II SAB/Ol 25/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.B. na bezczynność Starosty w rozpoznaniu pism z dnia "[...]","[...]" oraz "[...]" w przedmiocie wypowiedzenia umowy pożyczki z Funduszu Pracy postanawia: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia A.B. wniósł do tut. Sądu skargę na bezczynność Starosty polegającą na nieudzielaniu odpowiedzi na pisma z dnia z dnia "[...]","[...]" oraz "[...]". Do skargi załączył: 1/ kserokopię pisma z dnia "[...]" zatytułowanego "Wniosek o wydanie uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy: "[...]"", które skierował do Starosty Powiatu pełnomocnik skarżącego, 2/ kserokopię pisma z dnia "[...]" zatytułowanego "Wezwanie do cofnięcia wniosku o wszczęcie egzekucji, na podstawie którego Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w K. prowadzi egzekucję w sprawie "[...]"", które skarżący skierował do Powiatu K. 3/ kserokopię pisma Burmistrza Miasta K. z dnia 23 sierpnia 2006 r., wystosowanego do Powiatowego Urzędu Pracy w K. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II skarżący został wezwany - pod rygorem odrzucenia skargi - do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania w tej sprawie braków formalnych skargi z dnia 3 sierpnia 2007 r. na bezczynność Starosty poprzez sprecyzowanie przedmiotu niniejszej skargi oraz przedłożenie dokumentu potwierdzającego złożenie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia przed złożeniem skargi do Sądu. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący poinformował, że jego skarga dotyczy nieodpowiedzenia na jego pisma, w których wskazuje "zasadność zerwania pożyczki" i na które to pisma nie otrzymał odpowiedzi. Nie wykazał natomiast faktu złożenia zażalenia do organu wyższego stopnia przed wystąpieniem ze skargą do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwości między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. powoływanej dalej jako P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnymi i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4. Przytoczone powyżej przepisy wyznaczają zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego oraz zakres rzeczowy postępowania sądowo -administracyjnego. Stosownie zaś do postanowień art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stąd też ustalenie właściwości sądu musi poprzedzać badanie każdej sprawy, która do niego wpływa. Przystępując zatem do zbadania właściwości rzeczowej sądu administracyjnego w niniejszej sprawie należało odpowiedzieć na pytanie, czy skarżona bezczynność organu administracji publicznej dotyczy spraw mieszczących się w dyspozycji art. 3 § 2 P.p.p.s.a. Z treści skargi i pisma wyjaśniającego z dnia 18 września 2007 r. wynika, iż skarżący zarzuca Staroście bezczynność w rozpoznaniu jego pism, tj. pisma z dnia "[...]" zawierającego wniosek o wydanie uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy "[...]" oraz pisma z dnia "[...]" zawierającego wezwanie do cofnięcia wniosku o wszczęcie egzekucji komorniczej, jak również pisma Burmistrza Miasta K. z dnia "[...]" popierającego wniosek A.B. o zawarcie ugody "mocą której Powiatowy Urząd Pracy w K. odstąpi od egzekucji należnych mu odsetek lub po przeprowadzeniu dokładnego badania sprawy rozważy zasadność całkowitego umorzenia zadłużenia". W ocenie Sądu skarga na bezczynność Starosty w rozpoznaniu pisma z dnia "[...]" nie podlega kognicji sądu administracyjnego, albowiem dotyczy postępowania egzekucyjnego w sprawie związanej z wypowiedzeniem skarżącemu umowy pożyczki z Funduszu Pracy, będącej sprawą cywilną, a nie sprawą sądowo - administracyjną. W takim przypadku, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd obowiązany jest skargę odrzucić. A.B. nie może też skutecznie domagać się od Starosty udzielenia mu odpowiedzi na pismo Burmistrza z dnia "[...]", albowiem takie uprawnienie przysługuje wyłącznie autorowi tego pisma. Z tych względów skargę w tym zakresie także należało uznać za niedopuszczalną. Kognicji sądu administracyjnego podlega natomiast tylko skarga na bezczynność organu administracji w przedmiocie wydania uwierzytelnionych odpisów dokumentów, o ile strona skarżąca dopełniła wymogu wynikającego z art. 52 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W myśl § 2 wskazanego przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku bezczynności organu administracji takim środkiem zaskarżenia jest przewidziane w art. 37 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa lub ustalonym w myśl art. 36 Kpa, złożone do organu wyższego stopnia. Z przytoczonej regulacji wynika, iż strona skarżąca winna była przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożyć zażalenie do Wojewody, jako organu wyższego stopnia, na bezczynność Starosty w trybie art. 37 Kpa. Pomimo wezwania przez Sąd skarżący nie wykazał, aby złożył takie zażalenie na bezczynność Starosty, w zakreślonym przez Sąd terminie 7 dni. Z tego względu skargę jako niedopuszczalną, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.