II SAB/Ol 23/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Asesor WSA Beata Jezielska Protokolant Ewa Rychcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Wojewody w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę. WSA/wyr.1 - sentencja wyroku W dniu 13 lutego 2006 roku T. K. w Starostwie Powiatowym złożył wniosek o skierowanie go na badanie lekarskie do Zakładu Medycyny Sądowej "[...]", ewentualnie o zorganizowanie konsylium lekarskiego z udziałem przedstawiciela Światowej Organizacji Zdrowia oraz innych osób wskazanych przez skarżącego. Wniosek ten T. K. skierował do Wojewody, dlatego też Starosta przekazał go adresatowi pismem z dnia 20 lutego 2006 roku, które Wojewoda otrzymał 23 lutego 2006 roku. Dnia 20 marca 2006 roku T. K. sporządził ( a następnego dnia przedłożył w sądzie) skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie skierowania go na badania lekarskie. W skardze tej podkreślił, iż nie posiada odpowiedzi na wniosek z 13 lutego 2006 roku w przedmiocie skierowania go na badania lekarskie, gdyż Wojewoda gra na zwłokę wiedząc, że skarżący dolegliwości nabawił się na skutek złego leczenia. Na mocy zarządzenia z dnia 23 marca 2006 roku skarga ta jako mylnie skierowana do sądu została przesłana do Wojewody W dniu 31 marca 2006 roku Wojewoda wystosował do T. K. pismo, w którym poinformował go, iż nie posiada uprawnień do skierowania T. K. na badania lekarskie, a następnie pismem z 13 kwietnia 2006 roku nadesłał do sądu skargę wraz z dokumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest pozbawiona słuszności. Zgodnie z treścią art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Termin ten dla Wojewody zaczął bieg od dnia przesłania mu przez Starostę wniosku skarżącego, czyli od dnia 23 lutego 2006 roku i w związku z tym upływał 23 marca 2006 roku. Skarga została sporządzona przez T. K. kilka dni przed upływem terminu do załatwienia sprawy przez Wojewodę, nie można więc było uznać aby organ pozostawał w bezczynności w dniu sporządzania skargi czy też przedłożenia jej w sądzie co miało miejsce 21 marca 2006 roku. Wojewoda nie pozostawał w bezczynności także wówczas, gdy zestawi się ze sobą daty otrzymania przez Wojewodę wniosku o skierowanie T. K. na badania lekarskie ( 23 luty 2006 r.) z datą przekazania organowi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie skargi na bezczynność (23 marca 2006 r.) jako mylnie skierowanej do sądu. Stosownie do treści art. 57 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, w związku z tym 23 marca 2006 roku termin do załatwienia skargi jeszcze nie upłynął. Przypomnieć należy, że Wojewoda kwestię dotyczącą możliwości skierowania T. K. na badania lekarskie rozstrzygnął "[...]"marca 2006 roku kierując do skarżącego pismo, które należy uznać za postanowienie, natomiast skarga wraz z aktami administracyjnymi została przesłana do sądu 13 kwietnia 2006 roku, dlatego też i w tej sytuacji nie może być mowy o bezczynności organu, gdyż w momencie wnoszenia skargi do sądu sprawa T. K. była już załatwiona. Z pisma (postanowienia) Wojewody z dnia "[...]"marca 2006 roku w sposób jednoznaczny wynika, iż Wojewoda nie posiada uprawnień do wydania skierowania skarżącego na badania lekarskie czyli to, że Wojewoda nie jest organem właściwym w tej sprawie. W takiej sytuacji gdy organ uznaje, iż nie jest właściwym do rozpoznania podania na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. zobowiązany jest do wydania postanowienia (służy na nie zażalenie) o zwrocie podania. Warunki formalne jakim powinno odpowiadać postanowienie określone zostały w art. 124 §1 i 2 k.p.a., w ocenie sądu pismo Wojewody pomimo tego, że nie spełnia wszystkich warunków formalnych należało uznać za postanowienie gdyż wydane zostało przez organ do tego uprawniony, skierowane jest na zewnątrz do konkretnego adresata i rozstrzyga w przedmiocie właściwości do skierowania na badania lekarskie. Takie braki postanowienia jak pominięcie podstawy prawnej jego wydania i pouczenia o terminie i sposobie jego zaskarżenia oraz lakoniczność przytoczonych motywów z pewnością czynią je do pewnego stopnia postanowieniem ułomnym, ale nie mogą sprawić, że rozstrzygnięcie Wojewody nie zostanie uznane za postanowienie. T. K. nie zaskarżył powyższego postanowienia, jednak nie został on pouczony o terminie i sposobie jego zaskarżenia, natomiast brak pouczenia lub błędne pouczenie nie mogą szkodzić stronie i jeżeli skarżący nie zgadza się z tym, iż Wojewoda nie był uprawniony do skierowania go na badania lekarskie to może poczynić stosowne kroki w celu pojęcia próby podważenia stanowiska zajętego przez organ. T. K. winien zdać sobie z tego sprawę, że celem niniejszego postępowania prowadzonego przed sądem nie było rozstrzygnięcie kwestii czy skarżący powinien być skierowany na badania lekarskie, ale to czy Wojewoda pozostawał w bezczynności załatwiając jego sprawę, natomiast wywiedzenie skargi w sytuacji gdy organowi nie upłynął jeszcze termin do rozstrzygnięcia sprawy skutkować musiało jej oddaleniem. Dlatego też na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.