II SAB/Ol 30/14

Dnia 15 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant Referent-Stażysta Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2014 roku sprawy ze skargi S. D. na bezczynność Wójta Gminy w udzieleniu informacji publicznej oddala skargę. W dniu "[...]" (data wpływu do organu) S. D. wystąpił do Wójta Gminy "[...]" z wnioskiem o ponowne wykorzystanie informacji publicznej. Określając zakres informacji publicznej, której dotyczy wniosek podał, że żąda udostępnienia informacji o przeprowadzonych przez Gminę "[...]" remontach (w szczególności w roku "[...]") w zakresie sieci sanitarno-kanalizacyjnej w obrębie działek nr "[...]", "[...]", "[...]" położonych w "[...]" gm. "[...]", a zwłaszcza podania zakresu kosztów remontów, a także wskazania wykonawców remontów i przesłania ksero umowy na te remonty. Pismem z dnia "[...]" (doręczonym wnioskodawcy w dniu "[...]") Kierownik Zakładu Gospodarki Komunalnej w "[...]" w odpowiedzi na wniosek strony przekazany mu do rozpatrzenia przez Urząd Gminy "[...]" poinformował, że Zakład nie dysponuje informacją w zakresie którego dotyczy wniosek, ponieważ nie posiada ewidencji remontów eksploatowanych przez Zakład sieci. Poinformował także, że w "[...]" Zakład nie zlecał firmie zewnętrznej wykonania remontu sieci sanitarno-kanalizacyjnej w obrębie działek wymienionych we wniosku. W dniu "[...]" (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) S. D. wniósł do tut. Sądu skargę na bezczynność Wójta Gminy "[...]" w udzieleniu odpowiedzi na wniosek o ponowne wykorzystanie informacji publicznej z dnia "[...]", zarzucając naruszenie art. 23g ust. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez udzielenie informacji wymijającej, która zgodnie z wiedzą skarżącego nie jest informacja zgodną ze stanem rzeczywistym. Podał, że wnioskiem z dnia "[...]" skarżący wystąpił o udostępnienie informacji o przeprowadzonych przez Gminę inwestycjach w zakresie sieci sanitarno-kanalizacyjnej w obrębie przedmiotowych działek i uzyskał odpowiedź od Kierownika Referatu Inwestycji i Zamówień Publicznych Urzędu Gminy w "[...]", że gmina nie wydawała w tym zakresie pozwoleń na budowę, nie przeprowadzała inwestycji, a jedynie remonty sieci nie wymagające pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącego stanowi to dowód, że remonty takie były przeprowadzane i że Gmina ma na ten temat wiedzę. Powołał się także na pismo Kierownika Zakładu Gospodarki Komunalnej z "[...]" i "[...]", którego kopie załączył do skargi. Zdaniem skarżącego podane przez niego okoliczności świadczą o tym, że Wójt nie udzielił skarżącemu oczekiwanej przez niego informacji w ustawowym terminie powołując się na rzekomy brak ewidencji remontów. Powołując się wyrok WSA w Kielcach wskazał, że przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca lub informacji wymijającej może powodować wątpliwości co do tego czy organ udzielił odpowiedzi co należy traktować jako nieudzielenie informacji. Skarżący zakwestionował także brak upoważnienia Kierownika Zakładu Gospodarki Komunalnej do działania w imieniu Wójta. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy "[...]" wniósł o jej oddalenie. Podał, że jest ona bezzasadna, gdyż odpowiedz na wniosek skarżącego z dnia "[...]" została udzielona pismem z dnia "[...]" i zawierała pełną informację w podniesionej kwestii. Wyjaśnił, że pismo zostało podpisane przez osobę posiadającą odpowiednie pełnomocnictwo, a ponadto w treści pisma wskazano ze wniosek został przekazany do Zakładu przez Wójta Gminy. W piśmie z dnia "[...]" skarżący - powtarzając argumentacje zawartą w skardze - zakwestionował przekazanie sprawy do załatwienia Kierownikowi Zakładu Gospodarki Komunalnej w "[...]". Podniósł, że z udzielonej informacji nie wynika, czy remontów sieci nie przeprowadzano, czy tez je przeprowadzona, a tylko brakuje ich ewidencji. Odnosząc się do kwestii braku powołania się na upoważnienie wyjaśnił, że brak takiego wskazania wywołało u niego uzasadnioną wątpliwość co do tego czy informacja została udzielona przez organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.) skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 3 powołanej ustawy) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna. Przede wszystkim należy wskazać, że w piśmiennictwie oraz judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09). Ponadto w niniejszej sprawie bezczynność organu polega – zdaniem skarżącego - na braku odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej. Wyjaśnić zatem należy, że kwestie dotyczące dostępu do informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, ze zm., dalej jako u.d.i.p.). Zgodnie z art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p., wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swoich kompetencji. Podkreślenia wymaga, że informacja publiczna odnosi się do faktów, co wynika jednoznacznie z art. 6 u.d.i.p., nie zaś np. do przyczyn lub skutków określonych działań władz publicznych czy podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., II SA 4059/02, LEX nr 78063). Natomiast stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, które są faktycznie w posiadaniu takich informacji. Ustawodawca przewidział przy tym, że podstawowym sposobem udostępniania informacji publicznej jest jej ogłaszanie w Biuletynie Informacji Publicznej, udostępnianym za pośrednictwem sieci teleinformatycznej. Dopiero w sytuacji, gdy określone informacje nie zostały udostępnione w Biuletynie, podlegają udostępnieniu na wniosek bądź w drodze ich wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych lub przez urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tymi informacjami. Złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nakłada zatem na organ określone obowiązki. Organ winien bowiem ustalić, czy żądana informacja jest informacją publiczną, a jeśli jest to tego rodzaju informacja – winien albo jej udzielić w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p., albo odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) lub też umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Przy czym udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.), natomiast odmowa udzielenia żądanej informacji i umorzenie postępowania wymaga wydania decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Jednakże w sytuacji, gdy żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, brak jest podstaw do wydawania decyzji i należy jedynie wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2003 r., sygn. II SA/Gd 1153/03, Lex nr 299295). Podobnie w przypadku, gdy organ nie dysponuje żądaną informacją nie ma obowiązku wydania decyzji, a wystarczające jest poinformowanie wnioskodawcy pismem o tym fakcie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2002r. Sygn. akt II SAB 289/02). W niniejszej sprawie skarżący wprawdzie nie kwestionuje, że otrzymał pismo, w którym Kierownik Zakładu Gospodarki Komunalnej w "[...]" poinformował go, że nie posiada informacji, których udostepnienia domaga się skarżący, gdyż nie prowadzi ewidencji remontów, a ponadto że w "[...]" nie zlecał firmie zewnętrznej wykonania remontu sieci sanitarno-kanalizacyjnej, lecz zdaniem skarżącego odpowiedź ta nie jest zgodna z stanem rzeczywistym. Należy zatem wyjaśnić, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym bezczynności organu w udzieleniu informacji publicznej sąd administracyjny jest uprawniony do kontroli organu administracji tylko pod kątem przesłanek określonych w ustawie. Może zatem jedynie badać, czy żądana informacja jest informacją publiczna w rozumieniu przepisów u.d.i.p., czy organ do które wystąpiła strona jest organem władzy publicznej lub innym organem zobowiązanym do udostepnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. oraz czy organ udzielił tej informacji, czy też odmówił jej udzielenia lub umorzył postępowania - w formie decyzji administracyjnej, czy też poinformował wnioskodawcę