II SAB/Ol 30/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Irena Szczepkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. Ż. o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II SAB/Ol 30/09 w sprawie ze skargi I.Ż. na bezczynność Starosty G. w przedmiocie informacji publicznej postanawia odmówić dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II SAB/Ol 30/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu skargi I.Ż. na bezczynność Starosty G. w przedmiocie informacji publicznej, wyrokiem z dnia 1 grudnia 2009 r. zobowiązał Starostę Giżyckiego do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 5 maja 2009 r. w zakresie określonym w pkt 2, 4, 5, 6 oraz do udostępnienia zarządzeń Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w G.: Nr 6/2002 z dnia 28 sierpnia 2002 r.; Nr 1/2005 z dnia 3 stycznia 2005 r.; Nr 2/2005 z dnia 4 stycznia 2005 r.; Nr 3/2005 z dnia 4 stycznia 2005 r.; Nr 7/2005 z dnia 21 września 2005 r.; Nr 8/2005 z dnia 21 września 2005 r., Nr 3/2006 z dnia 31 marca 2006 r.; Nr 4/2006 z dnia 31 marca 2006 r.; Nr 5/2006 z dnia 12 kwietnia 2006 r.; Nr 7/2006 z dnia 31 października 2006 r.; Nr 14/2006 z dnia 28 grudnia 2006 r.; Nr 7/2007 z dnia 4 czerwca 2007 r.; Nr 8/2007 z dnia 20 czerwca 2007 r.; Nr 9/2007 z dnia 23 lipca 2007 r.; Nr 11/2007 z dnia 1 października 2007 r.; Nr 12/2007 z dnia 1 października 2007 r.; Nr 1/2008 z dnia 4 sierpnia 2008 r.; Nr 10/2008 z dnia 15 grudnia 2008 r., w części, w jakiej zawierają one informację publiczną; oddalił skargę w pozostałym zakresie oraz zasądził od Starosty G. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 15 grudnia 2009 r. skarżący zwrócił się do Sądu o wyjaśnienie uzasadnienia powyższego wyroku. Stwierdził, że Sąd nie potwierdził jego zarzutu dotyczącego ograniczenia dostępu do informacji publicznej poprzez usunięcie danych osobowych z treści zarządzeń i protokołów. Uznał bowiem, że organ w piśmie z dnia 10 lipca 2009 r. poinformował skarżącego, że dane te zostały zaciemnione ze względu na ochronę danych osobowych, zgodnie przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, wobec czego sprawa ta nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W związku z tym, zdaniem skarżącego, nie można organowi zarzucić bezczynności. Wobec powyższego domagał się wyjaśnienia czy informacja o zaciemnieniu danych osobowych jest rozstrzygnięciem ostatecznym, od którego przysługuje powództwo do sądu powszechnego, czy też w sprawie powinna być wydana decyzja administracyjna o odmowie udostępnienia informacji ze względu na ochronę danych osobowych. Wywiódł też, że Sąd powinien był zbadać czy organ nie pozostawał w bezczynności, skoro nie wydał decyzji o odmowie dostępu do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, z późn. zm.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Potrzeba wykładni wyroku zachodzi, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który budzi wątpliwości co do rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, lub sposobu jego wykonania. Z tych względów we wniosku należy wyraźnie określić, który fragment sentencji lub uzasadnienia wyroku jest niezrozumiały dla strony bądź też budzi jej wątpliwości. Podkreślić ponadto należy, że wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. W postępowaniu prowadzonym na podstawie cytowanego przepisu nie jest możliwe kwestionowanie zapadłego rozstrzygnięcia sądu co do istoty sprawy. W przedmiotowym wniosku nie wskazano, która wypowiedź Sądu zawarta w uzasadnieniu wyroku jest dla skarżącego niezrozumiała lub budzi wątpliwości. Skarżący w istocie zarzucił, że Sąd powinien był zbadać czy Starosta G. pozostawał w bezczynności, skoro nie wydał decyzji w trybie art. 22 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd wywiódł natomiast, że sprawa w zakresie dotyczącym usunięcia danych osobowych z treści przesłanych skarżącemu dokumentów nie podlega kognicji sądu administracyjnego lecz sądu powszechnego. Wobec tego nie oceniał ani prawidłowości podjętych przez Starostę czynności, ani zasadności postawionego temu organowi zarzutu bezczynności. Wniosek stanowi więc polemikę ze stanowiskiem Sądu, zawartym w przedmiotowym wyroku i zmierza do zakwestionowania trafności podjętego rozstrzygnięcia. Powyższe wykracza zaś poza ramy instytucji wykładni wyroku, uregulowanej w art. 158 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W trybie tym nie można bowiem dokonywać merytorycznej weryfikacji orzeczenia. Zarzuty zawarte w rozpoznawanym wniosku o wyjaśnienie uzasadnienia wyroku mogą być podnoszone wyłącznie w drodze skargi kasacyjnej od wyroku. W ocenie Sądu, zarówno sentencja, jak i uzasadnienie wyroku nie nasuwają wątpliwości, które wymagałyby wyjaśnienia. W niniejszej sprawie uzasadnienie wyroku w sposób jasny wskazuje motywy podjętego rozstrzygnięcia. Tym samym brak jest jakichkolwiek przesłanek dokonywania wykładni przedmiotowego wyroku. Dodać należy, że w drodze wykładni sąd nie może poszerzać argumentacji wyroku. W ramach tej instytucji nie jest też możliwe żądanie pouczenia co do dalszych czynności prawnych, zmierzających do realizacji prawa do dostępu do informacji publicznej. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 158 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji.