II SAB/Ol 33/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie : Przewodniczący Asesor WSA Irena Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. R. w przedmiocie bezczynności Rady Miejskiej p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowe. S. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Rady Miejskiej, zarzucając temu organowi gminy brak działań zmierzających do usunięcia uciążliwości związanych z funkcjonowaniem Piekarni "A" przy ul. "[...]" w B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt IV SAB/Wa 94/06 stwierdził swą niewłaściwość i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, według właściwości miejscowej. W piśmie procesowym z dnia 12 lipca 2006 r. ( karta "[...]") S. R. zażądał przekazania całości akt sprawy Wojewodzie, a przypadku braku możliwości dokonania przez Sąd powyższej czynności zwrot akt stronie, jako że wycofuje skargę. W odpowiedzi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie poinformował skarżącego, że sąd administracyjny nie ma możliwości uwzględnienia jego sugestii, dotyczącej przekazania skargi na bezczynność organowi sprawującemu nadzór nad organem pozostającym w przekonaniu skarżącego w bezczynności. W związku zaś z cofnięciem skargi WSA w Warszawie wskazał stronie, że wniosek ten zostanie rozpoznany przez sąd właściwy do rozpatrzenia skargi, tj. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył, co następuje. Oświadczenie strony skarżącej, zawarte w piśmie procesowym z dnia 12 lipca 2006 r. należało zakwalifikować jako wniosek o cofnięcie skargi. Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się jednak przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne i na mocy art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 60 powołanej ustawy, orzekł jak sentencji.