pisemnie, że danej informacji nie posiada lub że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Żaden z przepisów powołanej ustawy u.d.i.p., ani przepisów p.p.s.a. nie upoważnia natomiast sądu administracyjnego do weryfikacji udzielonej informacji publicznej pod kątem jej zgodności ze stanem rzeczywistym, czy też prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy organ faktycznie daną informację posiada. Sąd administracyjny nie ma bowiem uprawnień sądu karnego i nie może badać prawdziwości odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Niezasadne jest przy tym powoływanie się przez skarżącego na stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Kielcach z dnia 7 lipca 2011r. (Sygn. akt II SAB/Ke 14/11). Po pierwsze wyrok ten zapadł w zupełnie innym stanie faktycznym, gdyż w sprawie tej organ zakwestionował, że żądane informacje nie są informacja publiczna, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Poza tym stwierdzenie to zostało zacytowane za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, który zawarł je w postanowieniu z dnia 18 maja 2010r. (Sygn. akt IISAB/Wa 14/10), w którym to postępowaniu sąd umorzył postępowanie uznając, że podmiot zobowiązany udzielił informacji jaką posiada i stwierdził, że skoro podmiot twierdzi, że udostępnia posiadane informacje, to należy przyjąć ze pozostałych dokumentów nie posiada. Dodatkowo należy podnieść, że w przypadku bezczynności organu sąd administracyjny może jedynie zobowiązać organ do rozpoznania wniosku w trybie określonym ustawowo. Z całą pewnością nie może natomiast nakazać organowi udostępnienia określonej informacji publicznej, zwłaszcza jeśli organ twierdzi ze takiej informacji nie posiada. Wskazać także należy, że skarżący wystąpił z wnioskiem o ponowne wykorzystanie informacji publicznej, powołując się na art. 23g ust. 5 u.d.i.p. i składając go na formularzu według wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 stycznia 2012r. w sprawie wzoru wniosku o ponowne wykorzystywanie informacji publicznej (Dz.U. z 2012r. poz. 94), chociaż z treści skargi nie wynika, aby skarżący miał zamiar jej wykorzystywania w celach komercyjnych lub niekomercyjnych, innych niż pierwotny publiczny cel wykorzystywania, dla którego informacja została wytworzona, zwłaszcza że zgodnie z art. 2a ust. 2 u.d.i.p. zasady ponownego wykorzystywania informacji publicznej nie naruszają prawa dostępu do informacji publicznej ani wolności jej rozpowszechniania. Nawet jednak przyjmując, że taki był zamierzony cel skarżącego to należy wyjaśnić, że z przepisu art. 23a u.d.i.p. wyraźnie wynika, że chodzi o informację będącą w posiadaniu podmiotu, o którym mowa w ust. 2 tego artykułu. Nie można zatem w tym trybie skutecznie żądać od organu informacji publicznej, której organ nie posiada. Odnosząc się natomiast do kwestii udzielenia informacji przez Kierownika Zakładu Gospodarki Komunalnej, a nie samego Wójta to stwierdzić należy, że z odpowiedzi na skargę wynika jednoznacznie, że Kierownik udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z upoważnienia Wójta. Poza tym jak słusznie zauważył skarżący udzielona informacja jest tylko czynnością materialno-techniczną, a nie decyzją. Nawet jednak w przypadku decyzji administracyjnej brak powołania się na upoważnienie nie powoduje jej nieważności, o ile takie upoważnienie faktycznie istniało w dacie jej wydania (por. wyrok SN z dni 11 października 1996r. Sygn. akt III RN 8/96, LEX nr 28573). Z dokumentów dołączonych do skargi wynika, że takie upoważnienie do działania w imieniu Wójta Kierownik Zakładu posiadał. Skoro zaś przepisy prawa dopuszczają możliwość wydania decyzji z upoważnienia organu, to tym bardziej upoważnienia takiego organ może udzielić do dokonania czynności materialno-technicznej. Nie ma zatem podstaw, by takie upoważnienie kwestionować, czy tez tym bardziej by nakazywać rozpoznanie wniosku osobiście przez Wójta. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.