II SAB/Ol 28/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Irena Szczepkowska Protokolant Magdalena Rząp po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2009 r. sprawy ze skargi J. W. na Burmistrza Miasta w przedmiocie bezczynności postanawia odrzucić skargę. W dniu 1 lipca 2009r. J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie za pośrednictwem Burmistrza Miasta Sz. skargę na bezczynność tego organu w przekazaniu według właściwości złożonych przez niego czterech wniosków pomocowych (załączonych do skargi), które organ zwrócił mu pismem z dnia 15 czerwca 2009r. W złożonym piśmie skarżący zgłosił również uwagi i zastrzeżenia co do pracy wymienionego organu. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Sz. wniósł o odrzucenie skargi. Wskazał, iż wniesiona skarga ma znamiona skargi powszechnej i zastosowanie do niej znajdują art. 227-240 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ wyjaśnił, że J. W.składa osobiście w Urzędzie Miejskim w Sz., w odstępach kilkudniowych, wnioski o udzielenie pomocy społecznej. Podał, iż wobec treści art. 65 kpa, przekazywane były one do załatwienia według właściwości Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w Sz.. Jednakże J. W. przy każdej bytności w Urzędzie składa korespondencję do wielu instytucji samorządowych i sądów za pośrednictwem Burmistrza, oczekując, że Urząd korespondencję roześle. Zdaniem organu takie postępowanie nie pozwala na stosowanie art. 65 kpa, bowiem strona nie kieruje pisma do organu niewłaściwego, gdyż zna organ właściwy i chce jedynie posłużyć się Urzędem Miejskim jako doręczycielem. Z tego względu korespondencja jest zwracana wnoszącemu wraz z wyjaśnieniem stanowiska na piśmie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wbrew stanowisku organu wniesiona skarga nie ma znamion skargi powszechnej, podlegającej rozpatrzeniu w trybie art. 227-240 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako: kpa. Mimo zawartych w skardze uwag i zastrzeżeń do pracy Burmistrza, skarżący wyraźnie wskazuje, iż domaga się przekazania według właściwości złożonych organowi wniosków o udzielenie pomocy społecznej, a więc wydania aktu, o którym mowa w art. 65 § 1 kpa. Stosownie do regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako: ppsa, sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w punktach 1-4a wskazanego paragrafu. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania i rozstrzygania w sprawie skarg na bezczynność organu wykonującego administrację publiczną w takich granicach, w jakich służy skarga, na określone w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy akta i czynności. Zgodnie z tymi unormowaniami sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2). Skoro zatem przedmiotem skargi mogą być postanowienia na które przysługuje zażalenie, a takim bez wątpienia jest postanowienie wydawane w trybie art. 65 § 1 kpa, to kognicji sądu administracyjnego podlega również skarga na bezczynność organu w wydaniu takiego aktu. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi, czyli warunkiem prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności, czy też bezczynności organu administracji publicznej jest, zgodnie z art. 52 § 1 ppsa, wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przy czym w myśl § 2 powołanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stosownie do art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie, o jakim mowa w powołanym artykule, jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 ppsa, który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie, przed wniesieniem skargi do Sądu należało wnieść zażalenie na bezczynność Burmistrza Miasta Sz. do organu wyższego stopnia, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący jednak wskazanego trybu nie wyczerpał. W związku z tym, w świetle art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.