II SAB/Ol 28/18

Dnia 10 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 kwietnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.N. na bezczynność Burmistrza w udostępnieniu informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza do rozpoznania wniosku D.N. z dnia "[...]" w terminie 14 dni od zwrotu akt do organu; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny; 4. zasądza od Burmistrza na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 22 stycznia 2018 r. D. N. zwrócił się do Urzędu Miasta i Gminy "[...]" o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: udostępnienia wszystkich dokumentów związanych z udzieleniem zamówienia pn. "Kompleksowa modernizacja stadionu miejskiego w "[...]" - dokumentacja projektowa" a w szczególności: a) kserokopię zapytania ofertowego z zakresem wykonania usługi, b) kserokopie zapytań ofertowych skierowanych do poszczególnych oferentów, c) kserokopie otrzymanych ofert na zapytanie ofertowe od poszczególnych oferentów, d) kserokopię z protokołu z wyłonienia wykonawcy, e) kserokopię ogłoszenia o udzieleniu zamówienia, f) kserokopię podpisanej umowy z wyłonionym wykonawcą, g) kserokopię protokołu odbioru wykonanej usługi, h) kserokopię faktury wystawioną przez wykonawcę za wykonana usługę, i) wszystkie inne dokumenty związane z przedmiotowym zamówieniem (zapytanie ofertowe) o numerze "[...]". Pismem z dnia 2 lutego 2018 r. Sekretarz Miasta i Gminy poinformował D. N., że w związku z dużym zakresem informacji we wniosku, organ nie jest w stanie udzielić informacji zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Dodał, że posiadane przez urząd informacje zostaną udzielone nie później niż do dnia 28 lutego 2018 r. Kolejnym pismem z dnia 14 lutego 2018 r., odpowiadając na wniosek z dnia 22 stycznia 2018 r., organ przesłał D. N. dokumenty: 1. Dotyczące rozbudowy budynku z zapleczem szatniowo-socjalnym wykonanej w ramach umowy "[...]" a) Projekt budowlany kompleksowej modernizacji Stadionu Miejskiego w "[...]" budynek zaplecza szatniowo-socjalnego oraz parkingu: branża ogólnobudowlana, elektryczna, sanitarna i projektem oświetlenia boiska. 2. Dokumentacja, która została złożona we wnioskach do Ministerstwa Sportu i Turystyki – "Remont budynku sanitarno-szatniowego na stadionie miejskim w "[...]"" na który Gmina "[...]" zawarła umowę "[...]" i "Kompleksowa modernizacja stadionu miejskiego w "[...]"" na którą Gmina "[...]" zawarła umowę "[...]" znajduje się na stronie BlP Urzędu Miasta i Gminy w "[...]". Jednocześnie przesłał część dokumentacji wykonaną w ramach umowy "[...]’ nie zamieszczoną na w/w stronie BlP. Pismem z dnia 19 lutego 2018 r. D. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Burmistrza "[...]" w zakresie udzielenia informacji publicznej. Podniósł, że organ udzielając odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej przedłożył dokumenty (pełne projekty budowlane), które w żaden sposób nie odpowiadają treści złożonego wniosku. We wniosku o udostępnienie informacji publicznej jasno zostały sprecyzowane dokumenty dotyczące postępowania nr "[...]" (zapytania ofertowego). Organ przesyłając dokumenty (pełne projekty budowlane) niezgodne z wnioskowanym zakresem wykazał się bezczynnością. Stwierdził, że praktyka stosowana przez Urząd Miasta i Gminy "[...]" jest celowa i ogranicza możliwość uzyskania informacji publicznej w ustawowym terminie zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przez co organ łamie prawo i pozbawia obiektywnego, równoprawnego i czynnego udziału w życiu publicznym. Wskazując na powyższe wniósł o zobowiązanie Burmistrza do udzielenia odpowiedzi w zakresie udostępnienia informacji publicznej niezwłocznie zgodnie z wnioskiem, orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod kątem bezczynności organu zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia – jak w rozpoznawanej sprawie – czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją natomiast tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej jako: ustawa), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 1) ustawy nie budzi zatem wątpliwości fakt, że Burmistrz jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Wskazać również należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto, informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że przy żądaniu uzyskania informacji publicznej nie jest wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodać również należy, że według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W sprawie, przedmiotem wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej były dokumenty związane z udzieleniem zamówienia i przebiegiem postępowania ofertowego. Zatem żądana przez skarżącego informacja zawarta we wniosku z dnia 22 stycznia 2018 r. jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem dotyczy danych publicznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b (stanowisko w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego) i w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c (majątku jednostki samorządu terytorialnego) w/w ustawy. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że organ doręczył skarżącemu inne, niż wnioskowane przez niego dokumenty. Nie można bowiem uznać za wnioskowane dokumenty te, której organ przesłał skarżącemu przy piśmie z dnia 14 lutego 2018 r. Zaakcentować raz jeszcze należy, że skoro w posiadaniu organu znajdują się dokumenty, wskazane przez skarżącego, to tym samym jest on zobowiązany udostępnić je skarżącemu, bowiem – co już wyżej stwierdzono – informacją publiczną jest również informacja wytworzona lub odnoszona do podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa i to niezależnie, do jakiego podmiotu są kierowane. Stąd też w świetle powyższych rozważań, spełnione zostały przedmiotowe i podmiotowe przesłanki zastosowania przez organ ustawy o dostępie do informacji publicznej w odniesieniu do wniosku skarżącego. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezspornym dla Sądu jest, że do dnia wniesienia skargi do Sądu, Burmistrz nie udzielił skarżącemu adekwatnej odpowiedzi na pytania zawarte we wskazanym wyżej wniosku i tym samym pozostaje on w bezczynności do chwili obecnej. Stwierdzić również należy, że bezczynność organu nie miała – w ocenie Sądu – charakteru kwalifikowanego i wynikła raczej z nieznajomości zagadnienia, a zatem nie nastąpiła ona z rażącym naruszeniem prawa, bowiem nic nie świadczy o lekceważeniu, bądź ignorowaniu skarżącego. Z tego też samego powodu, nie wymierzono wobec organu grzywny z urzędu – pkt 2, 3 sentencji wyroku. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 ust. 1 p.p.s.a., a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., należało orzec, jak w 1 i 4 sentencji wyroku. Na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.