II SAB/Ol 37/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. w przedmiocie pozwu przeciwko Dyrektorowi i pracownikowi MOPS w M. oraz nakazania wykupu leków postanawia odrzucić skargę E. K. pismem z dnia 15 czerwca 2009r., które wpłynęło do tut. Sądu złożył pozew o nakazanie natychmiastowego rozpatrzenia jego wniosku z dnia 13 maja 2009r. o przyznanie pomocy w formie świadczenia pieniężnego w kwocie 220 złotych na zakup leków niezbędnych w codziennym życiu, który został złożony do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M., przedłużenie terminu ważności recepty na wykup leków we własnym zakresie oraz ukaranie J. O. - dyrektora MOPS w M. na mocy art. 160 § 1 Kodeksu karnego wskutek narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia, a także M. J. - pracownicy MOPS w M. za lekceważenie swoich obowiązków służbowych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż oboje pozwani są złośliwe do niego nastawieni i celowo swoim zachowaniem pozbawiają go dostępu do leków. Następnie pismem z dnia 18 czerwca 2009r. E. K. wyjaśnił, iż jego pismo z dnia 15 czerwca 2009r. nie stanowi skargi, lecz pozew który winien być skierowany do prokuratury. Ponadto wskazał, iż należy zająć się sprawą wykupu dla niego leków. Następnie pismem z dnia 24 czerwca 2009r. E. K. podniósł, iż działanie Sądu jest stronnicze, złośliwe i prowadzi do pogorszenia jego stanu zdrowia. Zaznaczył, iż wniesie skargę na tut. Sąd do Ministra Sprawiedliwości oraz Rzecznika Praw Obywatelskich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie umorzenie postępowania. W pierwszej kolejności wskazano, iż skarżący przed skierowaniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego winien, stosownie do treści art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, złożyć zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, czego nie uczynił. Zatem skargę należy uznać za niedopuszczalną i podlega ona odrzuceniu. Ponadto zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 maja 2007r. w sprawie recept lekarskich termin realizacji recepty nie może przekroczyć 30 dni od daty jej wystawienia i nie ma możliwości przedłużenia jej terminu, zaś kwestia ukarania pracowników organu administracji publicznej nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Na marginesie wskazano, iż organ pomocy społecznej nie dopuścił się zwłoki w rozpoznaniu wniosku złożonego przez skarżącego, lecz to sam skarżący uniemożliwiał przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Decyzja w przedmiotowej sprawie została wydana w dniu 15 czerwca 2009r., tj. w ciągu miesiąca od otrzymania wniosku skarżącego. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia 22 lipca 2009r. utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Sądy te orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z kolei przepis art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy zobowiązuje sądy administracyjne do badania każdorazowo swojej właściwości przy rozpatrywaniu konkretnej sprawy, bowiem w przypadku stwierdzenia, iż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązany jest odrzucić skargę. Jak sam podał E.K. jego pismo z dnia 15 czerwca 2009r. nie stanowi skargi, lecz pozew przeciwko wskazanym pracownikom Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M., którym zarzuca również popełnienie przestępstw określonych w Kodeksie karnym. W świetle powołanych wyżej przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, iż sądy administracyjne nie rozpoznają "pozwów", lecz skargi na akty, czynności lub bezczynność organów administracji publicznej. Nie są również właściwe do rozstrzygania spraw karnych, zaś organem do którego składa się zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa są organy ścigania. Zatem sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania pisma złożonego przez E. K. w dniu 15 czerwca 2009r. Przy czym stronie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Nie ma zatem jakichkolwiek podstaw prawnych, aby sąd administracyjny przekazywał skierowane do Sądu pismo skarżącego do prokuratury, bądź do innego organu lub sądu. Odnosząc się zaś do kwestii zajęcia stanowiska w sprawie wykupu leków wskazać należy, iż zgodnie z art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym. Przy czym w myśl § 2 powołanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, tak jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W niniejszej sprawie wniosek E. K. z dnia 13 maja 2009r. odnośnie wykupu leków został załatwiony decyzją wydaną z upoważnienia Burmistrza M. przez Kierownika Sekcji Pomocy Środowiskowej w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznie w M. z dnia 15 czerwca 2009r. W tym samym dniu decyzja ta została doręczona wnioskodawcy i zaczął biec termin do wniesienia odwołania. W tym samym też dniu E. K. wystąpił do tut. Sądu. Z uwagi jednak na treść art. 54 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który nakazuje wniesienia skargi za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, pismo strony odesłano do MOPS w M., gdzie wpłynęło w dniu 18 czerwca 2009r. Jednocześnie w dniu 16 czerwca 2009r. skarżący wniósł odwołanie zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji. Należy zatem stwierdzić, iż na dzień wniesienia skargi nie został wyczerpany tok postępowania administracyjnego, a tym samym skarga jest niedopuszczalna z mocy art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz pkt 6 w związku z art. 58 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia