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w sprawach indywidualnych (pkt. 4a). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność organu w postawieniu znaku drogowego. Należy zatem wskazać, że na procedurę umiejscowienia znaku drogowego składają się dwa elementy, a mianowicie: zatwierdzenie przez organ zarządzający ruchem organizacji ruchu i czynność faktyczna, polegająca na samym ustawieniu znaku zgodnie z zatwierdzoną organizacją ruchu. Przy czym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że niedopuszczalna jest skarga na czynność faktyczną, jaką jest samo ustawienie znaku drogowego w danym miejscu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2013r., sygn. akt I OSK 1939/11 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2012, sygn. akt I OSK 735/10; z dnia 11 października 2011r., sygn. akt I OSK 1767/11; z dnia 9 grudnia 2011r., sygn. akt I OSK 614/11, dostępne w Internecie). Skoro zaś niedopuszczalna jest skarga na tego rodzaju czynność, to tym bardziej nie jest dopuszczalna skarga na bezczynność organu w tym przedmiocie. Natomiast orzecznictwo sądowoadministracyjne dopuszcza skargę na zatwierdzenie projektu zmiany organizacji ruchu. Zważyć jednak należy, że zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014r. (sygn. akt I OPS 14/13, dostępne w Internecie) zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Zatem jest to akt organu jednostki samorządu terytorialnego, inny niż akt prawa miejscowego, podejmowany w sprawach z zakresu administracji publicznej. Jak zaś wskazano wyżej, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej służy tylko w odniesieniu do decyzji, postanowień, aktów i czynność, określonych w punktach 1-4a tego przepisu. W związku z tym w odniesieniu do aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a nie służy skarga na bezczynność. Dodatkowo należy wskazać, że z załączonej do skargi korespondencji wynika, że kwestia ustawienia znaku drogowego jest de facto przedmiotem sporu pomiędzy Starostą P. a Burmistrzem O. W związku z tym rozstrzygnięcie w tym zakresie w ogóle wykracza poza przedmiot niniejszego postępowania, co także stanowi o niedopuszczalności skargi. Wobec tego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. należało także odrzucić skargę R. Ł. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego .