II SAB/Ol 36/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, działającego z upoważnienia Prezydenta O. w wypłacie dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego postanawia odrzucić skargę. W złożonej do tut. Sądu skardze M.S. zarzuciła Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. bezczynność w wypłacie przyznanego decyzją tego organu z dnia 30 grudnia 2011 r. dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego za listopad i grudzień 2011 r. Skarżąca wniosła jednocześnie o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej poinformował, że skarżącej przyznano pomoc finansową udzieloną w ramach rządowego programu wspierania osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne. Wskazał, że pismem z dnia 16 lutego 2012 r. skarżąca została poinformowana o przyczynie braku wypłaty świadczenia. W piśmie procesowym z dnia 3 kwietnia 2012 r. organ administracji podał, że decyzją Wojewody W. z dnia 26 marca 2012 r. przyznane zostały środki finansowe na realizację powyższego programu i tego dnia wypłacono skarżącej należną kwotę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270, dalej jako: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji tylko w przypadkach określonych w pkt 1-4a, tj. bezczynności organu administracji w wydaniu: decyzji administracyjnych, postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych niż wyżej wymienione aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Należy podkreślić, że skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jeżeli więc nie przysługuje skarga na określony akt administracyjny lub czynność, to w konsekwencji niedopuszczalna jest również skarga na bezczynność organu administracji w tym zakresie. Aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jest indywidualny akt lub czynność o charakterze władczym, rozstrzygające o tym, czy konkretnemu podmiotowi przysługuje określone uprawnienie wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki. Wypłata przyznanego świadczenia pieniężnego nie stanowi ustalenia, stwierdzenia ani potwierdzenia uprawnień lub obowiązków skarżącej, wynikających z przepisów prawa. Nie jest to zatem "inny akt lub czynność" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skoro wypłata dodatku od świadczenia pielęgnacyjnego nie mieści się w zamkniętym katalogu aktów i czynności administracyjnych zaskarżalnych do sądu administracyjnego, to na bezczynność w tej sprawie również nie służy skarga do sądu administracyjnego. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej nie był zatem zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a., wobec czego skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.