II SAB/Ol 2/09

Dnia 26 marca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2009 roku sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w wydaniu zaświadczenia o zdaniu osobnej kwatery stałej postanawia - umorzyć postępowanie sądowe. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W skardze z dnia 3 grudnia 2008 r. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O., zatytułowanej "pozew o wydanie zaświadczenia", Z.K. podniósł, iż od 2000 r. kierował wielokrotnie do Wojskowej Agencji Mieszkaniowej pisma z prośbą o wydanie zaświadczenia o zdaniu osobnej kwatery stałej "[...]". Wskazał, iż przedmiotowy lokal mieszkalny przekazał przedstawicielowi Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w dniu 20 stycznia 2000 r., który następnie w jego obecności przekazał go jego byłej żonie. Podniósł, iż w dniu 28 stycznia 2000 r. wymeldował się z tego lokalu i już tam nie mieszka, a mimo tego wciąż jest nękany pismami wzywającymi go do zwolnienia lokalu. Do skargi skarżący załączył kopie: protokołu zwolnienia osobnej kwatery stałej, (który jak podniósł został sfałszowany przez Wojskową Agencję Mieszkaniową już po jego podpisaniu), wezwania do zwolnienia lokalu mieszkalnego i odpowiedzi organu z dnia 25 listopada 2008 r. na wniosek skarżącego z dnia 24 czerwca 2008 r. o wydanie przedmiotowego zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, iż pismem z dnia 24 czerwca 2008 r. skarżący wystąpił do Wojskowej Agencji Mieszkaniowej o wydanie zaświadczenia o całkowitym rozliczeniu się z osobnej kwatery stałej "[...]". Pismami z dnia 18 lipca 2008 r. i z dnia 25 listopada 2008 r. poinformowany został o braku możliwości wydania zaświadczenia o żądanej przez niego treści, bowiem w przedmiotowym lokalu mieszkalnym pozostaje nadal jego była żona wraz z dziećmi, co powoduje, że nie można uznać, iż skarżący przekazał kwaterę do zasobów Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Organ zauważył jednocześnie, iż po otrzymaniu skargi, czyniąc zadość wymogom art. 219 K.p.a., wydał również postanowienie z dnia 9 stycznia 2009 r., odmawiające wydania skarżącemu zaświadczenia o rozliczeniu się z przedmiotowej kwatery. Powyższe oznacza więc, iż stan bezczynności ustał. Zarówno skarga, jak i odpowiedź na skargę zostały mylnie zaadresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który jednak przekazał odpowiedź organu zgodnie z właściwością Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1-4a powołanego przepisu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ, będący właściwym miejscowo i rzeczowo do załatwienia sprawy, nie podjął żadnych czynności w sprawie lub też nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia bądź innego, niż poprzednio wymienione, aktu administracyjnego lub nie podjął stosownej czynności, do której był prawnie zobowiązany. Wskazać należy, że celem skargi na bezczynność jest zobligowanie organu administracji publicznej do podjęcia działań, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 149 powołanej ustawy, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje bowiem ten organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Powyższy przepis nie ma zastosowania gdy organ wydał decyzję lub akt objęty skargą. Wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (por. wyr. NSA z 16 marca 2000 r., I SAB 201/99 -niepubl.). Wynika z tego, że jeżeli do daty orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce - przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3. "Nie ma w takiej sytuacji podstaw do oddalenia skargi, ponieważ powodem oddalenia skargi jest jej bezzasadność. Oznacza to, że sąd powinien skargę na bezczynność organu oddalić, jeżeli stwierdzi, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uznawszy zaś, że organ był bezczynny w tej dacie, ale przestał nim być, wydając stosowny akt lub podejmując właściwą czynność w trybie autokontroli, sąd powinien uznać, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności), a co za tym idzie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. W takim przypadku bowiem już samo wniesienie skargi na milczenie organu wywołuje pożądany skutek w postaci likwidacji jego bezczynności" (uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008r., I OSP 6/08 niepubl., Lex 463487). W rozpoznawanej sprawie, przedmiotem skargi jest bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. w przedmiocie wydania żądanego przez skarżącego w piśmie z dnia 24 czerwca 2008 r. zaświadczenia o zdaniu osobnej kwatery stałej "[...]". Zauważyć należy, iż w świetle przepisów art. 217 § 1 K.p.a. i 219 K.p.a., postępowanie wszczęte na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie powinno zakończyć się odpowiednio wydaniem zaświadczenia lub wydaniem postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o żądanej treści, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, po wpłynięciu skargi do organu, postanowieniem z dnia 9 stycznia 2009 r., "[...]", Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. odmówił wydania skarżącemu zaświadczenia o rozliczeniu się z osobnej kwatery stałej "[...]". Przedmiotowe postanowienie weszło do obrotu prawnego wraz z doręczeniem go skarżącemu (doręczenie zastępcze) w dniu 13 stycznia 2009 r. Powyższe oznacza, jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, iż stan bezczynności, w którym dotychczas się znajdował, ustał. Organ rozpoznał bowiem wniosek skarżącego, a fakt, że w efekcie jego rozpoznania nie wydał żądanego przez skarżącego zaświadczenia lecz postanowienie o odmowie jego wydania nie ma znaczenia w sprawie o bezczynność. Skarżącemu niezadowolonemu z podjętego przez organ rozstrzygnięcia przysługuje bowiem prawo złożenia w odrębnym postępowaniu zażalenia na przedmiotowe postanowienie, z którego jak wynika z akt administracyjnych skorzystał. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. usunięta została przez sam organ. Postępowanie sądowe w przedmiocie jego bezczynności stało się zatem bezprzedmiotowe. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, wskazać natomiast należy, że w warunkach niniejszej sprawy brak jest podstawy prawnej do zasądzenia od organu na rzecz skarżącego ich zwrotu. W niniejszej sprawie skarżący nie był bowiem reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, zaś od kosztów sądowych zwolniony był z mocy art. 239 pkt 1 lit. d powołanej ustawy.