II SAB/Ol 33/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 lipca 2012 r. sprawy ze skargi I. Ż. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej – dopuszczalność zażalenia postanawia odrzucić zażalenie. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Ol 33/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, oddalił skargę I. Ż. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. W związku ze złożeniem przez skarżącego wniosku o uzasadnienie powyższego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zarządzeniem z dnia 20 kwietnia 2012 r. wezwał I. Ż. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem sporządzanym na skutek zgłoszonego wezwania. W dniu 2 maja 2012 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jest emerytem i wychowuje niepełnosprawnego syna, który wymaga ciągłego leczenia i rehabilitacji, a wydatki z tym związane wynoszą ok. 400 – 500 złotych miesięcznie. Podał, iż nie ma dochodów, lecz otrzymuje pomoc w postaci świadczenia z pomocy społecznej – posiada orzeczenie o niepełnosprawności z powodu nadciśnienia oraz choroby kręgosłupa. Podniósł przy tym, iż zarówno on, jak i syn wymagają specjalistycznych turnusów rehabilitacyjnych, których koszt wynosi od ok. 1000 zł do ok. 3 000 zł, konieczny jest również zakup sprzętu rehabilitacyjnego. Wskazał, iż na swoje lekarstwa wydatkuje ok. 100 zł miesięcznie, a koszty utrzymania mieszkania wynoszą ok. 800 zł miesięcznie. Żona skarżącego nie pracuje i zajmuje się chorym synem. Podał również, że w związku z zamianą mieszkania zaciągnął w rodzinie pożyczkę i do spłaty pozostało mu 4 000 zł. Ponadto ma zaciągnięty kredyt gotówkowy na kwotę 1500 zł oraz podpisaną umowę o kredyt odnawialny w wysokości 700 zł, który w zasadzie co miesiąc jest użytkowany. Natomiast jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo z żoną i synem i uzyskuje dochód w postaci emerytury w wysokości 1721,19 zł miesięcznie, natomiast żona skarżącego otrzymuje świadczenie z pomocy społecznej w kwocie 520 zł miesięcznie, zaś syn skarżącego – rentę socjalną w wysokości 597,23 zł na miesiąc. Posiada też mieszkanie "współwłasnościowe" o powierzchni ok. 57m². Skarżący wskazał również, iż ma zaciągniętą pożyczkę w rodzinie w wysokości 4000 zł, pożyczkę gotówkową w banku w wysokości 1500 zł oraz kredyt odnawialny w wysokości 700 zł. Tym samym, poniesienie kosztów sądowych jest w tej sytuacji niemożliwe, bowiem oznaczałoby pozbawienie jego rodziny środków do rehabilitacji, a może nawet i życia. W związku z powyższym, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie pismem z dnia 14 maja 2012 r. wezwała skarżącego do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych. Wezwanie to zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 16 maja 2012 r. W dniu 18 maja 2012 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo skarżącego zatytułowane "sprzeciw na postanowienie w sprawie wezwania", w którym skarżący zarzucił referendarzowi brak wskazania podstawy prawnej wezwania go do dokonania określonych czynności prawnych, wiążących się z jego osobistymi sprawami, jak np. wysokość kosztów leków, możliwość ustalenia chorób, na które cierpi rodzina skarżącego, czy wysokość wydatków na prywatne sprawy. Zdaniem skarżącego stawiane przez Sąd żądania są niezgodne z art. 255 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Złożony przez niego wniosek o przyznanie prawa pomocy jest wystarczająco uzasadniony i sprecyzowany. W świetle powyższych okoliczności, skarżący wniósł o wyłączenie wskazanego referendarza od rozpatrywania jego sprawy w związku z przekroczeniem uprawnień i działaniem na jego szkodę. Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2012 r., sygn. akt II SAB/Ol 33/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił wniosek skarżącego o wyłączenie referendarza WSA w Olsztynie, A. B. od wykonywania czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Wskazano, iż strona skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła zgłoszonych we wniosku zarzutów i nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, bowiem samo przeświadczenie strony o działaniu wskazanego we wniosku referendarza na jego niekorzyść nie stanowi wystarczającej przesłanki uzasadniającej, w myśl art. 19 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jego wyłączenia od orzekania w sprawie. Jednocześnie Sąd uznał, iż wydane w niniejszej sprawie przez referendarza sądowego wezwanie z dnia 14 maja 2012 r. znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa, a jego zakres mieści się w granicach określonych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma żadnych podstaw, by kwestionować jego zasadność. I. Ż. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc, iż nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem, bowiem w jego ocenie referendarz naruszył obowiązujące przepisy prawa i tendencyjnie działał na jego szkodę. W związku z tym, iż postępowanie trwało zbyt długo, utracił możliwość wniesienia skargi kasacyjnej. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 19 czerwca 2012 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 czerwca 2012 r. w kwocie 100 złotych, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 221, poz. 2193), w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Jednocześnie wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych złożonego zażalenia poprzez nadesłanie jednego egzemplarza odpisu zażalenia. W zakreślonym terminie skarżący wniósł do Sądu pismo, w którym zażądał "zaprzestania nękania jego osoby przysyłaniem pism". Przedmiotowe wezwania uznał za bezprawne i oświadczył, iż nie dostarczy żądanego odpisu zażalenia ani nie wniesie opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012r., poz. 270), zwanej w dalszej części p.p.s.a., od zażalenia, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. Zgodnie z art. 220 § 1 powołanej ustawy sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. Zażalenie, od którego pomimo wezwania Sądu nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy skarżący zarządzeniem z dnia 19 czerwca 2012 r. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Jednocześnie wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych wniesionego zażalenia poprzez nadesłanie jednego egzemplarza odpisu zażalenia. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 czerwca 2012 r. Zatem termin do uiszczenia wpisu oraz nadesłania jednego egzemplarza odpisu zażalenia upłynął w dniu 29 czerwca 2012r. Jednakże mimo upływu terminu wpis nie został uiszczony, jak również nie uzupełniono wskazanych braków formalnych zażalenia. Wobec powyższego, na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.