II SAB/Ol 33/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.W. na bezczynność Starosty O. w przyznaniu odszkodowania za samochód postanawia odrzucić skargę. W złożonej skardze J.W. zarzucił Staroście O. bezczynność w wydaniu decyzji w przedmiocie przyznana odszkodowania za samochód. W uzasadnieniu skarżący podał okoliczności, w jakich doszło do wypadku samochodowego, w którym jego żona została poszkodowana. Zarzucił, że przyczyną tego zdarzenia były nieprawidłowo prowadzone roboty drogowe i niewłaściwe oznakowanie remontowanego odcinka drogi. Stwierdził, że wypadek odbił się negatywnie na zdrowiu żony. Podał ponadto, że postępowanie wszczęte wnioskiem o wypłatę odszkodowania nie zostało zakończone, a strona nie została żadnej informacji o jego przebiegu. W odpowiedzi na skargę Starosta O. wniósł o odrzucenie skargi. Wyjaśnił w uzasadnieniu, że w dniu 23 września 2009 r. żona skarżącego uległa wypadkowi na drodze powiatowej i zgłosiła roszczenie o wypłatę odszkodowania. Zgłoszenie to wraz z kompletem dokumentów zostało przekazane przez zarządcę drogi -Powiatową Służbę Drogową w O., ubezpieczycielowi, który na podstawie polisy OC likwiduje szkody wyrządzone w związku z administrowaniem i utrzymaniem w nienależytym stanie sieci dróg powiatowych. Starosta ustalił, że nierozpatrzenie przez ubezpieczyciela roszczenia spowodowane zostało niedostarczeniem przez Policję i poszkodowaną niezbędnych do zakończenia sprawy dokumentów. Zdaniem Starosty, skarga jest bezpodstawna i powinna zostać odrzucona, gdyż roszczenie skarżącego ma charakter cywilnoprawny i jako takie nie podlega reżimowi postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Wniesiona skarga dotyczy żądania wypłaty odszkodowania od Starosty O. za zniszczone mienie (samochód). Sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, gdyż nie została spełniona żadna przesłanka z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.). Wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (§ 3). Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania spraw, które nie zostały wymienione we wskazanym wyżej przepisie. Skarżący domaga się wydania decyzji o przyznaniu odszkodowania. Sprawy takie nie są jednak załatwiane w postępowaniu administracyjnym, w szczególności odszkodowanie nie jest przyznawane decyzją administracyjną wydawaną w trybie przewidzianym w K.p.a. Spory o odszkodowania za uszkodzenie mienia stanowią sprawy z zakresu prawa cywilnego i podlegają właściwości sadów powszechnych. Sprawa objęta przedmiotową skargą nie mieści się zatem w zakresie działania przedmiotowego sądów administracyjnych. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.